IV SA/Wr 413/11

IV SA/Wr 413/11 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2011-09-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Mirosława Rozbicka-Ostrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
I OSK 2313/11 - Wyrok NSA z 2012-06-29
Skarżony organ
Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia 12 kwietnia 2011 r. nr ... w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. jest orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia 12 kwietnia 2011 r. Nr . wydane z powołaniem się na przepisy art. 127, 136 i 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz służby Wywiadu Wojskowego z dnia 9 czerwca 2006r. (Dz. U. Nr 104, poz. 710) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 176, poz. 1304)(zwane dalej rozporządzeniem MON z 2006 r.) utrzymujące w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Z. z dnia 15 lutego 2011 r. Nr ... uznające P. w grupie pierwszej niezdolnym do zawodowej służby w SWW (kat. N).
W orzeczeniu pierwszo-instancyjnym Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Z. poczyniła ustalenia w zakresie rozpoznania u P. krótkowzroczności obu oczu, które to schorzenie zakwalifikowała jako schorzenie określone w § 13 pkt. 3 Załącznika Nr 2 rozporządzenia MON z 2006 r. oraz 7% utratę zdolności żucia jako schorzenie określone w § 24 pkt 1 Załącznika Nr 2 rozporządzenia MON z 2006 r. Zdaniem organu I instancji rozpoznane schorzenia kwalifikują stronę jako niezdolnego do zawodowej służby wojskowej w SWW w grupie I Kat. N. Natomiast w uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że ustaleń w zakresie objętym rozstrzygnięciem dokonano w oparciu o badania specjalistyczne i dokumentację medyczną badanego.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na treść orzeczenia poprzez :
- sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenie w sposób nie spełniający ustawowych wymagań przewidzianych w art.107§3 k.p.a. w zw. z §16 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej,
-błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia, co skutkowało błędną subsuiricją ustalonego stanu faktycznego pod określony przepis prawa materialnego,
- naruszenia §10 oraz §11 ust. l rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej 2006 poprzez zaniechanie przez organ rzeczywistego orzekania w sprawie.
Odwołujący podniósł również zarzut naruszenia prawa materialnego , a to §13 pkt 3 rozdziału IV-Narząd wzroku rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 2006 w związku z załącznikiem nr 2 tabela 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2006 w sprawie legalnych jednostek miar (Dz.U. 2006 , Nr 225, poz.1638), polegające na błędnej wykładni pojęcia "dioptrii" i błędną subsumcje pod §13 pkt 3 wady refrakcji oka lewego na poziomie -3,75 D . Strona domagała zmiany orzeczenia w całości i orzeczenia o zdolności do służby; ewentualnie o przeprowadzenie dodatkowych badań okulistycznych na okoliczność stwierdzenia prawidłowej wady refrakcji oka lewego lub powołanie biegłego w zakresie optometrii lub z dziedziny miar na okoliczność prawidłowości działania refraktometru będącego na wyposażeniu Szpitala Wojskowego w Z.. Do odwołania strona załączyła wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych zarówno przed, jak i po badaniu okulistycznym w szpitalu wojskowym.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia .W motywach swojego orzeczenia wskazała, że z przeprowadzonych pięciokrotnie specjalistycznych badań lekarskich – w tym czterokrotnego badania wykonanego poza resortową służbą zdrowia MON - wynika, że u skarżącego stwierdza się krótkowzroczność obu oczu Vod – 2,75 Dsph; Vos – 3,25 Dsph – 1,5 Dcyl mieszczącą się w zakresie pojęciowym § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, co w grupie I osób badanych kwalifikuje go jako niezdolnego do służby w SWW. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji wydając orzeczenie nie naruszył przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 2006r., a w szcególności § 15 ust. 1 i § 16 ust. 1 tego rozporządzenia. Jednocześnie organ II instancji nie stwierdził konieczności przeprowadzenia ponownych badań, ponieważ zgromadzona w sprawie dokumentacja medyczna, w tym załączone przez stronę wyniki badań okulistycznych, a to: z dnia 23 lutego 2011 r. z Centrum, Gabinetu Okulistycznego,. z dnia 16 lutego 2011 r. , zaświadczenia z .C. sp. z o.o. z 27 stycznia 2011 r. oraz wynik przeprowadzonego dla potrzeb orzeczniczych badania lekarskiego specjalistycznego jednoznacznie potwierdzają rodzaj i stopień nasilenia zaburzeń ze strony narządu wzroku, co z kolei uzasadnia kwalifikację według § 13 pkt. 3 z załącznika nr 2 do rozporzadzenia Ministra Obrony Narodowej z 2006 r. i uznanie strony w Gr I osób badanych za niezdolnego do zawodowej służby w SWW. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że nie jest organem uprawnionym do powoływania biegłych w zakresie kontroli aparatury będącej na wyposażeniu Szpitala Wojskowego w Z..
