IV SA/WR 536/23

IV SA/Wr 536/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-08-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Makowska-Hrycyk /przewodniczący/
Daria Gawlak-Nowakowska
Katarzyna Radom /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OZ 147/24 - Postanowienie NSA z 2024-04-10
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. 92
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 23 czerwca 2023 r. nr 3/II/-BL/2023 w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. P. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 23 czerwca 2023 r. utrzymująca w mocy orzeczenie wydane w I instancji przez Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy w dniu 25 kwietnia 2023 r. nr 4/BU/2023 stwierdzające wygaśnięcie decyzji przyznającej prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Jak wynikało z akt sprawy Skarżący pełniąc służbę w Komendzie Miejskiej Policji w Legnicy pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznany decyzją z dnia 26 listopada 2021 r. Rozkazem personalnym nr 793/2023 z dnia 4 kwietnia 2023 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu Skarżącego zwolniono ze służby w Policji z dniem 7 kwietnia 2023 r. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Decyzją z dnia 25 kwietnia 2023 r. Komendant Miejski Policji w Legnicy, działając na podstawie art. 162 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), stwierdził wygaśnięcie z dniem 7 kwietnia 2023 r. decyzji z dnia 26 listopada 2021 r. w przedmiocie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości należnej policjantowi będącemu w służbie stałej, samotnemu w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji. W uzasadnieniu organ przywołał okoliczności faktyczne oraz wskazał na przesłanki wygaszenia decyzji w ww. trybie administracyjnym, w tym jej bezprzedmiotowości.
W odwołaniu Skarżący domagał się uchylenia "postanowienia w całości i wydanie nowego postanowienia pozbawionego wadliwości prawnej". W uzasadnieniu negował prawidłowość postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby, co przekłada się na bezpodstawność orzeczenia w zakresie pozbawienia praw przysługujących policjantowi. Zwracał uwagę na powołanie błędnej podstawy prawnej, tj. art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r., poz. 171 ze zm., dalej ustawa o Policji), gdyż prawo przyznano mu na podstawie art. 88 tejże ustawy. Zwracał uwagę na brak możliwości zwolnienia go ze służby przez okres 12 miesięcy, co uprawnia go do korzystania w tym czasie z przysługujących mu uprawnień.
Powołaną na wstępie decyzją Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał na przepisy Rozdziału 8 ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za lokal mieszkalny (Dz.U. z 2023 r., poz. 649, dalej: rozporządzenie). Organ przywołał brzmienie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, wyjaśniając, że rozwinięcie wyrażonej w nim zasady nastąpiło w § 1 rozporządzenia. Z zapisów tych organ wywiódł, że opisane w nich uprawnienia odnoszą się wyłącznie do policjantów, a nie osób, które taki status utraciły. Na mocy decyzji z dnia 4 kwietnia 2023 r. Skarżący został z dniem 7 kwietnia 2023 r. zwolniony ze służby Policji, orzeczeniu temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że podlega ona wykonaniu i wywołuje skutki prawne przed wniesieniem odwołania. Powyższe uzasadniało podjęcie wszelkich czynności związanych ze zwolnieniem ze służby. Za słuszne uznał organ odwoławczy wydanie decyzji na podstawie art. 162 § 1 k.p.a. wygaszającej decyzję z dnia 26 listopada 2021 r. przyznającą Skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wyjaśnił, że bezprzedmiotowość tej decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialno-prawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, np. zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji. Podkreślał, że pozostanie rzeczonej decyzji w obrocie prawnym koliduje z interesem społecznym. Wobec tego Skarżący z chwilą zwolnienia ze służby utracił status policjanta, w związku z tym zasadne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji przyznającej równoważnik za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący przestał bowiem spełniać warunki wymagane w ustawie o Policji oraz wydanych na jej podstawie aktów w zakresie prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
W skardze na opisaną decyzję Strona zarzucała naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 12, art. 81a, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewywiązywanie się organu z obowiązku dokładnego zbadania stanu prawnego i faktycznego sprawy, wyjaśnienia wszystkich wątpliwości zaistniałych w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności niezebranie całego oraz nierozpatrzenie – bezstronnie, budząc zaufanie, zebranego już materiału dowodowego, jak również niedokonania jego wnikliwej analizy. Ponadto brak odniesienia się do argumentów Skarżącego i niedokonanie rozstrzygnięcia wszelkich wątpliwości na rzecz Skarżącego.
Wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu przywołał okoliczności faktyczne sprawy, zwracając uwagę na orzeczenie Dolnośląskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 2023 r., w którym orzeczono trwałą niezdolność Skarżącego do służby w Policji, przyznając mu III grupę inwalidzką. Wobec tego organy obu instancji posiadając wiedzę o tym fakcie winny zastosować się do art. 43 ust. 1 ustawy o Policji przyznającego ochronę funkcjonariusza przed natychmiastowym zwolnieniem ze służby. Na poparcie swych racji Strona przywołała uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OPS 16/13. Wobec tego, w opinii Strony, nie można pozbawić go prawa wynikającego wprost z art. 88 ustawy o Policji. Nie bez znaczenia jest w tej sprawie fakt, że trwałą niezdolność do służby orzeczono na dzień 28 lutego 2023 r., natomiast zwolnienie ze służby z wadliwą podstawą prawną, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zostało orzeczone na dzień 7 kwietnia 2023 r. Organy wiedząc o niezdolności Skarżącego do służby winny wydać decyzję w tym zakresie po upływie 12 miesięcy okresu ochronnego i powstrzymać się od nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż to narusza art. 41 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Miejski Policji winien także wstrzymać się z wydaniem decyzji w sprawie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego do czasu wygaśnięcia opisanego okresu ochronnego. Skarżący podkreślał, że na moment wydania orzeczenia zarówno przez organ I jak i II instancji decyzji w sprawie zwolnienia ze służby był on nieprawomocnie zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie zaś z art. 88 ust. 3 tej ustawy utrata prawa do lokalu mieszkalnego następuje w razie dyscyplinarnego zwolnienia ze służby, co w przypadku Strony nie wystąpiło. Podstawą zwolnienia była przesłanka ważnego interesu służby, art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Do skargi Strona załączyła kopię orzeczenia Dolnośląskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 2023 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu pisma wyjaśnił, że orzeczenie w przedmiocie zwolnienia ze służby stało się ostateczne, gdyż rozkazem personalnym z dnia 15 czerwca 2023 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy orzeczenie wydane w I instancji. Organ stwierdził także, że powoływany w skardze art. 43 ust. 1 ustawy o Policji nie ma w zastosowania w sprawie Skarżącego, a to z uwagi na odmienną podstawę jego zwolnienia ze służby – art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy.
W piśmie procesowym z dnia 3 września 2023 r. Skarżący domagał się dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z dokumentu w postaci orzeczenia Dolnośląskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 2023 r. na okoliczność wykazania, że organ dysponował tym dokumentem w dniu 9 marca 2023 r., co obligowało organ do zwolnienia Skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Wobec wadliwej podstawy zwolnienia ze służby zarzucał naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz podtrzymał zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. Powielił argumentację wskazaną w skardze, że wadliwość zwolnienia go ze służby powoduje brak podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Prawo do pozbawienia go równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego może nastąpić dopiero po dniu 28 lutego 2024r. (po upływie 12 miesięcy od wydania orzeczenia przez właściwą komisję lekarską). Wnosił o stwierdzenie, że rozkaz personalny z dnia 4 kwietnia 2023 r. o zwolnieniu ze służby jest wadliwy oraz orzeczenie, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności ww. orzeczenia godzi w prawo do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, który powinien mu przysługiwać do dnia 28 lutego 2024 r.
W piśmie procesowym z dnia 1 lutego 2024 r. Skarżący wnioskował o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu zakończenia postępowania sądowego w sprawie zwolnienia ze służby.
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2024 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowo-administracyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. W dniu 23 maja 2025 r. Sąd zawieszone postępowanie podjął w związku z prawomocnym oddaleniem skargi na rozkaz personalny w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby (orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2024 r. sygn. akt III OSK 2291/24).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Kontrola sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne, zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1267 ze zm.), polega na ocenie działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Realizując te obowiązki sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.
