IV SA/WR 5/25

IV SA/Wr 5/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Makowska-Hrycyk /sprawozdawca/
Daria Gawlak-Nowakowska
Gabriel Węgrzyn /przewodniczący/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 475
art. 33 ust. 4 pkt 9
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Protokolant Referent Agnieszka Zych-Zaborska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 21 października 2024 r. nr PS-P.8640.86.2024.WM w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A.W. (dalej: skarżąca) jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) z dnia 21 października 2024 r. nr PS-P.8640.86.2024.WM utrzymująca w mocy decyzję Starosty Karkonoskiego (dalej: Starosta, organ pierwszej instancji) z dnia 4 września 2024 r. nr 23/09/2024 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Starosta decyzją z dnia 31 lipca 2023 r. nr 641/07/2023 uznał skarżącą za osobę bezrobotną z dniem 28 lipca 2023 r. i odmówił jej przyznania prawa do zasiłku.
Wobec deklaracji z dnia 25 sierpnia 2023 r. skarżąca została objęta Indywidualnym Planem Działania, o którym mowa w art. 34a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej: u.p.z.i.r.p.). W dniu 9 maja 2024 r. Powiat Karkonoski-Powiatowy Urząd Pracy w Jeleniej Górze na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.i.r.p. zawarł umowę z przedsiębiorczynią L.Z. prowadzącą Pralnię "B." w Jeleniej Górze o zorganizowanie stażu dla osób bezrobotnych, której beneficjentką była skarżąca. Realizacja stażu objęła okres od 13 maja 2024 r. do 12 listopada 2024 r.
Decyzją z dnia 14 maja 2024 r. Starosta przyznał skarżącej od dnia 13 maja 2024 r. stypendium w wysokości 120% zasiłku dla bezrobotnych , tj. 1 790, 30 zł miesięcznie w okresie odbywania stażu.
Decyzją z dnia 12 sierpnia 2024 r. Starosta orzekł o pozbawieniu skarżącej stypendium z dniem 8 sierpnia 2024 r. i nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.
Decyzją z dnia 4 września 2024 r. nr 23/09/2024 r. wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 9) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2024 r., poz. 475 ze zm.; dalej: u.p.z.i.r.p.) Starosta orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 września 2024 r. Na podstawie art. 33 ust. 4ca u.p.z.i.r.p. nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Ustalił, że skarżąca pozostaje niezdolna do pracy wskutek choroby od dnia 3 marca 2024 r. do 5 czerwca 2024 r. oraz od 9 czerwca 2024 r. do 9 września 2024 r. Wyjaśnił, że z uwagi na treść art. 33 ust. 4 pkt 9 u.p.z.i.r.p. pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje w przypadku skarżącej z upływem ostatniego dnia 90-dniowego okresu niezdolności wskutek choroby, tj. z dniem 4 września 2024 r.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wskazała, że została pozbawiona stażu, statusu bezrobotnej i ubezpieczenia chorobowego z przyczyn losowych, których nie zawiniła. Spiesząc się na staż poważnie uszkodziła palec lewej ręki z zagrożeniem amputacji. Wyjaśniła, że wychowuje trójkę dzieci i od 9 czerwca 2024 r. przebywa na ciągłym zwolnieniu lekarskim. Zakwestionowała datę utraty statusu osoby bezrobotnej wskazując, że zwolnienie lekarskie zostało jej wystawione do dnia 24 września 2024 r. Wskazała, że brak ubezpieczenia uniemożliwia leczenie jej oraz dzieci.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu przedstawił ustalenia w sprawie wskazując, że w dniu rejestracji jako osoby bezrobotnej, tj. 28 lipca 2023 r., skarżąca została poinformowana o treści art. 33 ust. 4 pkt 9) u.p.z.i.r.p. przez wydanie jej Informacji dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Z zaświadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) wynikają zaświadczenia lekarskie o niezdolności skarżącej do pracy w okresie: od 3 do 5 czerwca 2024 r., od 9 do 19 czerwca 2024 r., od 20 do 28 czerwca 2024 r., od 29 czerwca do 13 lipca 2024 r., od 14 do 31 lipca 2024 r., od 1 do 8 sierpnia 2024 r. , od 8 do 22 sierpnia 2024 r., od 23 do 31 sierpnia 2024 r., od 1 do 9 września 2024 r. i od 10 do 24 września 2024 r. Wskazał, że ustalenia te stanowiły podstawę wydania decyzji organu pierwszej instancji. Wojewoda ustalił, że po analizie akt sprawy stwierdził, że skarżąca została prawidłowo pouczona o swoich prawach i obowiązkach, w tym o treści art. 33 ust. 4 pkt 9 u.p.z.i.r.p. Ustalił, że w trakcie posiadania statusu osoby bezrobotnej zwolnienia lekarskie dotyczące skarżącej zostały wystawione:
