IV SA/Wr 498/06

IV SA/Wr 498/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Marcin Miemiec
Mirosława Rozbicka-Ostrowska /sprawozdawca/
Wanda Wiatkowska-Ilków /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
art. 6 f, art. 104 ust. 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska -Ilków Sędziowie: WSA Marcin Miemiec NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr) Protokolant: Anna Wilczak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 października 2006r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Anny Głowacińskiej sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] w przedmiocie przyznania dodatku służbowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem personalnym z dnia [...] r., Nr [...] Komendant Komisariatu Policji w N. R. wniósł o przyznanie aspirantowi sztabowemu J. P. z dniem [...]r. dodatku służbowego w kwocie [...] zł zamiast dotychczas otrzymywanego w kwocie [...] zł z tym uzasadnieniem, że w sposób właściwy realizował on zadania służbowe wynikające z zakresu obowiązków, a dotychczasowy przebieg służby oraz dobra opinia u bezpośrednich przełożonych oraz w społeczności lokalnej stanowi podstawę podwyższenia dodatku służbowego.
Rozkazem personalnym z dnia [...] r., Nr [...] wydanym z powołaniem się na przepisy art. 6 f i art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, art. 108 §1 i art. 130 §3 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 9 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152 poz. 1732 z późn. zm.) Komendant Powiatowy Policji w K. przyznał J. P. zajmującemu stanowisko specjalisty Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji Komisariatu Policji w N. R. dodatek służbowy w wysokości [...] zł miesięcznie - z dniem [...] r.. Swoje orzeczenie w tym zakresie organ I instancji uzasadnił zakresem przydzielonych J. P. zadań służbowych, sposobem ich realizacji oraz słusznym interesem strony .
W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego J. P. wniósł o rozważenie możliwości zwiększenia dodatku służbowego z tym uzasadnieniem ,iż osiągnął prawie pełną emeryturę, zaś podwyższenie dodatku do kwoty przyznanej nie zrekompensuje mu straty finansowej związanej z przejściem na emeryturę. Odwołujący wywodził, że przez wszystkie lata służby nie był karany dyscyplinarnie, a przejście na emeryturę podyktowane jest względami zdrowotnymi, które są następstwem pracy w ciągłym stresie. Dodatkowo podniósł , że na utrzymaniu ma czwórkę dzieci.
Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (tj. z 2002 r., Dz. U. Nr 7 poz. 58 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W motywach rozstrzygnięcia stwierdził , że organ I instancji przyznając policjantowi dodatek służbowy w wysokości [...] zł w pełni uwzględnił wniosek jego bezpośredniego przełożonego . Organ II instancji przytoczył brzmienie przepisu § 9 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), według którego przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależniona jest od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Zdaniem organu odwoławczego wobec stwierdzonych w sprawie okoliczności decyzja organu I instancji o przyznaniu dodatku służbowego w kwocie 30 zł miesięcznie była uzasadniona i mieszcząca się w ustawowych kompetencjach przełożonego właściwego w sprawach osobowych.
Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której J. P. podniósł , że po [...] latach służby mundurowej powinien otrzymać wyższy dodatek oscylujący w granicach [...]-[...] zł, gdyż z takimi dodatkami odchodzili na emerytury dyżurni z KP N. R., nie posiadający tak długiego stażu pracy na stanowisku kierowania. Skarżący wywodził , że zawsze miał najniższy dodatek spośród wszystkich dotychczasowych dyżurnych, mimo licznych sukcesów w pracy, zauważanych nawet przez lokalną prasę. Zdaniem skarżącego wysokość dodatku jest wynikiem osobistych uprzedzeń do jego osoby bezpośrednich przełożonych.
Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie , podnosząc, że skarżący nie zarzucił organom działającym w sprawie naruszenia przepisów prawa , a jedynie wyraził niezadowolenie z wysokości przyznanego składnika wynagrodzenia, nie wnosząc o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący uzupełnił zarzuty skargi, wywodząc, że Komendant Wojewódzki Policji we W. nie odniósł się do żadnej z poruszonych przez niego w odwołaniu kwestii. Skarżący dodatkowo podniósł, że przez wszystkie lata służby był jedynym żywicielem rodziny, mającym na utrzymaniu żonę i czwórkę dzieci .