Dokonując kontroli legalność zaskarżonej decyzji w tak nakreślonych granicach Sąd nie stwierdza aby naruszała ona przepisy prawa, tak materialnego, jak i procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Spór w sprawie dotyczy zasadności stwierdzenia wygaśnięcia, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzji przyznającej prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego policjantowi będącemu w służbie stałej, samotnemu w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji, w związku z faktem zwolnienia ze służby na mocy rozkazu personalnego, któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Zgodnie z przepisami ustawy o Policji i wydanego na jej podstawie rozporządzenia policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji). Szczegółowe zasady przyznawania tego świadczenia, reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za lokal mieszkalny, wydane na podstawie delegacji ustawowej wskazanej w art. 92 ust. 2 ww. ustawy. Dla potrzeb niniejszej sprawy wystarczy wskazać, że zgodnie z § 1 ust. 1 tego aktu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie posiadają wskazanych w dalszych jednostkach redakcyjnych tego przepisu praw do nieruchomości.
Słusznie zatem organy obu instancji wywodzą, że prawo do spornego świadczenia w postaci równoważnika za brak lokalu mieszkalnego służy policjantowi, a zatem wykluczone jest aby przysługiwało ono osobom, które tej służby nie pełnią. Wynika to wprost z literalnego brzmienia wskazanych regulacji. Wykładnia powołanych przepisów była już przedmiotem zainteresowania i rozważań sądów administracyjnych, z wypowiadanych tam tez wynika, że regulacja art. 92 wskazywała konkretny podmiot, któremu przysługuje prawo do równoważnika, jako wyłącznie policjantowi w służbie stałej. Potwierdził to Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 29 listopada 2004 r. (sygn. akt: K 7/04, OTK-A 2004/10/109), stwierdzając w uzasadnieniu tego orzeczenia, że przepis art. 91 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje zarówno podmiot uprawniony do uzyskania świadczenia, jak i cel świadczenia, ograniczając krąg uprawnionych do omawianego równoważnika pieniężnego wyłącznie do policjantów w służbie czynnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 5409/21, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Przepis art. 91 ustawy o Policji odnosi się do równoważnika pieniężnego za remont i wsparty jest na tej samej konstrukcji, co sporny w sprawie art. 92 ww. ustawy. Wypowiadane zatem tezy dotyczące wykładni art. 91 ustawy o Policji znajdą zastosowanie także w odniesieniu do art. 92 ww. ustawy.
W sprawie nie jest sporne, że rozkazem personalnym z dnia 4 kwietnia 2023 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dniem 7 kwietnia 2023 r. Skarżący został zwolniony ze służby. Przy czym, co istotne, orzeczenie to zostało zaopatrzone w rygor natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że podlegało ono wykonaniu bez względu na wywodzone przez Stronę środki odwoławcze. Ta okoliczność powodowała, że od tej daty organ miał prawo podjęcia kroków związanych z uregulowaniem sytuacji Skarżącego, który utracił już prawa wynikające ze statusu funkcjonariusza. Zgodnie bowiem z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych jest to, że decyzja staje się wykonalna, mimo że nie jest ostateczna. Rygor natychmiastowej wykonalności wygasa natomiast z dniem wydania decyzji organu odwoławczego zmieniającej lub uchylającej decyzję opatrzoną tym rygorem albo uchylającej rygor oraz z dniem wydania postanowienia organu wyższego stopnia o uchyleniu postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Poza zakresem obecnie prowadzonego postępowania należy pozostawić zarzuty Skarżącego odnoszące się do zgodności z prawem rozkazu personalnego zwalniającego go ze służby, akt ten był bowiem przedmiotem oceny w innym postępowaniu, gdzie zarzuty te mogły być podnoszone. Odnotowania wymaga, że wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1740/23) oddalił skargę Strony na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 15 czerwca 2023 r. utrzymujący w mocy orzeczenie z dnia 4 kwietnia 2023 r. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2025 r. (sygn. akt III OSK 2291/24). Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy przywołane fakty mają znaczenie o tyle, że w dacie orzekania przez Sąd w obrocie prawnym istniała decyzja z dnia 4 kwietnia 2023 r. wraz z nadanym jej rygorem natychmiastowej wykonalności.