– 3 czerwca 2024 r. o niezdolności do pracy w okresie od 3 czerwca do 5 czerwca 2024 r. – łącznie 3 dni;
– 9 czerwca 2024 r. o niezdolności do pracy w okresie od 9 czerwca do 19 czerwca 2024 r. – łącznie 11 dni;
– 19 czerwca 2024 r. o niezdolności do pracy w okresie od 20 czerwca do 28 czerwca 2024 r. – łącznie 9 dni;
– 28 czerwca 2024 r. o niezdolności do pracy w okresie od 29 czerwca do 13 lipca 2024 r. – łącznie 15 dni;
– 15 lipca 2024 r. o niezdolności do pracy w okresie od 14 lipca do 31 lipca 2024 r. – łącznie 18 dni;
– 31 lipca 2024 r. o niezdolności do pracy w okresie od 1 sierpnia do 7 sierpnia 2024 r. – łącznie 7 dni;
– 7 sierpnia 2024 r. o niezdolności do pracy w okresie od 8 sierpnia do 22 sierpnia 2024 r. – łącznie 15 dni;
– 22 sierpnia 2024 r. o niezdolności do pracy w okresie od 23 sierpnia do 31 sierpnia 2024 r. – łącznie 9 dni;
– 30 sierpnia 2024 r. o niezdolności do pracy w okresie od 1 września do 9 września 2024 r. – łącznie 9 dni;
– 9 września 2024 r. o niezdolności do pracy w okresie od 10 września do 24 września 2024 r. – łącznie 15 dni.
Wskazał, że ustalenia te dowodzą, że w okresie od 3 czerwca 2024 r. do 3 września 2024 r. skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim przez łączny okres 90 dni i zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 9) u.p.z.i.r.p. nieprzerwany okres 90 dni pozostawania skarżącej w niezdolności do pracy spowodował obowiązek orzeczenia o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z upływem ostatniego dnia 90-dniowego okresu, tj. z 91 dniem, który przypadł na 4 września 2024 r. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że bezrobotnym – zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2) u.p.z.i.r.p. jest osoba m.in. zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Prośba skarżącej o przywrócenie jej statusu bezrobotnego nie mogła być uwzględniona. Wskazał, że powiatowe urzędy pracy nie są instytucjami zapewniającymi wszystkim osobom ubezpieczenie zdrowotne. Podkreślił, ze skarżąca może ponownie zarejestrować się w urzędzie pracy po ustaniu niezdolności do pracy oraz przy spełnieniu pozostałych warunków niezbędnych do uzyskania statusu bezrobotnego. Pouczył też skarżącą o treści art. 54 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Skarżąca nie zgodziła się z decyzją Wojewody i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W uzasadnieniu akcentowała, że została pozbawiona ubezpieczenia zdrowotnego i możliwości leczenia własnego oraz dzieci.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.
Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami Sąd doszedł do przekonania, ze nie odpowiada ona prawu i wobec tego podlega uchyleniu.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2024 r., poz. 475 ze zm.; dalej: u.p.z.i.r.p.).
Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia warunki określone od lit. a do lit. m.
Stosownie do treści przepisu art. 33 ust. 4 pkt 9 u.p.z.i.r.p. - starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego.
Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie dookreśla odrębnie pojęcia choroby.
Z przepisów tych wynika więc w sposób jednoznaczny, że obowiązkiem starosty jest orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego w sytuacji wskazanej treścią art. 33 ust. 4 pkt 9 u.p.z.i.r.p.
W sprawie poddanej kontroli sądowej zdaniem organu skarżąca pozostawała nieprzerwanie przez 90 dni niezdolna do pracy z powodu choroby, a okres ten upływał w 91 dniu, czyli 4 września 2024 r. Ustalił, że skarżąca pozostawała niezdolna do pracy w okresie:
– od 3 czerwca do 5 czerwca 2024 r. – łącznie 3 dni;
– od 9 czerwca do 19 czerwca 2024 r. – łącznie 11 dni;
– od 20 czerwca do 28 czerwca 2024 r. – łącznie 9 dni;
– od 29 czerwca do 13 lipca 2024 r. – łącznie 15 dni;
– od 14 lipca do 31 lipca 2024 r. – łącznie 18 dni;
– od 1 sierpnia do 7 sierpnia 2024 r. – łącznie 7 dni;
– od 8 sierpnia do 22 sierpnia 2024 r. – łącznie 15 dni;
– od 23 sierpnia do 31 sierpnia 2024 r. – łącznie 9 dni;
– od 1 września do 9 września 2024 r. – łącznie 9 dni;
– od 10 września do 24 września 2024 r. – łącznie 15 dni.
W sprawie nie jest sporne, że skarżąca uzyskała status osoby bezrobotnej z dniem 28 lipca 2023 r., w okresie od 13 maja 2024 r. do 8 sierpnia 2024 r. odbywała staż dla bezrobotnych oraz za ww. okresy uzyskała zaświadczenia lekarskie. Nie jest też kwestionowane, że Starosta dysponował informacją o zaświadczeniach lekarskich dotyczących skarżącej, choć akta administracyjne nie zawierają wydruku poszczególnych zaświadczeń.
W aktach administracyjnych znajduje się natomiast wydruk z systemu Nowy Portal Platformy Usług Elektronicznych dla Klientów ZUS, z którego wynika, że zaświadczenie lekarskie wystawione skarżącej w okresie od 3 do 5 czerwca 2024 r. dotyczyło sprawowania opieki, a nie niezdolności z powodu choroby. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie definiuje "niezdolności do pracy z powodu choroby" czy "zaświadczenia lekarskiego". Dla odczytania znaczenia tych pojęć na gruncie art. 33 ust. 1 pkt 9) u.p.z.i.r.p. należy sięgnąć do aktów prawnych, które te zagadnienia normują, tj. ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2780 ze zm.). Ustawa ta ustalając odpowiednie zasiłki (m.in. chorobowy i opiekuńczy – art. 2 pkt 1 i 6) rozróżnia niezdolność do pracy z powodu choroby (art. 6) oraz zwolnienie od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki m.in. nad dzieckiem (art. 32). Treść, warunki i zasady wystawiania zaświadczenia lekarskiego określa art. 53, art. 55 i art. 55a tej ustawy.
Jak wynika z art. 53 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa dowodami stwierdzającymi czasową niezdolność do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo konieczność osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny są zaświadczenia lekarskie, o których mowa w art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7, albo wydruk zaświadczenia, o którym mowa w art. 55a ust. 6. Orzeczenie w zaświadczeniu lekarskim o konieczności sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny stanowi zwolnienie od wykonywania pracy i należy ja odróżnić od niezdolności do pracy z powodu choroby. Konieczność sprawowania opieki takiej opieki nie jest ani niezdolnością do pracy, ani chorobą bezrobotnego.
Oznacza to, że konieczność sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny nie mieści się w pojęciu niezdolności do pracy z powodu choroby w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 9) u.p.z.i.r.p. Okres zwolnienia od wykonywania pracy z powodu konieczności sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny nie może być wliczany do okresu, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 9) u.p.z.i.r.p.
Sąd dostrzega, że na liście obecności prowadzonej przez przedsiębiorczynię organizującą staż (organizatora stażu) okres od 3 do 5 czerwca 2024 r. został oznaczony jako: "ch". Jak Sąd wskazał, akta administracyjne sprawy nie zawierają tego zaświadczenia (ani żadnego innego), lecz wyłącznie wydruk z systemu informacyjnego ZUS (do prowadzenia którego i udostępniania z niego danych został zobowiązany ustawą o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa).
W tym zakresie przesądzające znaczenie dla ustalenia powodu nieobecności na stażu - i w konsekwencji zaistnienia przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 9 ) u.p.z.i.r.p. – ma zaświadczenie lekarskie.
O ile więc powodem wydania zaświadczenia lekarskiego za okres od 3 do 5 czerwca 2024 r. – jak to wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych wydruku zaświadczeń lekarskich pochodzącego z platformy informacyjnej ZUS - była konieczność sprawowania przez skarżącą opieki nad chorym członkiem rodziny, to okres ten nie może być wliczony do okresu 90 dni, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 9 u.p.z.i.r.p. Nie jest to bowiem okres niezdolności do pracy z powodu choroby. Odmienna ocena skutkuje błędną wykładnią art. 33 ust. 4 pkt 9) u.p.z.i.r.p.
Ponadto Wojewoda (ani Starosta) nie ustalił charakteru pozostałych zaświadczeń lekarskich, co wpływa na ustalenie niezdolności skarżącej do pracy wskutek choroby w rozumieniu przepisu art. 33 ust. 4 pkt 9) u.p.z.i.r.p.
Z ww. wydruku ZUS wynika, że skarżąca w okresie od 3 do 5 czerwca 2024 r. sprawowała opiekę a od 9 do 19 czerwca 2024 r. przebywała w szpitalu, w pozostałych okresach – nie sprawowała opieki ani nie przebywała w szpitalu.
Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. pozostawanie bezrobotnym oznacza istnienie po stronie osoby zarówno zdolności do podjęcia zatrudnienia jak i gotowości do jego podjęcia. Nie może ulegać wątpliwości, że są to dwie różne okoliczności – zdolność do podjęcia zatrudnienia jest kategorią obiektywną i oznacza sytuację, w której konkretna osoba może podjąć zatrudnienie, jest zdolna do pracy i ma do tego wymagane kwalifikacje. Natomiast z gotowością do podjęcia zatrudnienia mamy do czynienia wówczas, gdy dana osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (por. wyrok NSA z 18 listopada 2010 r., I OSK 1008/10 oraz wyroki WSA: w Opolu z dnia 22 września 2010r., II SA/Op 188/10, w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1624/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Obie powyższe przesłanki muszą istnieć łącznie, tylko wówczas dana osoba może być uznana za osobę bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.i.r.p. Jednakże dla należytego wyjaśnienia sprawy, organ winien wyjaśnić, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z brakiem jednej z powyższych przesłanek (zdolności lub gotowości), czy też z brakiem obydwu, tj. osoba nie jest ani zdolna do podjęcia zatrudnienia, ani do tego gotowa. Podkreślić nadto należy, że z brzmienia art. 33 ust. 4 pkt 9 u.p.z.i.r.p. wynika, że pozbawienie przez starostę statusu osoby bezrobotnej na podstawie tego przepisu ograniczone jest do sytuacji, w której bezrobotny jest niezdolny do pracy z powodu choroby oraz przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego. Podobnie jak w przypadku konieczności sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny należy rozróżnić również niezdolność do pracy z powodu choroby w rozumieniu przepisów ustawy i niezdolność do pracy z innych przyczyn dotyczących stanu zdrowia, np. poddanie się rehabilitacji. Jak to Sąd wyżej wskazał, w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 9 u.p.z.i.r.p. ustawodawca użył określenia "niezdolność do pracy wskutek choroby" w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa, tj. stanu udokumentowanego stosownym zaświadczeniem lekarskim. Inne przypadki niezdolności do pracy z przyczyn leżących w stanie zdrowia, z powodu których bezrobotnego pozbawia się jego statusu mieszczą się niewątpliwie w hipotezie przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Czym innym jest bowiem niezdolność do pracy z powodu choroby, a czym innym (pojęciem szerszym) jest brak tej zdolności z innych przyczyn, nie stanowiących choroby w rozumieniu przepisów ustawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1624/13, CBOSA). Za powyższym przemawia także okoliczność, że organy prowadzące postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania, bądź pozbawienia statusu bezrobotnego nie mają kompetencji do samodzielnej oceny istnienia po stronie osoby choroby w rozumieniu powyższych przepisów, bądź niezdolności do pracy z przyczyn zdrowotnych, nie stanowiących choroby, np. niezdolności do pracy określonego rodzaju.
W kontrolowanym postępowaniu organy w istocie nie ustaliły, jaki był stan zdrowia skarżącej, i dlatego błędnie zastosowały jako podstawę prawną przepis art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy. Organy dysponowały ustawową możliwością skierowania skarżącej na badania lekarskie, celem ustalenia stanu jej zdrowia i zdolności do podjęcia "odpowiedniego" zatrudnienia (art. 33 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 16). Zaskarżona decyzja nie zawiera jednoznacznego i niewątpliwego ustalenia dotyczącego niezdolności do pracy skarżącej z powodu choroby w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 9 u.p.z.i.r.p.
W sumie więc Wojewoda nie uwzględnił wszystkich dowodów w sprawie, nie poddał ich należytej ocenie dowodowej i w ten sposób nie wyjaśnił okoliczności, które składać się powinny na należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy. Naruszył tym samym przepisy postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.).
Stwierdzić nadto należy, że decyzja organu pierwszej instancji w istocie nie zawiera uzasadnienia, bowiem nie można uznać za uzasadnienie decyzji sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa, jedynie przytoczenia treści przepisu prawa, bez jakiegokolwiek wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i istotne, oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Błędem więc było zaakceptowanie przez organ odwoławczy takiego przebiegu postępowania i takiej treści decyzji organu pierwszej instancji i nie istniały podstawy do utrzymania w mocy decyzji Starosty. Zaskarżona decyzja wydana więc została z naruszeniem art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję.
Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda winien przede wszystkim uwzględnić treść zaświadczeń lekarskich, ustalić niezdolność do pracy skarżącej z powodu choroby zgodnie z wykładnią art. 33 ust. 4 pkt 9 u.p.z.i.r.p. przestawioną w uzasadnieniu wyroku, ustalić rzetelnie i prawidłowo stan faktyczny i ocenić należycie, czy i jaki wpływ mają wszystkie okoliczności tego stanu na status skarżącej jako osoby bezrobotnej.