IV SA/Wr 458/23

IV SA/Wr 458/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ewa Kamieniecka /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Radom
Mirosława Rozbicka-Ostrowska
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 30 maja 2023 r. nr A-061-54/23 w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. przyznaje radcy prawnemu F. K. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 480,00 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 89,80 zł (słownie: osiemdziesiąt dziewięć złotych i osiemdziesiąt groszy), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu sądowym.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 6 marca 2023 r. R. S. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich o udostępnienie informacji publicznej w formie papierowej i na podany adres poczty elektronicznej w następującym zakresie:
1. czy sędzia Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich A. G. oprócz pracy w Sądzie Rejonowym w Wałbrzychu pracowała jeszcze w innych sądach?
2. ilość skarg na wyżej wymienioną sędzię S.R. za ostatnie 5 lat i o sposobie ich załatwienia;
3. odbyte szkolenia przez wyżej wymienioną sędzię S.R. w ostatnich 5 latach;
4. kto i gdzie organizował szkolenia i jaki był temat szkolenia?
W piśmie z dnia 9 marca 2023 r. Prezes Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich udostępnił wnioskodawcy informacje żądane w punktach 1, 3 i 4 wniosku oraz poinformował wnioskodawcę, że informacja żądana w punkcie 2 wniosku ma charakter informacji przetworzonej, ponieważ Sąd Rejonowy nie prowadzi statystyki dotyczącej ilość skarg na poszczególnych sędziów i nie jest w posiadaniu takiej informacji, skoro musiałby ją wytworzyć po przejrzeniu stosownych dokumentów. W związku z powyższym zobowiązano wnioskodawcę do wskazania, na czym polega szczególny interes publiczny przemawiający za udzieleniem żądanej informacji w terminie 7 dni pod rygorem odmowy udzielenia informacji publicznej w tym zakresie.
Decyzją z dnia 18 kwietnia 2023 r. nr 1/2023 Prezes Sądu Rejonowego umorzył postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej przetworzonej dotyczącej ilości skarg na sędzię Sądu Rejonowego za ostatnie 5 lat i sposobie ich załatwienia. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz wyjaśnienia pojęcia "informacja przetworzona" występujące w doktrynie i orzecznictwie sądowym. Następnie organ wskazał, że wnioskodawca w złożonym wniosku nie wykazał powodów, dla których spełnienie żądania byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego, dlatego też Prezes Sądu Rejonowego wezwał wnioskodawcę do wykazania powyższych powodów. Jednakże wnioskodawca w zakreślonym terminie nie wykazał tych powodów. Z tego względu na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ umorzył postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej.
W odwołaniu od decyzji wnioskodawca wniósł o jej uchylenie w całości i nakazanie organowi odpowiedzi na pytanie. Zdaniem wnioskodawcy żądana informacja nie jest informacją przetworzoną i brak jest powodów do ukrywania wiadomości o funkcjonowaniu sądu. Każdy sędzia ma teczkę osobową, w której umieszczone są informacje m. in. o skargach na sędziego i sposobie ich załatwienia. Nie ma potrzeby wertowania w archiwum, o ile prawidłowo prowadzi się teczki osobowe.
Decyzją z dnia 30 maja 2023 r. nr A-061-54/23 Prezes Sądu Okręgowego w Świdnicy uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, dotyczącej ilości skarg na sędzię za ostatnie 5 lat i sposobie ich załatwienia. Organ odwoławczy zauważył, że organ pierwszej instancji wskazał, iż nie jest w posiadaniu wnioskowanego zestawienia skarg, ponieważ nie prowadzi statystyki w zakresie skarg na czynności poszczególnych sędziów, zatem musiałby wytworzyć taką informację na podstawie analizy wielu dokumentów. Dlatego organ odwoławczy podzielił stanowisko w zakresie zakwalifikowania żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej i słuszności wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, a którego to interesu wnioskodawca nie wykazał. Ponadto organ odwoławczy poddał pod rozwagę prawidłowość merytorycznego zakończenia sprawy, tj. umorzenia postępowania. Organ może bowiem w formie decyzji administracyjnej umorzyć postępowanie administracyjne tylko w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2. W przypadku rozpatrywanego wniosku należało odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewykazanie przez zainteresowanego, ze przetworzenie to jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz o zobowiązanie do bezzwłocznego wykonania zawnioskowanych czynności. Według skarżącego nie mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Sięgniecie do teczki osobowej sędzi nie stanowi czynności męczącej, angażującej więcej niż jedną osobę, powodującej znaczne koszty i nakłady innych środków. Skarżący nie zgadza się z konstatacjami Prezesa co do ilości pracy potrzebnej, aby sporządzić odpowiedź, poniesionych nakładów, straconego czasu, angażowania dziesiątek pracowników, aby przeglądali akt (chyba że jest nieporządek w aktach osobowych). Według skarżącego, jego zapytanie odnosi się do bardzo ważnych społecznie problemów. Podsądni mają prawo wiedzieć, czy sędzia wydaje kontrowersyjne wyroki i postanowienia, które są zaskarżane. Informacja znajduje się w sądzie, trzeba tylko po nią sprawnie sięgnąć.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 26 października 2023 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, polegające na uznaniu, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną. Wnioskowana informacja stanowi informację prostą, niewymagającą żadnej koncepcyjnej ani twórczej pracy oraz nie jest związana z ponadstandardowymi nakładami finansowymi. Gdyby każdą konieczność odszukania dokumentów traktować jako przetworzenie informacji, prawo do informacji publicznej przestałoby być powszechne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargę w rozpatrywanej sprawie należało uwzględnić.
Nie jest sporne pomiędzy stronami postępowania, że Prezes Sądu Rejonowego, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p), jak również że żądana informacja, dotycząca podania ilości skarg złożonych na sędzię S.R. za ostatnie 5 lat i o sposobie ich załatwienia stanowi informację publiczną, jako informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.).
Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca przybliżył w art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności walor informacji publicznej będą posiadały informacje o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.).
Kwestią sporną jest natomiast, czy żądana przez skarżącego informacja publiczna stanowi informację prostą czy informację przetworzoną, bowiem zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odmawiając udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącego w punkcie 2 wniosku, organ uznał, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, w związku z czym wnioskodawca winien wykazać, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Ustawodawca, wprowadzając pojęcie "informacji przetworzonej" w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ograniczającym prawo dostępu do informacji publicznej przez konieczność wykazania istotności uzyskania informacji dla interesu publicznego, nie zdefiniował tego pojęcia w ustawie. Brak definicji legalnej oznacza, że ustawodawca godzi się na przyjmowanie znaczenia danego pojęcia w oparciu o rozumienie nadawane w języku potocznym, a więc dopuszcza również jego wieloznaczność i akceptuje pewien zakres nieostrości. W ustaleniu jednolitego rozumienia kryterium "przetworzenia" istotna jest rola orzecznictwa sądów administracyjnych.
W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na dwa aspekty "przetworzenia" informacji prostych. Pierwsze rozumienie "przetworzenia" uwzględnia zmiany jakościowe informacji prostych, drugie podkreśla aspekt techniczny i ilościowy, traktując przetworzenie informacji prostych w kategoriach czynności, jakim muszą zostać poddane, aby uzyskać dane podlegające udostępnieniu. Funkcjonują zatem dwa kryteria uznawania informacji publicznej za informację przetworzoną.
W pierwszym znaczeniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w wymaganej treści i postaci, a jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonych czynności analitycznych i intelektualnych w odniesieniu do posiadanego zbioru danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i ich następnie zanalizowanie, zredagowanie, opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, skierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od wiążącego się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem nakładu koniecznej pracy i środków, może być traktowana jako informacja przetworzona (tak wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11; wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1362/17; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1056/18; wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 4369/18, oraz I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Wolters Kluwer 2016, komentarz do art. 3, teza 1).
Takie stanowisko zostało wyrażone także w wyroku NSA z dnia 23 stycznia 2015 r., I OSK 315/14 (publ. Lex nr 1683050), w którym zawarto tezę, że "w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstała w wyniku wskazanych wyżej działań. Zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej."
Przywołać także należy pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 9 sierpnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 977/11, w którym Sąd podkreślił, że: "jeżeli jednak utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca, to jest to informacja przetworzona."
Należy jednak zauważyć, że organy obu instancji nie wyjaśniły w uzasadnieniach decyzjach wydanych w niniejszej sprawie, z jakich względów uznały informację żądaną przez skarżącego za informację przetworzoną. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał tylko na treść art. 3 ust. 1 u.d.i.p. i na rozumienie pojęcia informacji publicznej przetworzonej w doktrynie i orzecznictwie, a następnie stwierdził, że pomimo wezwania wnioskodawca nie wykazał, z jakich powodów uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ pierwszej instancji w żaden sposób nie uzasadnił więc, dlaczego uznał żądaną informację za informację przetworzoną.
Natomiast organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał na dwa aspekty rozumienia pojęcia "informacja przetworzona" i przedstawił oba kryteria uznawania informacji publicznej za przetworzoną. Następnie wskazał, że organ pierwszej instancji przyjął drugą definicję przetworzenia informacji publicznej, pomimo że wyżej w uzasadnieniu uznał za drugie rozumienie przetworzenie z uwagi na znaczną ilość i szeroki zakres żądanych informacji. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji wskazał, że nie jest w posiadaniu wnioskowanego zestawienia, ponieważ nie prowadzi statystyki w zakresie skarg na czynności poszczególnych sędziów, zatem musiałby wytworzyć taką informację na podstawie analizy wielu dokumentów. Dlatego organ odwoławczy podzielił stanowisko w zakresie zakwalifikowania żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej i słuszności wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Jednakże organ pierwszej w uzasadnieniu swojej decyzji nie powołał się na tego rodzaju argumenty ani też na żadne inne argumenty, uzasadniające uznanie żądanej informacji za informację przetworzoną.
Tego rodzaju argumenty zostały przywołane w zarządzeniu Prezesa S. R. w zarządzeniu z dnia 7 marca 2023 r., skierowanym do pracownika Sądu oraz w piśmie Prezesa S. R. z dnia 9 marca 2023 r., wzywającym skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego. Należy jednak nadmienić, że ocenie organu odwoławczego, a następnie WSA nie podlega argumentacja zawarta w zarządzeniu Prezesa skierowanym do pracownika Sądu oraz w piśmie skierowanym do strony.
Trzeba bowiem wskazać, że przy odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej niezwykle istotne jest sporządzenie przez organ prawidłowego i wyczerpującego uzasadnienia decyzji. W tym zakresie ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięcia wydawanego w tym przedmiocie przez podmiot niebędący organem władzy państwowej należy stosować odpowiednio regulację art. 16 u.d.i.p., który w ust. 2 stanowi, że do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl zaś art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, na które składają się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W ocenie Sądu, organy obu instancji rozpoznając wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej nie sprostały wymogom, o których mowa w art.107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie uzasadniły, z jakich względów żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną przetworzoną.
Przyjęte przez organ rozumienie informacji przetworzonej wymaga uwzględnienia okoliczności danego przypadku i ich oceny przez pryzmat zakresu i rodzaju czynności koniecznych do przygotowania informacji o treści i zakresie żądanym przez wnioskodawcę. Należy wskazać na wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 866/14, w którym Sąd akcentuje, że organy muszą liczyć się z tym, że każdy zainteresowany podmiot ma prawo uzyskać odpowiedź na interesujące go kwestie ze sfery spraw publicznych, a organ zobowiązany jest temu uczynić zadość. Nie zmienia to jednak okoliczności, że konkretne żądanie może w istocie zawierać wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej. Taką okoliczność należy jednak wykazać w uzasadnieniu decyzji. Podobny pogląd został zaprezentowany również np. w wyrokach NSA z 18 września 2014 r., I OSK 60/14 i WSA w Poznaniu z 10 grudnia 2014 r., IV SA/Po 940/14.
Przy pierwszym rozumieniu przetworzenia informacji prostych (wytworzenie nowej informacji) nie jest wystarczające jedynie wskazanie, że organ w celu udostępnienia informacji musi ją wytworzyć po przejrzeniu stosownych dokumentów. Takie czynności organu, jak przejrzenie stosownych dokumentów i odszukanie w nich żądanej informacji są zwykłymi czynnościami, które organ winien wykonać przy udostępnianiu informacji publicznej. Sam fakt odnajdywania czy też porządkowania informacji na podstawie posiadanej dokumentacji nie stanowi o przetworzeniu informacji prostej i wytworzeniu nowej informacji. Również proste podliczenie danych znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego nie stanowi o przetworzeniu informacji publicznej.
Mając na uwadze drugie rozumienie przetworzenia informacji prostych z uwagi na dużą ilość i szeroki zakres żądanych informacji, organ winien wykazać dokładnie zakres nakładów, jakie musiał ponieść w celu udzielenia odpowiedzi na wniosek, ich czasochłonność, liczbę zaangażowanych pracowników, konkretną ilość koniecznych do przeanalizowania dokumentów, czy też innego rodzaju okoliczności mogące zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniające wykonywanie przypisanych mu zadań.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji.
Podstawę prawną wydania rozstrzygnięcia w pkt II sentencji stanowił natomiast art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 1 i ust. 3 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Sąd podziela bowiem stanowisko prezentowane w szeregu wyroków Trybunału Konstytucyjnego, kwestionujące konstytucyjność zróżnicowania wynagrodzenia otrzymywanego przez pełnomocników z urzędu ze stawkami opłat za czynności pełnomocników działających z wyboru (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt SK 66/19 – Lex nr 2952994, z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt SK 78/21 – Lex nr 3489599, z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt SK 85/22 – Lex nr 3519500 oraz z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt SK 53/22 (Dz. U. z 2023 r., poz. 842).
Kierując się zatem prokonstytucyjną wykładnią przepisów prawa oraz bazując na zasadzie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP należało przyznać pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie na poziomie równym minimalnej stawce wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru, tj. w kwocie 480 zł, w tym podatek od towarów i usług, pomijając przy tym dyspozycję § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.