Jako prawidłowe należy ocenić także działania organu podjęte w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z jego brzmieniem organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Z treści powołanej normy wynika, że przesłanką wydania decyzji stwierdzającej wygaśniecie innego orzeczenia jest jego bezprzedmiotowość, przy czym muszą wystąpić jeszcze dalsze okoliczności wskazane w tym przepisie – albo norma prawa nakazująca podjęcie takiego rozstrzygnięcia albo gdy wygaśnięcie takiej decyzji leży w interesie społecznym lub interesie strony.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, może w sposób nieco lakoniczny, organ wskazał na te przesłanki wywodząc zarówno bezprzedmiotowość postępowania jak i okoliczności odnoszące się do interesu społecznego. Pogląd ten należy podzielić i to w zakresie obu wywodzonych przez organ, a wymaganych prawem okoliczności. Zgodnie z tezami wypowiadanymi w piśmiennictwie decyzja staje się bezprzedmiotowa, jeżeli przestał istnieć któryś z elementów materialnego stosunku prawnego, np. zmarła osoba, na której rzecz wydano zezwolenie, lub osoba ta utraciła kwalifikacje niezbędne do wykonywania przyznanego jej uprawnienia, w istotny sposób zmienił się układ stosunków społecznych, w którym została wydana decyzja (T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej (art. 162 k.p.a.), PiP 1992, nr 7, s. 49; tenże, Glosa do wyroku SN z dnia 3 czerwca 1993 r., sygn. akt III ARN 27/93, OSP 1995, nr 3, poz. 50; zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 4/07, dostępne w CBOSA). Co do drugiej z okoliczności wywodzonej przez organ – interesu społecznego wskazać trzeba, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd, iż o ile interes strony powinien zostać w każdym przypadku skonkretyzowany o tyle niezaprzeczalnym jest, iż samo pozostawienie w obrocie prawnym decyzji bezprzedmiotowej pozostaje w kolizji z interesem społecznym, rozumianym jako konieczność dostosowania funkcjonujących w obrocie prawnym orzeczeń do zmian w przepisach prawa materialnego. Zaistniały zatem przesłanki zastosowania ww. regulacji, utrata przez Skarżącego statusu funkcjonariusza mieści się w zakresie przesłanki bezprzedmiotowości, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji przyznającej sporne prawa w tych okolicznościach pozostaje w interesie społecznym, także z uwagi na koszty świadczeń, które ostatecznie finansowane są z budżetu państwa. W sytuacji zatem, gdy odpada podstawa ich przyznania, a w przepisach brak regulacji uchylającej ww. prawo do świadczeń (z mocy prawa), konieczne jest wygaszenie decyzji przyznającej świadczenia.
Prawidłowe jest zatem postępowanie organów w tej sprawie, oceny tej nie mogą zmienić podnoszone przez Skarżącego zarzuty, które w zasadniczej mierze – jak już wskazano – odnoszą się do rozkazu personalnego z dnia 4 kwietnia 2023 r. Organy nie naruszyły wskazanych w skardze i pismach procesowych Skarżącego przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, gdyż w tej sprawie normy tej nie stosowały i taka konieczność nie wystąpiła. Podstawą procedowania były powołane zapisy art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji i wydane na tej podstawie przepisy rozporządzenia oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie doszło także do naruszenia wskazanych przepisów postępowania, w sprawie zebrano wszystkie istotne dowody i prawidłowo je oceniono, efekt tych działań znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na marginesie tylko dostrzec trzeba, że Skarżący nie wyjaśnia na czym konkretnie miałby polegać wskazane uchybienia organu swoją uwagę skupiając na zarzutach odnoszących się do rozkazu personalnego z dnia 4 kwietnia 2023 r.
Z tych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.