IV SA/Wr 438/12

IV SA/Wr 438/12 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2012-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alojzy Wyszkowski /sprawozdawca/
Jolanta Sikorska /przewodniczący/
Tadeusz Kuczyński
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 145 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Protokolant Sylwia Zdyb po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 31 października 2012 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] lipca 2011 r. oddala skargę. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...], która po rozpatrzeniu odwołania D. S. (dalej: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] marca 2012 roku w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] lipca 2011 r.
W dniu 31 maja 2011 r. skarżący złożył raport do Komendanta Powiatowego Policji o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2011 r., uzasadniając go nabyciem praw emerytalnych.
Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia
[...] czerwca 2011 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2011 r. Jako podstawę rozwiązania stosunku służbowego wskazał art. 41 ust. 3 ustawy
z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.) dalej ustawa. Od tego rozstrzygnięcia skarżący nie złożył odwołania, w związku
z czym stało się ono ostateczne.
Następnie raportem z dnia 1 lipca 2011 r. skarżący wystąpił o zmianę podstawy zwolnienia go ze służby w Policji z art. 41 ust. 3 na art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.
Komendant Powiatowy Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił zmiany podstawy prawnej zwolnienia ze służby w Policji. Od powyższej decyzji skarżący nie odwołał się.
W dniu 22 lutego 2012 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. Nr 3[...] odmawiającą zmiany podstawy prawnej zwolnienia ze służby w Policji.
Z tej racji Komendant Powiatowy Policji na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania wydał decyzję z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia
[...] lipca 2011 r.
Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi
l instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący w całości kwestionował ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzję oraz wskazywał, że są one niezgodne ze stanem faktycznym, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu podał, że art. 41 ust. 3 ustawy wskazuje na obligatoryjność zwolnienia ze służby w przypadku pisemnego zgłoszenia przez policjanta takiego wystąpienia. W związku z tym, że skarżący zgłosił chęć wystąpienia ze służby raportem z dnia 31 maja 2011 r., to Komendant Powiatowy Policji był zobowiązany zrealizować żądanie skarżącego wydając decyzję o jego zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy.
W przedmiotowej sprawie skarżący złożył raport z dnia 31 maja 2011 r.
o zwolnieniu go ze służby w Policji.
Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia
[...] czerwca 2011 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2011 r. Jako podstawę rozwiązania stosunku służbowego wskazał art. 41 ust. 3 ustawy. Od tego rozstrzygnięcia skarżący nie złożył odwołania, w związku z czym stał on się ostateczny.
Pismem z dnia 1 lipca 2011 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o zmianę podstawy zwolnienia go ze służby w Policji z art. 41 ust. 3 na art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Komendant Powiatowy Policji decyzją
z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] odmówił zmiany, podstawy prawnej zwolnienia. Od decyzji tej skarżący nie złożył odwołania, zatem stała się ostateczna.
W wyniku postępowania wznowionego, na wniosek skarżącego (pismo z dnia 19 lutego 2012 r.), Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] marca 2012 r.
Nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji
z dnia [...] lipca 2011 r.
Oceniając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy stwierdził, że została ona wydana zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Podkreślił przy tym, że okolicznością istotną dla sprawy, czy też nowym dowodem, jest taka okoliczność (dowód), która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.
Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. uwzględnia skarżącemu w sposób prawidłowy cały okres nieskładkowy obejmujący lata: 1 października 1980 r. do 1 lipca 1984 r. oraz 1 września 1984 r. do 29 marca 1985 r. do wysługi emerytalnej. Wprawdzie w wyniku wydania tej decyzji uznać należy, że skarżący posiada ponad 30-letnią wysługę emerytalną, to jednak nie wpływa ona na prawidłowość wydania rozkazu o zwolnieniu ze służby w Policji, decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie odmowy zmiany podstawy prawnej zwolnienia ze służby w Policji, a co za tym idzie zaskarżonej decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2012 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak też poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2012 r. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:,
I. Przepisów prawa materialnego:
1. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie art. 41 ust 2 pkt 4 ustawy o Policji przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie występują okoliczności uzasadniające zwolnienie skarżącego ze służby z powodu nabycia przez niego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej;
2. poprzez niezastosowanie art. 84 k.c. w zw. z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji i tym samym nieuwzględnienie, że raportem z dnia 1 lipca 2011 r. skarżący uchylił się od skutków prawnych złożonego pod wpływem błędu co do nieosiągnięcia przez niego 30 lat wysługi emerytalnej - oświadczenia woli zawartego w raporcie z dnia 31 maja 2011 r. i tym samym są spełnione przesłanki uzasadniające zwolnienie go ze służby z powodu nabycia przez niego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.
II. naruszenie przepisów prawa procesowego:
1. art. 77 § 1 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez:
a) nie rozpatrzenie w wyczerpujący sposób zebranego materiału dowodowego, w tym brak odniesienia się organu Policji do wyjaśnień strony oraz dokumentów świadczących o tym, że skarżący spełnia przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji;
b) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co spowodowało niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnego prawa w zakresie ograniczenia możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji;
c) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy dowolnej oceny i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w szczególności co do tego, że skarżący nie spełnia przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji;
2. art. 7, 8, 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów Policji oraz brak jakiejkolwiek dbałości o bezstronność rozstrzygnięcia i dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy i przerzucenia ciężaru dowodu na stronę;
III. i tym samym naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wystąpienia w przedmiotowej sprawie nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi Policji, który wydał zaskarżoną decyzję.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi jako nie opartej na usprawiedliwionej podstawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej oceniając prawidłowość zastosowania przepisów i ich wykładnię, a więc zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa na tle stanu faktycznego ustalonego w chwili wydania decyzji.
Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony jest jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 § 1 lub art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.
Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga skarżącego nie może być uwzględniona, jako że uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności, przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie.
Należy wskazać, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji w niniejszej sprawie zostały podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym. Podstawą zaś wydania decyzji organu I instancji stanowił art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] Komendant Powiatowy Policji wznowił postępowanie administracyjne zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], w przedmiocie zmiany podstawy prawnej zwolnienia ze służby w policji skarżącego rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], powołując się na przepis art. 145 § 1 i § 2 k.p.a. W uzasadnieniu organ podkreślił, że podstawą wznowienia postępowania był wniosek skarżącego z dnia 19 lutego 2012 r. w którym wskazał, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Z tej racji Sąd dokonując kontroli legalność zaskarżonej decyzji badał ustalenia poczynione przez organy administracji związane wyłącznie z przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., oceniając czy prawidłowo podjęto decyzję w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a..
Jak słusznie wskazały organy, wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Organ prowadzący wznowieniowe postępowanie – po wszczęciu tego postępowania – jest zatem "związany" przesłanką stanowiącą podstawę wznowienia postępowania, która w niniejszej sprawie została wskazana w postanowieniu Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2012 r., podjętym w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a..
Dlatego inne przesłanki do wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. nie mogły stanowić przedmiotu oceny w niniejszej sprawie tak przez organy orzekające jak i Sąd.
Badając zaskarżoną decyzję pod względem zasadności zastosowania art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., należało stwierdzić, że organy prawidłowo przyjęły, że okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania nie wpłynęłyby na zmianę rozstrzygnięcia jakie wydał.
Wznowienie postępowania ma charakter trybu nadzwyczajnego wzruszania decyzji ostatecznych i nie może stanowić kolejnej instancji merytorycznego rozpatrywania sprawy zakończonej decyzja ostateczną.
Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej o odmowie zmiany podstawy prawnej zwolnienia ze służby, nie zaś decyzja o zwolnieniu ze służby.
W tym właśnie kontekście należy rozpatrywać zarzuty skarżącego, że po wydaniu decyzji ostatecznej wyszły na jaw nowe fakty lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Takie okoliczności mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, o ile wyszły na jaw dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej o odmowie zmiany podstawy prawnej zwolnienia ze służby w Policji, tj. decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., nie zaś po wydaniu decyzji ostatecznej o zwolnieniu ze służby w Policji.
Skarżący w przedmiotowym wniosku, wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o odmowie zmiany podstawy prawnej zwolnienia go ze służby z tego powodu, że dowiedział się o uznaniu 30 lat wysługi emerytalnej. Ta okoliczność, nie wyszła jednak na jaw po wydaniu decyzji ostatecznej o odmowie zmiany podstawy prawnej zwolnienie ze służby, tylko przed złożeniem wniosku z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianę podstawy prawnej zwolnienia go ze służby, co prawidłowo przyjął organ.
Ta okoliczność faktyczna stanowiła podstawę żądania skarżącego zmiany podstawy prawnej zwolnienia go ze służby w Policji, które wszczęło postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia 8 lipca 2011 r., o wznowienie którego skarżący wniósł. Wobec tego okoliczność osiągnięcia przez skarżącego 30 lat wysługi emerytalnej nie wyszła na jaw po zakończeniu postępowania o zmianę podstawy prawnej zwolnienia ze służby, ale już przed wydaniem decyzji w tej sprawie, ale już po zakończeniu postępowania o zwolnieniu ze służby w Policji.
Skoro powoływana przez skarżącego okoliczność wyszła na jaw po zakończeniu innego postępowania, nie mogła stanowić podstawy uchylenia decyzji ostatecznej wydanej w innym postępowaniu. Mogłaby ewentualnie być powoływana jako przyczyna wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną o zwolnieniu ze służby w Policji, ale skarżący nie składał takiego wniosku i wnosił wyłącznie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną o odmowie zmiany podstawy prawnej zwolnienia go ze służby w Policji.
Skoro tak, to skarżący winien był wykazać, że po wydaniu decyzji ostatecznej odmawiającej mu zmiany podstawy prawnej zwolnienia ze służby w Policji wyszły na jaw okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a tymczasem skarżący powołuje się na okoliczności, które ujawniły się po wydaniu decyzji ostatecznej innej, wcześniejszej, i które stanowiły podstawę wniosku o zmianę podstawy prawnej zwolnienia ze służby w Policji. Nie ulega wątpliwości, że rozpatrując wniosek o zmianę podstawy prawnej organowi znane były te okoliczności, co wynika z wypełnionego wniosku o przyznanie emerytury zawierającego w rubrykach B.7 i B.8 przedmiotowe okresy składkowe i nieskładkowe. To, że były one niewłaściwie interpretowane nie zmienia konstatacji, że okoliczności faktyczne w postaci tych okresów nie wyszły na jaw po wydaniu decyzji.
Uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest natomiast taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie.
Stąd w ocenie Sądu organy prawidłowo wydały decyzje o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia 8 lipca 2011 r., Nr 37/2011 w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdziwszy brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi w/w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ocenie Sądu przy podejmowaniu skarżonej decyzji organy nie naruszyły również przepisów prawa procesowego. Zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny oraz zastosowane przepisy prawa nie budzą wątpliwości i odpowiadają prawu. Stosownie do treści art. 77 i 7 k.p.a. organy podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonało jego rzetelnej oceny. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia zasady wyrażonej w art. 8 i 9 k.p.a., to jest prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.