IV SA/WR 535/06

IV SA/Wr 535/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jolanta Sikorska /przewodniczący/
Małgorzata Masternak-Kubiak /sprawozdawca/
Tadeusz Kuczyński
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
art. 42 ust. 5-6
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 86 poz 789
par. 1 ust. 2
Rozporządzenie MInistra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród  rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.
Tezy
Jeżeli przywróconemu do służby funkcjonariuszowi świadczenie pieniężne zostało przyznane za okres sześciu miesięcy, to za ten okres przysługuje mu również nagroda roczna w takiej wysokości.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Protokolant: Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 października 2006 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej uchyla decyzję I i II instancji.
Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji w Z. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późń. zm.) oraz § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. nr 86, poz. 789 z póź. zm), przyznał J. L. nagrodę roczną w wysokości 2/12 jednomiesięcznego uposażenia.
Od powyższego rozkazu personalnego J. L. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.. W odwołaniu zarzucił, iż przyznanie nagrody rocznej w wysokości 2/12 jednomiesięcznego uposażenia jest sprzeczne z treścią przepisu art. 42 ust. 5 i 6 ustawy o Policji, zgodnie z którą okres, za który zostało przyznane świadczenie pieniężne traktuje się jako równorzędny ze służbą w zakresie praw określonych ust. 1-5 tego przepisu. Strona odwołująca się wniosła o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Z. i przyznanie nagrody rocznej w wysokości 8/12 jednomiesięcznego uposażenia za rok [...].
Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją z dnia [...]r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Z. w sprawie przyznania J. L. nagrody rocznej za [...] rok w wysokości 2/12 jednomiesięcznego uposażenia.
W toku postępowania odwoławczego ustalono, że organ I instancji, rozkazem personalnym z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o Policji, przywrócił do służby J. L. z dniem [...] r., po [...] latach od momentu ustania stosunku służbowego. W rozkazie personalnym Komendant Powiatowy Policji w Z., zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji przyznał odwołującemu się świadczenie za okres pozostawania poza służbą równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres [...] miesięcy.
Komendant Powiatowy Policji w Z., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, przyznał J. L. nagrodę roczną w wysokości 2/12 jednomiesięcznego uposażenia tj. proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych pełnionej służby.
W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji podstawę prawną przyznania nagrody rocznej oraz prawidłowo ustalił jej wysokość. Z przepisu § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia jednoznacznie wynika, że nagroda roczna przysługuje policjantowi pełniącemu służbę w wysokości jednomiesięcznego, natomiast w przypadku pełnienia służby przez część roku kalendarzowego, nagrodę roczną przyznaje się proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych służby.
Wysokość nagrody rocznej za rok [...] przyznanej J. L. odpowiada pełnym [...] miesiącom, czyli faktycznemu okresowi pełnienia służby przez odwołującego się. Żądanie strony o zaliczeniu okresu, za który otrzymywał świadczenie pieniężne za czas pozostawania poza służbą, na podstawie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji (równe sześciomiesięcznemu uposażeniu na zajmowanym stanowisku przez zwolnieniem) do okresu, od którego zależy prawo do nagrody rocznej, w ocenie organu odwoławczego, jest bezzasadne, gdyż przepis ten dotyczy innych uprawnień niż wynikających z art. 42 ust. 1-5.
Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 listopada 1999 r. (II SA 1557/99): "policjantowi po uchyleniu decyzji o zwolnieniu przysługuje prawo powrotu do służby na takie samo lub równorzędne stanowisko służbowe (art. 42 ust. 1 ustawy o Policji). Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, powrót do służby następuje w drodze mianowania, przy czym początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu. Stosownie do art. 42 ust. 3 tej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby. W tym stanie prawnym brak jest podstawy do zaliczenia policjantowi do stażu służby w Policji okresu, gdy jego stosunek służbowy był rozwiązany, a także do wypłaty za powyższy okres uposażenia i innych świadczeń".
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję wydaną przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. i utrzymaną w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., J. L. wniósł o uchylenie obu decyzji.
Skarżący wywodzi, iż do służby w Policji został przywrócony na podstawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, po [...] latach od zwolnienia ze służby. Zgodnie z ustawą o Policji wypłacono mu świadczenie pieniężne, za okres pozostawania poza służbą, równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres sześciu miesięcy. Komendant Wojewódzki Policji uznał, że jest to jedyne świadczenie pieniężne należne skarżącemu i pozbawił go równoważnika pieniężnego za umundurowanie. Dopiero po odwołanie się skarżącego do Komendanta Głównego Policji, równoważnik ten został mu wypłacony.
W ocenie skarżącego obecna sytuacja jest analogiczna, ale tym razem odmówiono mu prawa do odwołania się do Komendanta Głównego Policji i "skierowano" do sądu administracyjnego.
