II SA/Łd 814/04

II SA/Łd 814/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Renata Kubot-Szustowska /sprawozdawca/
Wiktor Jarzębowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 12 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Wiktor Jarzębowski, Asesor WSA:Renata Kubot-Szustowska (spr.), Asesor WSA: Ewa Alberciak, Protokolant: asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005 roku na rozprawie przy udziale sprawy ze skargi H. B.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Łd 814/04
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...], Nr [...] orzekł o przyznaniu H. B. – S. zasiłku rodzinnego na dziecko A. Ch. na okres od 1.maja 2004 r. do 31.sierpnia 2005 r. w wysokości 43 zł, zasiłku rodzinnego na dziecko J. B. na okres od 1. maja 2004 r. do 31.sierpnia 2005 r. w wysokości 43 zł oraz jednorazowego dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na dziecko A. Ch. w wysokości 90 zł. Jednocześnie organ I instancji odmówił przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozstrzygnięcie oparto na podstawie art. 48 w związku z art. 6 ust. 1, art. 47 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 28.listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255) oraz art. 104 k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy (tj.: rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie uczącej się), do ukończenia przez dziecko 18. roku życia, ukończenia nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21. roku życia albo ukończenia 24. roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub w szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności.
Warunkiem przyznania prawa do zasiłku rodzinnego jest spełnienie kryterium dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, które wynika z art. 5 ust. 1 (504 zł), ust. 2 (583 zł). Zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do zasiłku rodzinnego ustala się na podstawie dochodu uzyskanego przez rodzinę w 2002 r.
Po analizie wniosku strony i załączonych do niego dokumentów, wymaganych § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 5.marca 2004 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U. Nr 45, poz. 433) ustalono, że w rodzinie są cztery osoby w tym dwoje dzieci. Łączny roczny dochód rodziny wyniósł 18.080,39 zł - miesięczny dochód na jednego członka rodziny wyniósł zatem 376,67 zł, a tym samym nie został przekroczony próg dochodowy.
Organ I instancji wskazał, że w związku z ustalonym stanem faktycznym, wnioskodawcy przysługuje zasiłek rodzinny na dzieci, w wysokości określonej w art. 47 ust. 1 pkt 1 - 43 zł miesięcznie.
Art. 14 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, że dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, a także osobie uczącej się na częściowe pokrycie wydatków związanych z rozpoczęciem w szkole nowego roku szkolnego.
Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, dodatek wypłaca się jeden raz w roku, we wrześniu, w wysokości 90 zł na dziecko.
W świetle ustalonego stanu faktycznego wnioskodawcy przysługuje na dziecko A. Ch. jednorazowy dodatek w wysokości 90 zł.
Art. 60 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, że osoba pozostająca w związku małżeńskim, otrzymująca na dzieci do dnia wejścia w życie ustawy świadczenie z funduszu alimentacyjnego, nabywa prawo do dodatku, o którym mowa w art. 12, tj. dodatku z tytułu samotnego wychowywania dzieci, przez okres jednego roku, jeżeli spełnia warunki określone w ustawie.
Na podstawie analizy załączonych dokumentów, organ I instancji stwierdził, iż dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka, A. Ch. nie przysługuje.
W odwołaniu od powyższej decyzji H. B. – S. wniosła o uchylenie, zmianę oraz wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w zakresie odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Wniosła o przyznanie jej powyższego dodatku do zasiłku rodzinnego na podstawie art. 12 ust. 1 i 3 w związku z art. 3 pkt 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz o rozpatrzenie (po uprzednim zakończeniu postępowania odwoławczego) pisma stanowiącego odwołanie, w trybie art. 229 k.p.a., tj. przekazanie go właściwemu rzeczowo organowi celem zbadania czy nie doszło do świadomego naruszenia interesu prawnego wnioskodawcy w rozumieniu art. 231 § 1 kodeksu karnego. W ocenie strony, nie ma do niej zastosowania art. 60 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W związku z tym właściwe byłoby zastosowanie art. 12 ust. 1 i 3 w związku z art. 3 pkt. 17 cytowanej ustawy.