W skardze na decyzję ostateczną skarżący wnióśł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 176, poz. 1304), w związku z § 11 pkt 3 załącznika nr 2 tego rozporządzenia w zakresie, w jakim powoduje uznanie kandydata do służby na stanowisko radcy prawnego za całkowicie niezdolnego do pełnienia służby z powodu krótkowzroczności jest zgodny z art. 32, art. 60 w związku z art. 31 ust. 1 Konstytucji. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na treść orzeczenia polegającego na :
- sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób nie spełniający ustawowych wymagań przewidzianych w art. 107§3 k.p.a.,
- błędzie w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia co skutkowało błędną subsumcją ustalonego stanu faktycznego pod określony przepis prawa materialnego.
Skarżący podniósł również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. §13 pkt 3 rozdziału IV-Narząd wzroku rozporządzenia MON z 2006 r. w związku z załącznikiem nr 2 tabela 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2006 w sprawie legalnych jednostek miar (Dz.U. 2006 , Nr 225, poz.1638) polegające na błędnej wykładni pojęcia "dioptrii" i błędną subsumcję pod §13 pkt 3 wady refrakcji oka lewego na poziomie -3,75 D.
W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu , dodatkowo podnosząc, że organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. albowiem nie wyjaśnił dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej kserokopii wpisu do legitymacji ubezpieczeniowej okulisty H. o wadzie Vod -2,50 Dsph oraz Vos – 3,0 Dsph, -1,0 Dcyl z dnia 21 października 2010 r. W jego ocenie jest istotna okoliczność, albowiem na poparcie swojecgo rozstrzygnięcia komisja lekarska powołuje zaświadczenie z Centrum ., które to badanie zostało wykonane w dniu 20 sierpnia 2010 r. , czyli dwa miesiące wcześniej niż badanie z dnia 21 października 2010 r. W argumentacji uzasadniającej skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakreślonym wyżej zakresie, skarżący zestawił brzmienie przepisu znajdującego zastosowanie w jego przypadku tj. § 13 pkt 3 rozporządzenia MON z 2006 r. z przepisem § 11 pkt 3 tego rozporządzenia. Według skarżącego zasadność wniosku o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego potwierdza możliwość dopuszczenia do służby w SWW – objęcie kategorią Z/N – osób ze schorzeniem zez utajony przy wadzie wzroku do – 6,0 dioptrii, co pozwala na ocenę tego schorzenia przez właściwą komisję, pod kątem zdolności do służby wojskowej i wyłączenie możliwości takiej oceny w przypadku osób nie cierpiących na schorzenie zez utajony, a mających mniejszą wadę wzroku.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie , podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu.