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie przypomnieć należy ,że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych , rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego , co wynika z przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Wobec tego Sąd ten nie może opierać swojej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Analizując pod tym kątem decyzję będącą przedmiotem osądu Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,iż wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy zgodnie z przedmiotem sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r . o Policji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 z późn. zm.) (zwanej dalej ustawą) oraz przepisy rozporządzenia Ministra spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat , od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152 poz. 1732 z późn. zm.) (zwanego dalej rozporządzeniem). Stosownie do art. 104 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Policji, policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego, zaś policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, o czym mowa w ust. 2 art. 104 ustawy. Z kolei przepis ust. 3 art. 104 ustawy przewiduje, że na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Użycie przez ustawodawcę w przytoczonym przepisie sformułowania "może otrzymywać dodatek służbowy" przesądza o uznaniowym charakterze tego dodatku. Potwierdzeniem powyższego są wydane na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji przepisy powołanego wyżej rozporządzenia , którego § 9 określa szczegółowo zasady i przesłanki przyznania dodatku służbowego oraz jego wysokości. I tak w przepisie § 9 ust. 1 wskazano, że dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony, zaś wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4, a więc 50 % podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego, bez jego zwiększenia z tytułu wysługi lat oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu. Również norma wynikająca z przepisu § 9 ust. 4 rozporządzenia , dotycząca podwyższania dodatku służbowego, wskazuje na uznaniowy charakter tego aktu. Wynika z niej bowiem , że dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 1 w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Przy czym normodawca w przepisie § 9 ust. 1 rozporządzenia określił - poprzez wskazanie sposobu obliczenia - wyłącznie górną granicę wysokości dodatku służbowego, nie stanowiąc jednocześnie o jego minimalnej wysokości.
Wobec takiej konstrukcji przepisów regulujących kwestię dodatku służbowego należnego policjantowi stwierdzić należy, że kontrola legalności decyzji wydanych w tym zakresie jako decyzji uznaniowych, dokonywana przez sąd administracyjny ma z natury rzeczy ograniczony zakres, albowiem Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Poza kognicją sądu administracyjnego pozostaje bowiem kompetencja co do przyznania lub podwyższenia dodatku służbowego oraz decyzja co do jego prawidłowej wysokości . Sprawdza on jedynie , czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Wobec tego w tym miejscu należy odwołać się do brzmienia przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia, według którego przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Przywołane okoliczności są zatem wyłącznymi kryteriami , które winny być brane pod uwagę przy przyznawaniu dodatku służbowego .
Spór jaki wiodą strony w niniejszej sprawie dotyczy wyłącznie jednej kwestii , a mianowicie wysokości przyznanego skarżącemu dodatku służbowego . Materiał aktowy badanej sprawy wskazuje na to ,że wniosek personalny Komendanta Komisariatu Policji w N. R. o podwyższenie dodatku służbowego zawiera ocenę wywiązywania się przez policjanta z obowiązków i realizacji zadań i czynności służbowych oraz szczegółowy opis kwalifikacji policjanta, na podstawie to której organ właściwy w sprawie podwyższenia dodatku służbowego rozkazem z dnia [...] r. podwyższył przedmiotowy dodatek do wysokości wnioskowanej kwoty, uznając, że zakres przydzielonych policjantowi zadań służbowych, sposób ich realizacji uzasadnia w świetle § 9 ust. 2 podwyższenie wysokości tego składnika uposażenia . Z decyzji organów obu instancji wynika ,że wyłącznie przesłanki przewidziane w powołanych wyżej przepisach były brane pod uwagę przy podwyższaniu stronie dodatku służbowego . Natomiast podnoszone przez stronę argumenty dotyczące jej sytuacji rodzinnej i finansowej jak również dokonana przez nią ocena jej dotychczasowych relacji służbowych z przełożonymi pozostają bez znaczenia dla oceny legalności decyzji , mają bowiem one charakter pozaprawny i z tej przyczyny nie mogą odnieść zamierzonego skutku prawnego .W tym zakresie uznać więc należy , że organy orzekające w sprawie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, a decyzji wydanej w sprawie nie można określić jako nacechowanej dowolnością.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie ma podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji . Stwierdzenie powyższego obligowało Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do oddalenia skargi.