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12.października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust.1 - 3, art. 3 pkt 2, 9 i 15, art.6 ust. 1, art. 47 ust. 1 i 2, art. 8 pkt. 4 i 6, art. 12 ust. 1 i 3, art. 3 pkt 17, art. 60 ust. 2, art. 14 ust. 1 - 2 ustawy z dnia 18.listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że H. B. – S. jest mężatką i wspólnie z mężem A. B. – S. wychowuje dwoje dzieci: J. B. i A. Ch..
Na podstawie zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. stwierdzono, że dochód męża wnioskodawczyni za 2002r. wyniósł 15.680,39 zł. H. B. – S. złożyła oświadczenie o dochodzie niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W roku kalendarzowym 2002 uzyskała dochód w wysokości 2.400,00 zł z tytułu alimentów na córkę A. Ch.. Wobec powyższego dochód na jednego członka rodziny wyniósł 376,67 zł miesięcznie, a więc dochód rodziny w przeliczeniu na osobę za 2002 r. nie przekroczył określonego w przepisach kryterium dochodowego.
Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18.listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny ma na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka. Prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku przysługuje: rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka; opiekunowi faktycznemu dziecka; osobie uczącej się.
W myśl art. 5 ust. 1 - 3 tejże ustawy, zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 504,00 zł. W przypadku, gdy członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 583,00 zł. W przypadku, gdy dochód rodziny lub dochód osoby uczącej się przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę lub osobę uczącą się do zasiłku rodzinnego, o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym zasiłek rodzinny nie przysługuje.
Zgodnie z art. 3 pkt. 2 powołanej wyżej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie rodziny oznacza to przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy.
Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, do ukończenia przez dziecko 18. roku życia lub nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21. roku życia, albo 24. roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Zgodnie z przepisem art. 47 ust. 1 i 2 tejże ustawy w okresie od dnia 1.maja 2004 r. do dnia 31.sierpnia 2005 r. wysokość miesięcznego zasiłku rodzinnego wynosi: 43,00 zł na pierwsze i drugie dziecko; 53,00 zł na trzecie dziecko; 66,00 zł na czwarte i kolejne dziecko. W okresie, o którym mowa w ust. 1, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na podstawie dochodu uzyskanego przez rodzinę w roku kalendarzowym 2002.
W myśl art. 8 pkt. 4 i 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych do zasiłku rodzinnego przysługuje dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka i rozpoczęcia roku szkolnego.
Zgodnie z art. 12 ust. l i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Dodatek przysługuje również osobie uczącej się. Dodatek przysługuje w wysokości 170,00 zł na dziecko.
W myśl art. 3 pkt. 17 powołanej wyżej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o samotnym wychowywaniu dziecka - oznacza to wychowywanie dziecka przez pannę, kawalera, osobę pozostającą w separacji, orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, wdowę lub wdowca, jeżeli wspólnie nie wychowuje dziecka z ojcem lub matką dziecka.
W myśl art. 14 ust. 1-2 powołanej wyżej ustawy, dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, a także osobie uczącej się na częściowe pokrycie wydatków związanych z rozpoczęciem w szkole nowego roku szkolnego. Dodatek wypłaca się jeden raz w roku, we wrześniu, w wysokości 90,00 zł na dziecko.
Zgodnie z art. 60 ust. 2 osoba pozostająca w związku małżeńskim otrzymująca na dzieci do dnia wejścia w życie ustawy świadczenie z funduszu alimentacyjnego nabywa prawo do dodatku, o którym mowa w art. 12, przez okres jednego roku, jeżeli spełnia warunki określone w ustawie.