J. L. utrzymuje, że przepis art. 42 ust. 6 ustawy o Policji przewiduje wyraźnie, iż okresu pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne, nie uważa się za przerwę w służbie, której skutkiem byłaby utrata uprawnień uzależnionych od nieprzerwanej służby i takie też stanowisko zajmuje Komendant Główny Policji. Natomiast Komendant Wojewódzki Policji we W. tego stanowiska nie uznaje i stosuje swoją własną interpretację.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu przytacza wyrok NSA dotyczący zaliczenia okresu pozostawania poza służbą do stażu pracy oraz uposażenia za ten okres. Zdaniem skarżącego, w jego przypadku chodzi o zupełnie inne świadczenie, dotyczące tych sześciu miesięcy, za które uposażenie zostało wypłacone.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wniósł o odrzucenie skargi względnie o jej oddalenie. Skoro skarżący wniósł skargę na decyzję wydaną przez organ I instancji i utrzymaną w mocy przez organ II instancji, uzasadnia to, zdaniem pełnomocnika organu, odrzucenie skargi. Gdyby jednak Sąd nie podzielił prezentowanego stanowiska Komendanta Wojewódzkiego, to organ ten wnosi o oddalenie skargi, gdyż merytorycznie jest ona nieuzasadniona.
Organ podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w [...] r. faktycznie pełnił służbę tylko przez pełne dwa miesiące, wobec czego zasadnie przyznano mu nagrodę roczną w wysokości 2/12 uposażenia. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, przepis art. 42 ust. 6 ustawy o Policji ma zastosowanie przy ustalaniu innych uprawnień takiego policjanta niż świadczenie pieniężne, np. zaliczenie tego okresu do wysługi lat dla celów uposażenia, emerytalnych czy też doliczania do okresu, od którego zależy mianowanie na kolejny stopień policyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując kontroli legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, iż zakwestionowane przez skarżącego decyzje naruszają prawo w stopniu nakazującym ich eliminację z obrotu prawnego.
W niniejszej sprawie, podstawę materialnoprawną stanowią przepisy art. 42 ust. 5-6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późń. zm.), które regulują kwestie nabycia uposażenia i innych świadczeń pieniężnych policjantów przywróconych do służby.
Uposażenie i inne świadczenia za czas pozostawania poza służbą są świadczeniem pieniężnym, które stanowi rodzaj rekompensaty z tytułu wadliwej decyzji o wydaleniu ze służby i spowodowanego tym uszczerbku majątkowego.
Istota problemu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia wysokości nagrody rocznej policjantowi przywróconemu do służby. Organy obu instancji uznały, że skarżący w [...] r. faktycznie pełnił służbę tylko przez pełne [...] miesiące, wobec czego, powołując się na przepisy rozporządzenia, przyznano mu nagrodę roczną w wysokości 2/12 uposażenia.
W ocenie Sądu, organy naruszyły przepisy prawa materialnego przez wadliwą wykładnię i zastosowanie art. 110 ust. 1 ustawy o Policji i § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. nr 86, poz. 789 z póź. zm).
Na mocy postanowień art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi mogą być przyznawane nagrody roczne, nagrody uznaniowe w formie pieniężnej lub rzeczowej i zapomogi. Warunki przyznawania policjantom nagród rocznych, uznaniowych i zapomóg, uwzględniające sposób ustalania okresu służby warunkującego zarówno nabycie prawa do nagrody rocznej, wysokość tej nagrody, jak również przesłanki jej obniżenia i przypadki, kiedy nagroda nie przysługuje, termin wypłaty nagrody rocznej, właściwość przełożonych oraz tryb postępowania w tych sprawach, określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. nr 86, poz. 789 z póź. zm). Powyższe regulacje mają jednak zastosowanie wobec funkcjonariuszy pełniących służbę nieprzerwanie. Natomiast w przedmiotowej sprawie chodzi o ustalenie prawa do nagrody rocznej funkcjonariuszowi przywróconemu do służby w Policji, a zatem mają w tym przypadku zastosowanie postanowienia art. 42 ust. 5-6 ustawy o Policji.
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 42 ust. 5 ustawy, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres sześć miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc. Za okres pozostawania poza służbą - na podstawie art. 42 ust. 6 ustawy - okres, za który zostało przyznane świadczenie pieniężne traktuje się jako równorzędny ze służbą w zakresie innych praw niż określone w ust. 1-5 tego przepisu. Do tych praw należy zaliczyć także uprawnienie policjanta do nagrody rocznej. Jeśli więc przywróconemu do służby funkcjonariuszowi świadczenie pieniężne zostało przyznane za okres sześciu miesięcy, to za ten okres przysługuje mu również nagroda roczna w takiej wysokości.
Powyższe oznacza, że prawo funkcjonariusza przywróconego do służby do otrzymania nagrody rocznej oraz jej wysokość jest regulowane wyłącznie ustawą. W zakresie regulacji ustawowej nie jest zatem dopuszczalne interpretowanie tych postanowień przy stosowaniu rozwiązań prawnych wynikających z aktów wykonawczych. Organ obowiązany był ocenić prawo skarżącego do uzyskania nagrody rocznej wyłącznie w oparciu o przepisy art. 42 ust. 5-6 ustawy o Policji. Prawo do uzyskania nagrody rocznej przywrócony do służby funkcjonariusz Policji ma z mocy samej ustawy (ex lege), więc decyzja organu I i II instancji ustalająca to prawo w oparciu o przepisy aktu wykonawczego jest niezgodna z prawem.
Sąd nie podzielił wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie odrzucenia skargi bowiem całokształt sprawy wskazuje wyraźnie, że skarżący kwestionuje przed sądem administracyjnym decyzję organu II instancji.
Ponieważ decyzja organu I Instancji i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu II instancji naruszają przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił obie decyzje na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późń. zm.).