W toku postępowania sądowo-administracyjnego skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2011 r. oświadczył, że nie podtrzymuje zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych , polegającego na przyjęciu wady oka lewego 3,75 D. W tym zakresie wskazał, że wykonane przez niego badania oka lewego potwierdziły, że wada tego oka oscyluje pomiędzy -3,25 D, a -3,5 D. W pozostałym zakresie skarżący podtrzymał skargę, wywodząc ,że organ odwoławczy nie zakwestionował w żaden sposób, dlaczego nasilenie wady do – 6.0 ( § 11 pkt 3 rozporządzenia) wraz z zezami jest mniejsze od tej samej wady powyżej -3.0 (§ 13 pkt 3 rozporządzenia ) i dlaczego osoby z różnymi odmianami zeza i wadami są w lepszej sytuacji prawnej niż osoby z samą tylko wadą wzroku
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Na wstępie wskazać należy, że granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod takim kątem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie jest ona obarczona wadami, powodującymi konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Jednakże ocenę zasadności wywiedzionej skargi poprzedzić musi odniesienie się do zawartego w skardze wniosku o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego, czy § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 176, poz. 1304) w związku z § 11 pkt 3 załącznika nr 2 tego rozporządzenia w zakresie, w jakim powoduje uznanie kandydata do służby na stanowisko radcy prawnego za całkowicie niezdolnego do pełnienia służby z powodu krótkowzroczności jest zgodny z art. 32, art. 60 w związku z art. 31 ust. 1 Konstytucji. Przede wszystkim wskazać należy, że
zainicjowanie kontroli konstytucyjności przepisu przed Trybunałem Konstytucyjnym uzależnione jest m.in. od istnienie przesłanki funkcjonalnej. Oznacza to ,że pytanie prawne może być wniesione tylko wtedy , gdy sąd dojdzie do wniosku ,że od odpowiedzi na pytanie zależy rozstrzygnięcie toczącej się przed nim sprawy . A zatem konieczne jest wykazanie , że w konkretnej sprawie zachodzi zależność między odpowiedzią na pytanie prawne a rozstrzygnięciem tej sprawy , w której zostało ono przedstawione. Jest to materialnoprawna przesłanka warunkująca skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego .
Z taką sytuacją – wbrew wywodom skargi - nie mamy do czynienia w badanej sprawie . Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie powziął bowiem wątpliwości co do zgodności wskazanych przez skarżącego przepisów rozporządzenia MON z 2006 r. z ustawą z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710 ze zm.) (zwanej dalej ustawa o służbie funkcjonariuszy) jak również z Konstytucją RP. Nie można zgodzić się z argumentacją skarżącego nakierowaną na wykazanie niekonstytucyjności wskazanych przepisów, bowiem § 11 jak i § 13 załącznika nr 2 do rozporządzenia MON z 2006 r. istotnie mieszczą się w jednostce redakcyjnej odnoszącej się do narządu wzroku, jednakże dotyczą odmiennych jednostek chorobowych i nie jest możliwa ocena przez Sąd naukowych podstaw kwalifikacji tych schorzeń – ułomności. Natomiast nie ulega wątpliwości, że § 11 załącznika nr 2 do rozporządzenia MON z 2006 r. nie znajdował zastosowania w rozpatrywanej sprawie, a zatem Sąd nie może zakwestionować zgodności z Konstytucją przepisu nie będącego podstawą orzekania.
W analizowanej sprawie nie znajduje również zastosowania powołane przez skarżącego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2006 w sprawie legalnych jednostek miar (Dz. U. z 2006 , Nr 225, poz.1638), bowiem żaden przepis prawa nie obliguje organów właściwych w zakresie orzekania o zdolności do służby w SKW/SWW do interpretacji wskaźnika zdolności skupiającej układu optycznego. Powyższe wynika również z konstrukcji przepisów rozporządzenia MON z 2006 r. dotyczących schorzeń narządu wzroku, w których konieczność korekcji, jak i ostrość widzenia określono za pomocą sformułowań "co najmniej", "powyżej", co dopuszcza kwalifikacje schorzenia jako określonego w § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia MON z 2006 r. w przypadku konieczności korekcji dla założonej ostrości widzenia dowolnej wartości przekraczającej 3,0 D. Jednocześnie, jak wskazał sam skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2011 r. w prawie probierczym obowiązuje domniemanie prawidłowości działania urządzeń mierniczych, a ponadto organy orzekające w sprawie, skarżący, jak również Sąd nie mają możliwości zweryfikowania prawidłowości działania tego rodzaju urządzeń w niniejszym postępowaniu.
Z kolei przechodząc do zarzutów skargi nakierowanych na materialną treść zaskarżonego orzeczenia wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710 ze zm.) zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów do służby w SKW i SWW ustala wojskowa komisja lekarska, zwana dalej "komisją lekarską". Stosownie z ust. 3 art. 4 tej ustawy orzeczenie o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 1, właściwa komisja lekarska wydaje na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia na potrzeby ustalenia zdolności do służby w SKW i SWW orzeczenia wojskowych komisji lekarskich są decyzjami administracyjnymi, a orzekające komisje są w rozumieniu przepisów k.p.a. organami administracji publicznej. Zatem, w zakresie nieunormowanym przepisami szczególnymi, należy stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego , który normuje postępowanie przed organami administracji publicznej, przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Niezależnie od tego wskazać należy, że zdolność do pełnienia służby komisja lekarska określa w orzeczeniu poprzez zaliczenie danego żołnierza do jednej z kategorii:
- kategorii Z - zdolny do służby w SKW/SW, co oznacza zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego;
- kategorii N - trwale lub czasowo niezdolny do służby SKW/SWW.
Orzekanie komisji lekarskiej o zdolności służby w SKW/SWW nie opiera się jednak na uznaniu tego organu, wynikającego ze specjalistycznej wiedzy jego członków. Ustawodawca określił bowiem sposób podejmowania takiego rozstrzygnięcia, wskazując w cytowanym już wyżej ust. 3 art. 4, że orzeczenie o zaliczeniu kandydata do służby do jednej z kategorii, o których mowa wyżej, właściwe wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej. Przewidział przy tym w § 21 ust. 1 rozporządzenia MON z 2006 r., że procedura odwoławcza od orzeczenia właściwej komisji lekarskiej powinna przebiegać na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto ustawodawca szczegółowo określił, poprzez sporządzenie odpowiedniego wykazu, jakie choroby lub ułomności należy uwzględnić przy orzekaniu o zdolności do służby oraz którą kategorię zdolności do służby należy orzec w razie stwierdzenia poszczególnych chorób lub ułomności.
Zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przewidziane w sprawach z zakresu zdolności do służby w funkcjonariuszy SKW i SWW determinuje więc treść i formę orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. W tym zakresie nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art.107 §3 kpa).
Przechodząc od ogólnych uwag na grunt okoliczności badanej sprawy wskazać należy, że u skarżącego zdiagnozowano schorzenie określone w § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia MON z 2006 r., zgodnie z którym stwierdzona ostrość wzroku każdego oka co najmniej 0,5 z korekcją szkłami sferycznymi powyżej 3,0 D do 6,0 D lub cylindrycznymi powyżej 1,0 D do 3,0 D powoduje zaliczenie kandydata do służby w SKW lub SWW do kategorii N – niezdolny do służby.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że dla prawidłowej kwalifikacji schorzenia, ułomności niezbędne jest określenie stopnia korekcji szkłami sferycznymi, bądź cylindrycznymi, pozwalającymi osiągnąć ostrość widzenia na poziomie 0,5 V. Przy czym jasne brzmienie przepisu § 13 pkt 3 załącznika Nr 2 do rozporządzenia MON z 2006 r. wprost wskazuje, że zdiagnozowanie ostrości widzenia 0,5 V z korekcją powyżej 3.0 D – bez względu na wielkość przekroczenia wartości 3.0 D – skutkuje kwalifikacją kandydata do służby w SKW i SWW jako niezdolnego do tej służby.
Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata do służby w SKW i SWW za zdolnego bądź niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do służby w SKW i SWW przy zdiagnozowaniu określonych schorzeń lub ułomności była trafna .
Analiza materiału aktowego badanej sprawy wskazuje na to ,że wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Należycie rozważono okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci tych zakresu specjalistycznych badań lekarskich i ich wyników nie budzi wątpliwości, zaś skarżący skutecznie nie podważył ustaleń poczynionych przez wojskowe komisje lekarskie, nie wykazał bowiem w żaden sposób, że ustalenia dokonane przez organy nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu. Wprawdzie ma rację skarżący , kiedy wywodzi ,że w lakonicznym uzasadnieniu orzeczenia komisji lekarskiej pierwszego stopnia w zupełności pominięto kwestię wskazanych wyżej parametrów stwierdzonej u skarżącego krótkowzroczności , ograniczając się do stwierdzenia krótkowzroczność obu oczu § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Jednakże orzeczenie organu II instancji zawiera szczegółowe uzasadnienie, dotyczące zdiagnozowanego schorzenia oraz wyjaśnienie stopnia nasilenia z punktu widzenia kwalifikacji do kategorii N dla kandydata do służby w SWW i SKW, co - zdaniem Sądu- w wystarczającym stopniu sanuje uchybienia procesowe popełnione przez organ pierwszej instancji. Lektura uzasadnienia orzeczenia komisji lekarskiej drugiego stopnia, wskazuje na to , że organ odwoławczy przeanalizował materiał dowodowy sprawy , w tym załączone przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego wyniki badań, a to wynik z dnia 20 sierpnia 2010 r.(udokumentowane zaświadczeniem z dnia 27 stycznia 2011 r. firmy . C. oko prawe V 0,5 – 2,75 Dsph – 0,5 Dcyl, oko lewe 0,04 -3,25 Dsph – 1,5 Dcyl ; wynik z dnia 26 lutego 2011 r. oko prawe – 2,75 Dsph - 1,0 Dcyl, oko lewe - -3,25 Dsph – 1,5 Dcyl; wynik z dnia 23 lutego 2011 r. ( Centrum .) oko prawe – 2,75 sfera -0,25 cylinder, oko lewe -3,5 sfera, -1,0 cylinder; wynik z dnia 21 października 2010 r. ( Przychodnia .).-2,5 Dsph, - 3,0 Dsph -1,0 Dcyl. I na tej podstawie stwierdził u skarżącego krótkowzroczność obu oczu Vod – 2,75 Dsph, Vos – 3,25 Dsph – 1,5 Dcyl, zasadnie kwalifikując je do zakresu pojęciowego § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia MON z 2006 r. Analiza dokumentacji medycznej dostarczonej przez skarżącego, jak również badania okulistycznego przeprowadzonego – na użytek niniejszej sprawy- na podstawie skierowania do badań lekarsko specjalistycznych nr ... w dniu 14 lutego 2011 r. pozwalała - w ocenie Sądu - na postawienie diagnozy zawartej w orzeczeniu wydanym w trybie odwoławczym. Zważywszy , że nie sposób pominąć stanowiska skarżącego wyrażonego - w toku postepowania sądowo-administracyjnego - w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2011 r., w którym odstąpił on od zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ, polegającego na przyjęciu wady oka lewego 3.75 D, w którym to oświadczył dodatkowo, że na podstawie kolejnych wykonanych badań zdiagnozowano u niego oscylowanie wady oka lewego pomiędzy 3,25 D a 3,5 D.
Konkludując powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie pod adresem organów orzekających obu instancji nie może być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia prawa procesowego i materialnego , a w konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że rozpoznanie lekarskie stanu zdrowia skarżącego było niepełne lub wadliwe z punktu widzenia jego przydatności dla ustalenia kategorii zdrowia i oceny zdolności do służby w SKW i SWW.
Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).