Z powyższego wynika, że warunkiem przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na okres od 1. maja 2004 r. do 31. sierpnia 2005 r. jest spełnienie kryterium wieku dziecka i dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, ustalonego na podstawie dochodu uzyskanego przez rodzinę w 2002 r. W przypadku, gdy dochód rodziny przekracza kwotę uprawniającą do zasiłku rodzinnego o kwotę wyższą niż kwota najniższego zasiłku rodzinnego tj. 43 zł, zasiłek rodzinny nie przysługuje. Prawo do dodatków do zasiłku rodzinnego przysługuje pod warunkiem, że na dziecko przysługuje zasiłek rodzinny. Dodatki do zasiłku rodzinnego nie przysługują, jeżeli nie przysługuje zasiłek rodzinny na to dziecko, choćby spełnione zostały pozostałe warunki wymagane do przyznania dodatków.
W ocenie organu, w sprawie bezsporne jest, że dochód rodziny w przeliczeniu na osobę za 2002 r. w wysokości 376,67zł (18.080,39zł : 12 miesięcy: 4osoby = 376,67 zł) nie przekroczył określonego w przepisach kryterium dochodowego. Dzieci wnioskodawczyni spełniają kryterium wieku. Na podstawie odpisu skróconego aktu małżeństwa z dnia l4.września 2002 r. stwierdzono, że H. B. – S. jest w związku małżeńskim z A. B. – S.. Na podstawie oświadczenia strony o dochodzie niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym w roku kalendarzowym 2002 stwierdzono, że strona otrzymywała alimenty na córkę A. Ch.. Niespełniona jest jednak żadna z przesłanek: samotnego wychowywania dziecka w myśl art. 12 ust. 1 w związku, z art. 3 pkt. 17 ustawy świadczeniach rodzinnych oraz sukcesji przez osobę pozostającą w związku małżeńskim nabytego prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, zgodnie z art. 60 ust. 2 powołanej wyżej ustawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało, iż w przypadku strony nie ma zastosowania przywołany art. 12 ust. 1 i 3 z związku z art. 3 pkt. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. organ I instancji przeprowadził bardzo szczegółowo postępowanie wyjaśniające. Ustawodawca wyraźnie określił warunki przyznania świadczeń rodzinnych oraz zasady ich wypłaty. Wobec tego organ I instancji i organ odwoławczy nie mogą w sposób uznaniowy, z pominięciem przepisów ustawy orzec o przyznaniu zasiłków rodzinnych i dodatków do zasiłku rodzinnego. Kolegium uznało zatem, że decyzja o przyznaniu dwóch zasiłków rodzinnych po 43 zł miesięcznie na każde dziecko, dodatku z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości 90 zł jednorazowo na dziecko A. Ch. oraz odmowa przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka na dziecko A. Ch. jest prawidłowa, odpowiednia do dokumentów zebranych w aktach sprawy i unormowań dotyczących świadczeń rodzinnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało się natomiast za niewłaściwe do rozpatrywania wniosków na podstawie przywołanego przez stronę art. 229 k.p.a. i art. 231 § 1 kodeksu karnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. B. – S. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w części dotyczącej odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka na podstawie art. 222, art. 16 § 2, art. 235 § 1 k.p.a. oraz art. 8 pkt 4, art. 12 ust. 1 i 3 w związku z art. 3 pkt 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy przyjął złą interpretację art. 3 pkt 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skarżącą podkreśliła, że jest osobą rozwiedzioną i nie wychowuje dziecka wspólnie z ojcem dziecka. Zdaniem skarżącej zawarcie przez nią ponownie związku małżeńskiego nie powinno mieć wpływu na przyznanie jej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Ponadto wskazała, że strona nigdy nie była beneficjentem funduszu alimentacyjnego, dlatego też nie powinien mieć do niej zastosowania art. 60 ust. 2 powołanej ustawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia merytorycznego, zawartego w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.).
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało normy prawa materialnego lub też przepisy postępowania w stopniu określonym w cytowanym przepisie.
Przede wszystkim wskazać należy, że przedmiotem skargi było jedno tylko z rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej decyzji, dotyczące utrzymania w mocy orzeczenia organu I instancji o odmowie przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego, z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Z urzędu skontrolowano wszakże (w ramach danej sprawy) zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, także w zakresie utrzymanych nią w mocy rozstrzygnięć organu I instancji, dotyczących przyznania zasiłku rodzinnego na dwie niepełnoletnie córki skarżącej oraz dodatku doń z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego przez starszą córkę – A. Ch. nie znajdując podstaw do zakwestionowania tak wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów art. 3 pkt 17, art. 4 ust. 1, art. 5, art. 6, art. 8 pkt 4 i 6, art.12 ust. 1, art. 14, art. 47 ust. 1 oraz art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 28.listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), jak i sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organy.
Na podstawie przedłożonych przez skarżącą wraz z wnioskiem z dnia 12.maja 2004r., dokumentów, trafnie uznano, iż przysługują jej żądane świadczenia w postaci zasiłków rodzinnych na dwoje dzieci oraz dodatku z tytułu rozpoczęcia przez córkę, A. Ch. roku szkolnego. Z uwagi na dochód rodziny skarżącej oraz fakt wychowywania małoletnich dzieci, z których jedno jest uczennicą gimnazjum, spełnione zostały bowiem przesłanki, określone w art. 4 ust.1, art. 5 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, uprawniające do tychże świadczeń.
Trafnie również odmówiono wnioskującej prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy, ponieważ H. B. – S. nie jest osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 3 pkt 17 ustawy. Cytowany przepis, formułujący ustawową definicję pojęcia "samotnego wychowywania dziecka", wymaga kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek:
1) wychowywanie dziecka,
2) posiadanie określonego stanu cywilnego (panna, kawaler, osoba pozostajaca w separacji, orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osoba rozwiedziona, wdowa lub wdowiec),
3) wspólne niewychowywanie dziecka z ojcem lub matką dziecka.
Przesłanki powyższe muszą wystąpić łącznie. Nie wystarczy spełnienie niektórych z nich lub też opieranie się o stan cywilny inny, niż istniejący w dacie orzekania przez ograny. To że małżeństwo skarżącej z ojcem dziecka – A. Ch., ustało na skutek rozwodu, nie oznacza, iż pozostaje ona osobą rozwiedzioną, w rozumieniu cytowanego przepisu. Po prawomocnym rozwiązaniu małżeństwa z K. Ch., zawarła ona bowiem kolejny związek małżeński (z A. B. – S.), w którym pozostawała w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Rozumowanie zaproponowane przez skarżącą ("wnioskodawca, w rozumieniu powyższego artykułu, jest osobą rozwiedzioną – wyrok Sądu Wojewódzkiego w Ł. z dn. 16.04.1998r. sygnatura akt II C 1917/96 (...) Zawarcie przez wnioskodawcę małżeństwa z A. B. – S., nie eliminuje wnioskodawcy z grona beneficjentów art. 8 pkt 4 powołanej ustawy"- str. 3 skargi), prowadziłoby do konkluzji absurdalnej - skoro bowiem każdy człowiek pozostawał kiedyś panną lub kawalerem, a decyduje stan cywilny inny niż teraźniejszy, nic nie stoi na przeszkodzie aby do tego właśnie pierwotnego stanu cywilnego się odwołać.
Reasumując, wobec niespełnienia jednego z warunków, o którym mowa w art. 12 ust. 1 powołanej ustawy, jako osobie zamężnej, nie pozostającej w separacji, orzeczonej prawomocnym wyrokiem, nie przysługiwał skarżącej dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka.
Dodatek ten nie przysługiwał H. B. – S., również na okres przejściowy (przez okres jednego roku od daty wejścia w życie ustawy), z mocy przepisu art. 60 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ w dacie jej wejścia w życie, nie pobierała świadczenia z funduszu alimentacyjnego (w skardze podniosła, iż świadczenia takiego nie otrzymywała nigdy).
Biorąc powyższe pod uwagę, wobec tego, iż zaskarżona decyzja prawa obowiązującego nie narusza, na podstawie art. 151 p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia.