IV SA/Wr 404/08

IV SA/Wr 404/08 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2009-11-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Wanda Wiatkowska-Ilków /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Sygn. powiązane
I OZ 49/09 - Postanowienie NSA z 2009-01-30
I OZ 696/09 - Postanowienie NSA z 2009-07-03
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3, art. 10, art. 156
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
art. 38
Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o skreśleniu skarżącego z listy uczestników studium doktoranckiego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. przyznaje od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) na rzecz adwokata P. M. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych oraz podatek VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych.
Uzasadnienie
A. B. w piśmie z dnia 12 września 2007 r. adresowanym do Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki wniósł na podstawie art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego o uchylenie decyzji Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki z dnia [...] w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów.
Uzasadniając powyższy wniosek twierdził, że faktem bezspornym jest, że jako doktorant fizyki zaliczył I rok studiów i III semestr, zaliczył wszystkie zajęcia I i II roku i zdał egzamin z filozofii na ocenę bardzo dobrą.
Podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, który dnia 9 lutego 2007 r. oddalił jego skargę nie kwestionował, że zdał i zaliczył przedmioty zgodnie z programem studiów. Wskazał inne uzasadnienie skreślenia niż zaskarżona decyzja. Sąd powołał się na opinie z 2001 r., z dnia 9 grudnia 2009 r. i z dnia 10 września 2004 r. czyli opinie wydane po wykonaniu decyzji o skreśleniu. Według wnioskodawcy oznacza to, że zarzut braku postępu w pracy naukowej powstał z powodu wykonania decyzji o skreśleniu, bo Uczelnia nie pozwoliła mu kontynuować studiów przedwcześnie, zanim decyzja stała się ostateczna. Negatywne opinie mają charakter pomówienia – co przedstawił wyrok Sądu. Zarzucił, iż sąd i organy nie uwzględniły pozytywnych o nim opinii, które otrzymywał przed skreśleniem ze studiów. Twierdził, że organy przed wydaniem decyzji, o której uchylenie wnosi nie przeprowadziły postępowania dowodowego, naruszyły też zasadę wynikającą z art. 10 k.p.a., gdyż nie mógł przedstawić własnych wniosków dowodowych, wypowiedzieć się co do zebranego materiału dowodowego.
Stwierdził też, że za uchyleniem decyzji stoi słuszny interes - obrona pracy doktorskiej, kształcenie się, realizacja programu studiów, prowadzenie badań naukowych i ich publikacja.
Na poparcie twierdzeń zawartych w wyżej wskazanym piśmie wnioskodawca powołał dowody.
Kierownik Studium Doktoranckiego Fizyki Uniwersytetu W. decyzją z dnia [...], wskazując jako podstawę prawną art.art. 104 i 107 w związku z art. 154 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 197 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 164, poz. 1365ze zm.) odmówił A. B. uchylenia decyzji Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki z dnia [...] w przedmiocie skreślenia z listy uczestników Studium Doktoranckiego Fizyki.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że okoliczności podnoszone przez skarżącego były rozpatrywane przez organy i Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr 107/06, a także Naczelny Sąd Administracyjny. Również pismo z dnia 22 lutego 2007 r. nie wniosło żadnych nowych okoliczności i dowodów nieznanych i nierozpatrywanych w toku tych postępowań.
Zakwestionowana decyzja zapadła na podstawie art. 38 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach naukowych i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. nr 58, poz. 249 ze zm.) jak i wydane na jego podstawie regulaminy studiów doktoranckich ustalające obowiązki, jakie musiał spełniać doktorant, aby dokończyć studia. Skarżący tych obowiązków nie wypełnił - dlatego nie znaleziono podstaw do uchylenia decyzji o skreśleniu.
Wskazał, że nie jest w interesie społecznym odstępowanie od wymagań spełniania obowiązujących z mocy prawa ustalonych wymogów przez jednego doktoranta. W interesie społecznym jest natomiast, bez wyjątków, egzekwowanie obowiązków i to aby osoba uzyskująca stopień naukowy była przygotowana do podjęcia pracy naukowo - badawczej i dydaktycznej, a tym samym w toku kształcenia należy oceniać poziom zdobywanej wiedzy i czynione postępy oraz możliwość uzyskania doktoratu.
Wskazał, że interes strony nie może być oceniany poprzez subiektywne odczucia strony, musi być zobiektywizowany przez organy postępowania administracyjnego. Rolą organu jest ustalenie, czy oczekiwania strony są słuszne, czyli zgodne z porządkiem prawnym i celami, jakim on służy. Zgodnie z art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Kierownik Studium Doktoranckiego miał uprawnienie do skreślenia z listy uczestników studium osoby, która nie wywiązuje się z obowiązków określonych w ustawie.
Dodał, że subiektywne poczucie krzywdy żywione przez stronę skarżącą oraz rozczarowanie nie może być traktowane jako uzasadnienie słusznego interesu strony.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył w dniu 17 kwietnia 2008 r. zainteresowany.
Zarzucił jej rażące naruszenie art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, art. 81, art. 9, art. 10 k.p.a. i nie przeprowadzenie postępowania dowodowego.
Podniósł, że podstawą wniosku o uchylenie decyzji z dnia [...] jest art. 154 i art. 155 k.p.a., bo za kontynuacją studiów przemawia jego słuszny interes. Jako doktorant zaliczył wszystkie obowiązki I i II roku zgodnie z programem studiów, a do końca studiów zostało mu otwarcie przewodu doktorskiego, egzamin z języka angielskiego, egzamin doktorski i obrona pracy doktorskiej. Wskazał, że jest w trudnej sytuacji materialnej, gdyż jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, prowadzi badania naukowe ale nie zawsze go stać na udział w konferencjach naukowych. Wniósł też o podjęcie działań celem kontynuacji studiów doktoranckich.
Po rozpoznaniu odwołania, Rektor Uniwersytetu W. decyzją z dnia [...], na podstawie art. 197 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 164, poz. 1365 ) oraz art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki z dnia [...] odmawiającą uchylenia decyzji Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki z dnia [...].
W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji trafnie określił stan faktyczny sprawy, w tym przyczyny, z powodu których podjęto decyzję z dnia [...]. W toku prowadzonego postępowania dowodowego, w którym skarżący brał czynny udział, zbadano wszystkie dokumenty, wysłuchano jego wyjaśnień. Błędne, nie znajdujące w materiałach sprawy, jest prezentowane przez skarżącego stanowisko, w którym twierdzi, iż wywiązał się ze wszystkich obowiązków ciążących na uczestniku studium doktoranckiego.
W postępowaniu ujawniono, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie od czasu gdy sprawę rozpatrywał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i Naczelny Sąd Administracyjny. Jak wynika z wyjaśnień i informacji podanych w toku postępowania administracyjnego przez odwołującego się, a także z treści pisma z dnia 28 kwietnia 2008 r. także po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jego stanowisko w sprawie wypełnienia obowiązków doktoranta nie uległo zmianie.
Uczelnia ma obowiązek wymagać od doktorantów wypełnienia przez nich obowiązków wynikających z przepisów prawnych bez żadnych wyjątków. Nie może więc uznać, że nie zdanie egzaminów z wykładu monograficznego oraz z mechaniki kwantowej upoważnia skarżącego do kontynuowania studiów. Słuszne jest zatem w tym zakresie stanowisko Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki.
Także słuszne jest jego stanowisko, iż nie jest w interesie społecznym uchylenie decyzji z dnia [...].
Organ podzielił zdanie, że słuszny interes społeczny nie może być oceniany poprzez subiektywne odczucia osoby zainteresowanej uchyleniem decyzji. Interes strony musi być zobiektyzowany przez organ postępowania administracyjnego poprzez ustalenie czy interes strony jest zgodny z porządkiem prawnym i celami jakim on służy.
Uznał też, że w rozpatrywanej sprawie za uchyleniem decyzji nie przemawia interes społeczny, a poczucie krzywdy żywione przez odwołującego się nie może być traktowane jako uzasadnienie słusznego interesu strony.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł A. B. Zarzucił jej rażące naruszenie art. 10 i art. 7 k.p.a., w związku z tym, że organy I i II instancji nie przeprowadziły postępowania dowodowego na okoliczność słusznego interesu strony i nie przesłuchały odwołującego się w charakterze strony, nie dopuściły nowych okoliczności jako dowód, a przed wydaniem decyzji nie wezwały skarżącego do ustosunkowania się do materiału dowodowego.
Skarżący podniósł, że nieprawdą jest aby brał udział w postępowaniu dowodowym, gdyż organy w ogóle nie przeprowadziły takiego postępowania. Zarówno organ I jak i II instancji rażąco naruszył art. 75 i art. 77 k.p.a., bo nie uwzględnił nowych dowodów -wyroków Sądu Okręgowego z dnia [...], sygn. akt [...] oraz z dnia [...], sygn. akt [...], z których wynika, iż organy wydając i wykonując decyzję o skreśleniu go z listy doktorantów (z dnia [...]) naruszyły jego dobra osobiste. Sąd Okręgowy we Wrocławiu uznał, iż to właśnie organy Uniwersytetu W. naruszyły jego dobra osobiste, prawo do otrzymywania i rozpowszechniania informacji i ponoszą winę za blokowanie jego rozwoju naukowego. Ten nowy fakt ma ogromne znaczenie, bo uchylenie decyzji o skreśleniu odbudowałoby jego pozycję naukową, którą stracił w wyniku bezprawnych działań organów Uczelni. Wskazał, że decyzja Kierownika z dnia [...] została bezprawnie wykonana jesienią 2003 r., bez wszczęcia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 4 czerwca 2004 r. oraz z dnia 28 maja 2005 r. stwierdził nieważność decyzji o skreśleniu go z listy doktorantów i uznał, iż ma prawo do wniesienia odwołania.
Dodał, że podstawa prawna jego wniosku o uchylenie decyzji z dnia [...] jest odmienna od tej, którą dotychczas prezentował w postępowaniu przed Sądem Administracyjnym - opiera się bowiem na art. 154 k.p.a. W szczególności wniósł, aby organ przesłuchał go i przeprowadził postępowanie dowodowe na okoliczność jego słusznego interesu - kontynuacji przerwanych studiów doktoranckich, nowych faktów i współpracy naukowej z pracownikami Instytutu Fizyki Teoretycznej.
Zarzucił też organom naruszenie art. 35, art. 36 k.p.a. i przewlekłość postępowania, bowiem organ I instancji wydał decyzję dopiero po 7 miesiącach, a organ II instancji czekał z decyzją ponad 2 miesiące i nie uczynił nic, aby wyjaśnić sprawę. Dlatego wniósł o ukaranie Rektora i Kierownika studiów grzywną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i na uzasadnienie swojego stanowiska przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Po ustanowieniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu – wniósł on pismo procesowe z dnia 3 września 2009 r., w którym w całości podtrzymał wszystkie wnioski, zarzuty, twierdzenia zawarte w skardze, a ponad zarzuty podniesione przez skarżącego zarzucał :
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to:
- art. 10 1 k.p.a., przez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału zarówno w postępowaniu przed organem I instancji jak i w postępowaniu odwoławczym, a w szczególności poprzez brak stworzenia skarżącemu okazji do wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów dowodowych w sprawie przed wydaniem decyzji administracyjnej, co uniemożliwiło złożenie dalszych wniosków dowodowych, które zapobiegłyby wydaniu decyzji na podstawie niepełnego stanu faktycznego;
- art. 7 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. (organ odwoławczy) względnie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. (organ I instancji), poprzez zaniechanie przeprowadzenia zarówno w toku postępowania przed organem I instancji jak i w postępowaniu odwoławczym postępowania dowodowego na miarę reguł wynikających z k.p.a., co doprowadziło do wydania decyzji w ramach uznania administracyjnego przy stosowaniu art. 154 § 1 k.p.a. na podstawie dowolnie ustalonego stanu faktycznego;
- art. 140 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 86 k.p.a. (organ odwoławczy) względnie art. 78 § 1 i art. 86 k.p.a. (organ I instancji), poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania przeprowadzenia sformalizowanego postępowania dowodowego i do wydania decyzji w ramach uznania administracyjnego przy stosowaniu art. 154 § 1 k.p.a. na podstawie dowolnie ustalonego stanu faktycznego.
2. naruszenia prawa materialnego, a to:
- art. 154 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w wyniku:
a) błędnego przyjęcia, iż występujące w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 154 § 1 KPA pojęcie "słuszny interes strony" jest limitowane przez interes społeczny,
b) przez błędne wykonanie przysługującego organowi na mocy 154 § 1 k.p.a. uznania administracyjnego, przybierającego postać zaniechania wykonania uznania administracyjnego przez błędne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki otwierające drogę do wydania uznaniowej decyzji odnośnie uchylenia decyzji Kierownika Studium Doktoranckiego z dnia [...];
c) nieuwzględnienie w procesie stosowania art. 154 § 1 k.p.a. okoliczności, iż:
- organy Uniwersytetu W. wyrządziły skarżącemu w toku – prawomocnie zakończonego postępowania w sprawie o skreślenie z listy uczestników studium doktoranckiego - krzywdę poprzez niedopuszczenie go w okresie od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 24 stycznia 2002 r. oraz w okresie od dnia 1 października 2003 r. do dnia 19 grudnia 2005 r. bez podstawy prawnej do uczestnictwa w studiach doktoranckich fizyki, a okoliczność ta powinna zostać przy wyważaniu sprzecznych interesów w toku podejmowania decyzji o uchyleniu lub odmowie uchylenia decyzji Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki Uniwersytetu W. z dnia [...] uwzględniona, przez co nastąpiło wadliwe wyważenie przeciwstawnych interesów i pozycji prawnych w procesie wydawania decyzji, co do uchylenia decyzji Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki Uniwersytetu W. z dnia [...];
- skarżący wykazuje talent i dużą motywację do pracy naukowej, co przejawia się poprzez uczestniczenie w konferencjach naukowych i publikacjach naukowych po skreśleniu go z listy uczestników Studium Doktoranckiego Fizyki Uniwersytetu W.
W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia 13 czerwca 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki Uniwersytetu W. z dnia [...] w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Uzasadniając naruszenie przepisów prawa procesowego podkreślił, że akta administracyjne składają się z 5 dokumentów. Akta administracyjne nie potwierdzają zatem istnienie bogatej dokumentacji, na którą powołuje się Kierownik Studium Doktoranckiego Fizyki. Tym samym, powstaje pytanie, na jakiej podstawie Rektor Uniwersytetu wydał decyzję z dnia [...]. W ocenie pełnomocnika skarżącego bez wiedzy o istniejącej dokumentacji. Wskazał, że dokumentacja, o której mowa w piśmie z dnia 28 kwietnia 2008 r. istnieje, a wydanie decyzji przez organ II instancji nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 140 k.p.a.
Podał, że wydanie decyzji bez udokumentowanej podstawy faktycznej może mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wskazał też, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest pisma skarżącego z dnia 14 listopada 2007 r., w którym wnosił o przeprowadzenie dowodów. Wnioski tego pisma zostały zignorowane przez organ. Dodał, że w aktach administracyjnych brak jest również dowodu na spełnienie przez organ obowiązku zapoznania go z zebranym materiałem i pouczenia o możliwości składania zarzutów po myśli art. 10 k.p.a.
Odnośnie naruszenia prawa materialnego zarzucił, że mimo wydania dwóch nieprawomocnych decyzji o skreśleniu skarżącego z listy doktorantów, bezpodstawnie wykluczono go przez okres 3 lat, z uczestnictwa w studium doktoranckim, pozbawiając w ten sposób stypendium, możliwości uczestniczenia w pracach naukowych. Działania takie miały charakter bezprawny, co powinno znaleźć odpowiednią ocenę przy rozpoznaniu wniosku po myśli art. 154 k.p.a.
Zarzucił też organom błędną interpretację art. 154 § 1 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarżący pismem z dnia 12 września 2007 r. wniósł o uchylenie decyzji Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki Uniwersytetu W. z dnia [...] o skreśleniu go z listy studentów studiów doktoranckich. Decyzja ta jest ostateczna. Decyzja Rektora Uniwersytetu W., działającego jako organ II instancji, z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...], została w obrocie prawnym z uwagi na oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lutego 2007 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 107/06 i oddalenie skargi kasacyjnej zainteresowanego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r. , sygn. akt I OSK 907/07.
Jako podstawę prawną do wzruszenia tej decyzji skarżący wskazał art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z dnia 9 października 2000 r. Dz.U. nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwany dalej k.p.a.
Stanowi on w § 1, że: "Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony".
Według skarżącego w niniejszej sprawie słuszny interes strony uzasadnia uchylenie wskazanej na wstępie decyzji. Odmowa zaś jej wzruszenia zawarta w zaskarżonej decyzji Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] i decyzji organu I instancji z dnia [...] narusza prawo. Zainteresowany, jak wykazywał w toku postępowania sądowego, przedstawił na etapie postępowania administracyjnego dowody, które w jego ocenie wskazują na zaistnienie przesłanki określonej w art. 154 k.p.a. , na którą wskazuje we wniosku z dnia 12 września 2007 r. Były to w szczególności dowody zawnioskowane w piśmie z dnia 14 listopada 2007 r. i w piśmie z dnia 22 lutego 2008 r. Oba, z dowodem ich przesłania do organu, przedłożył w postępowaniu sądowym – pierwsze przed wyznaczeniem rozprawy, drugie wraz z - pismem z dnia
17 września 2009 r. po złożeniu przez organ akt uzupełniających, w których również jego pisma nie ma.
Norma prawna, na której opiera się żądanie, wyznacza kierunek i zakres postępowania, w tym dowodowego.
Odzwierciedleniem postępowania jest decyzja, a w szczególności jej uzasadnienie. Zgodzić się należy z zarzutami skargi, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie odpowiada regułom wskazanym w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi co winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, elementy decyzji, o których mówi art. 107 § 1 k.p.a. Według wskazanego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Nie odpowiada treści powołanego przepisu w części dotyczącej ustalenia stanu faktycznego stwierdzenie znajdujące się w decyzji organu II instancji "w toku postępowania dowodowego (...) zbadano wszystkie dokumenty, wysłuchano także Pana wyjaśnień", a także zawarte w decyzji organu I instancji stwierdzenia sprowadzające się do przyjęcia, że znane są okoliczności przywołane we wniosku skarżącego i w piśmie z dnia 22 lutego 2007 r. i były one rozpatrywane w związku z zaskarżeniem decyzji z dnia [...]. Odnośnie powyższych "wypowiedzi" należy zauważyć, że w aktach administracyjnych przekazanych Sądowi brak jest protokołu z przesłuchania skarżącego jako strony, a ponadto niniejsze postępowanie, co wskazano wyżej, toczone jest na podstawie art. 154 k.p.a. i w postępowaniu tym badane są przesłanki wynikające z tego przepisu, natomiast postępowanie administracyjne skargowe związane z wydaniem decyzji z dnia [...] opierało się przede wszystkim na podstawie art. 38 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach naukowych i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. nr 65, poz. 595 ze zm.). Organy nie powołały nawet pisma skarżącego z dnia 14 listopada 2007 r., zawierającego liczne wnioski dowodowe.
We wskazanych okolicznościach za zasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 77 k.p.a. nakazującego zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także art. 80 k.p.a mówiącego o ocenie całokształtu materiału dowodowego.
Sporządzenie bowiem uzasadnienia niezawierającego elementów wskazanych w art. 107 §3 k.p.a. powoduje, że Sąd w istocie nie może poddać orzeczenia kontroli w zakresie obowiązku organu wynikającego z powołanych przepisów, tj. art.art. 77 i 80 k.p.a., a także art. 7 k.p.a.
Dodatkowo Sąd zauważa, że w związku z gromadzeniem materiału dowodowego i udziału strony w tych czynnościach ustawodawca przewidział możliwość uwzględniania tylko tych wniosków, które mają istotne znaczenie dla sprawy. Z omawianych uzasadnień decyzji nie wynika, aby organy pod kątem wskazanym w tym przepisie, dokonały oceny zawnioskowanych dowodów. Natomiast w świetle dokumentów zawartych w aktach administracyjnych nie można za trafny uznać zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., nieinformowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i zgłoszeniu żądań w toku postępowania. Wskazuje na to pismo organu z dnia 29 października 2007 r., z dnia 28 stycznia 2008 r. Dowód doręczenia tego ostatniego pisma skarżącemu złożył pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 29 października 2009 r.
Dodać też należy, iż zarzut zawarty w skardze zainteresowanego, a dotyczący naruszenia art.art. 35 i 36 k.p.a. nie ma w tym postępowaniu znaczenia, przyznanie bowiem nawet zasadności tego zarzutu, nie może w żaden sposób wpływać na rozstrzygnięcie złożonej skargi.
Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca uchybia w sposób istotny prawu, tym samym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni obowiązek wynikający z art. 107 § 3 k.p.a. dotyczący elementów uzasadnienia decyzji, wcześniej zaś zbierze i oceni materiał dowodowy – w tym również zawnioskowany przez skarżącego w trybie art.art. 77, 78, 80 k.p.a. Zakres i przydatność materiału dowodowego organy ocenią przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 154 k.p.a.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 201 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz §18 ust. 1 pkt 1 lit. "c", §19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).