IV SA/Wr 498/22

IV SA/Wr 498/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alojzy Wyszkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Pająkiewicz-Kremis
Tomasz Świetlikowski
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 154
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Sędziowie Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2023 r. sprawy ze skargi: D.Z. w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt IV SAB/Wr 601/21 przez Wojewodę Dolnośląskiego I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w wykonaniu wyroku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. oddala dalej idącą skargę; III. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 20 listopada 2020 r. do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) wpłynął wniosek D. Z. (dalej: strona, strona skarżąca) obywatela U., o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W dniu 2 marca 2021 r. (wpływ do organu) strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłość organu
w załatwieniu wniosku strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt IV SAB/Wr 601/21: I. stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 17 listopada 2020 r.; II. stwierdził, że przewlekłość, o której mowa w pkt I, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 17 listopada 2020 r.
w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. oddalił dalej idącą skargę; V. zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy wpłynął do organu w dniu 11 maja 2022 r. (doręczenie za pośrednictwem platformy e-PUAP).
Pismem z dnia 20 lipca 2022 r. strona wniosła o wykonanie wyroku z dnia 9 grudnia 2021 r.
W dniu 11 sierpnia 2022 r. wpłynęła do organu skarga strony z dnia 8 sierpnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie wyroku WSA z dnia 9 grudnia 2021 r. Strona zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12, art. 35 § 1 k.p.a. i art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP. Strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, przyznania stronie sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 19 sierpnia 2022 r. Wojewoda wydał decyzję nr SOC – PCII.6151.1.766.2020.MBB, udzielającą zezwolenia stronie na pobyt czasowy i pracę do 19 sierpnia 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się (por.: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018), że środki przewidziane w art. 154 p.p.s.a mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. W świetle powyższego przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30.05.2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24.05.2017 r., III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594).
Cytowany art. 154 § 1 p.p.s.a. formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że w sprawie spełniony został warunek pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo pełnomocnika strony skarżącej z dnia 20 lipca 2022 r., wzywające organ do wykonania punktu III wyroku, a tym samym rozpoznania wniosku. Bezspornie również wyrokiem z 9 grudnia 2021 r., sygn. akt IV SAB/Wr 601/21, tutejszy Sąd uwzględnił skargę cudzoziemca na przewlekłość organu
i zobowiązał organ do załatwienia sprawy z wniosku strony skarżącej w terminie 30 dni.
Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, odpis prawomocnego wyroku z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt IV SAB/Wr 601/21, wraz z aktami administracyjnymi sprawy, doręczony został organowi w dniu 11 maja 2022 r. (za pośrednictwem
platformy e-PUAP). Od tego dnia zatem rozpoczął bieg termin 30 dni do załatwienia sprawy. Tymczasem organ nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem w terminie wyznaczonym w jego punkcie III.
Sąd podziela stanowisko, że w wypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. Wyznaczony przez sąd administracyjny termin do wydania aktu lub podjęcia czynności jest terminem dodatkowym w stosunku do terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. (Z. Żukowski, Glosa do postanowienia NSA z 12.05.1998 r., IV SA 1317/96, OSP 1999/3, poz. 57). Wskazanie przez sąd w trybie art. 149 p.p.s.a. terminu załatwienia sprawy jest elementem wyroku, zaś przepis art. 37 § 2 k.p.a. nie wyposaża organu w kompetencję do ingerowania i zmiany prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego.
Niewątpliwa w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu po otrzymaniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy nie miała - w ocenie Sądu - charakteru rażącego, pomimo że wskazanego przez Sąd 30-dniowego terminu na załatwienie sprawy organ nie dochował. Po otrzymaniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy organ przez ponad 3 miesiące nie podjął jakiegokolwiek działania w kierunku wykonania wyroku. Dopiero po złożeniu wezwania do wykonania punktu III wyroku
i skargi do WSA, w dniu 19 sierpnia 2022 r. wydano decyzję zezwalającą na pobyt czasowy i pracę.
Rzeczywisty czas wykonania wyroku Sądu trwał ponad 3 miesiące. Okoliczność ta przesądza o tym, że bezczynność Wojewody nie miała charakteru rażącego, o czym orzeczono w pkt I wyroku.
Dodatkowo w tym miejscu należy przytoczyć treść przepisów art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a., stanowiących, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. (§ 2) Wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie przez niego wyroku nie jest więc uzależnione od stwierdzenia rażącego charakteru bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania. Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 154 § 7 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę, może, lecz nie musi, przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. Sąd w niniejszym przypadku doszedł do przekonania, że z uwagi na stosunkowo niewielki upływ czasu po wydaniu wyroku z dnia 9 grudnia 2021 r. do dnia wydania decyzji zezwalającej na pobyt nie jest konieczne przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej. Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił także zawartego w petitum skargi żądania wymierzenia organowi grzywny. W ramach przysługujących kompetencji (Sąd "może"), Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie żądania wymierzenia organowi grzywny i przyznania sumy pieniężnej od organu (pkt II sentencji wyroku).
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 154 § 1, 2, 6 i 7 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania składa się wpis od skargi 200 zł, koszty zastępstwa procesowego 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł.