IV SA/WR 4/25

IV SA/Wr 4/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-04-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska
Ewa Kamieniecka /sprawozdawca/
Tomasz Świetlikowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 145
art. 121b ust. 1, ust. 5 pkt 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), , Protokolant: referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2024 r. nr 4420/2024 w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia potrąconego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Dolnośląska Rejonowa Komisja Lekarska we Wrocławiu w orzeczeniu z dnia 24 stycznia 2023 r. nr RKLWr 162-2023/F/POL uznała aspiranta sztabowego A. K. za trwale niezdolnego do służby w Policji i przyznała mu kategorię zdolności do służby – C. Jako schorzenie podstawowe rozpoznano zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne i uznano, że schorzenie to nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, ale pozostaje w związku ze służbą.
W związku z powyższym orzeczeniem, Komendant Miejski Policji we Wrocławiu rozkazem personalnym z dnia 3 lutego 2023 r. nr 573/2023 zwolnił A. K., specjalistę R. Wydziału K. we W., ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r.
W dniu 6 lutego 2023 r. funkcjonariusz zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o skierowanie na komisję lekarską celem określenia procentowego uszczerbku na zdrowiu oraz ubiegania się o jednorazowe odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu. Natomiast w dniu 8 lutego 2023 r. funkcjonariusz zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o skierowanie na komisję lekarską celem ustalenia choroby pozostającej w związku ze służbą i uprawniającej do 100 % uposażenia za okres od dnia 9 maja 2022 r. do dnia 2 lutego 2023 r., za który funkcjonariuszowi potrącono 20 % uposażenia.
Dolnośląska Rejonowa Komisja Lekarska we Wrocławiu w orzeczeniu z dnia 6 października 2023 r. nr RKL Wr 2058-2023/LZ/POL rozpoznała zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane F41.2 i uznała, że nie istnieje związek tego schorzenia i niezdolności do służby ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, jak również czasowa niezdolność do służby będącej skutkiem choroby od 9 maja 2022 r. do 2 lutego 2023 r. nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że w dokumentacji medycznej nie odnaleziono zdarzeń o charakterze szczególnych warunków lub właściwości służby. Rozpoznane zaburzenia depresyjno – lękowe mieszane mają charakter utrwalony, nie spełniają więc wymogów z poz. 3 p. 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji (...) (Dz. U. z 2019 r. poz. 921).
Po rozpatrzeniu odwołania funkcjonariusza, Centralna Komisja Lekarska w Warszawie orzeczeniem z dnia 15 lutego 2024 r. nr CKL-222-2024/LZ/POL utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Dolnośląskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej. Komisja uznała na podstawie analizy dokumentacji z leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego, że zaburzenia depresyjne i lękowe mają charakter utrwalony. Objawy kliniczne lękowo – depresyjne na podłożu nerwicowym występują u orzekanego od około 2020 r., w związku z czym nie można przyjąć, że schorzenie to ma charakter nawracający. Natomiast obowiązki przewidziane w zakresie czynności służbowych funkcjonariusza nie spełniają wymogów definicji szczególnych warunków służby na zajmowanych przez orzekanego stanowiskach, ponieważ nie wykraczają poza normy przyjęte w tego rodzaju służbie.
Komendant Miejski Policji we Wrocławiu decyzją z dnia 14 października 2024 r. nr 3102/2024 na podstawie art. 121b ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U z 2024 r., poz. 145) odmówił wypłaty 20 % uposażenia potrąconego za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich od dnia 9 maja 2022 r. do dnia 9 lutego 2023 r. Organ wskazał, że orzeczenie komisji lekarskiej stanowi rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, warunkującego wydanie merytorycznej decyzji administracyjnej, dotyczącej określenia wysokości należnego uposażenia dla policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim. Zgodnie z art. 121 b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji policjant zachowuje prawo do 100 % uposażenia, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Uwzględniając orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 15 lutego 2024 r., utrzymujące w mocy orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 6 października 2023 r., organ stwierdził, że nie ma podstaw do wypłaty potrąconego uposażenia, bowiem rozstrzygnięcia zawarte w orzeczeniu komisji lekarskich nie potwierdzają zaistnienia przesłanek, uprawniających do zachowania prawa do 100 % uposażenia.
W odwołaniu od powyższej decyzji funkcjonariusz zarzucił, że organy winny uwzględnić orzeczenie Komisji Lekarskiej z dnia 24 stycznia 2023 r., na mocy którego zainteresowany został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji oraz stwierdzono związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy absencją chorobową a schorzeniem pozostającym w związku ze służbą.
Po rozpatrzenia odwołania, Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu decyzją z dnia 20 listopada 2024 r. nr 4420/2024 uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej oznaczenia końcowej daty przebywania na zwolnieniu lekarskim, tj. do dnia 9 lutego 2023 r. i orzekł o odmowie wypłaty 20 % uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia 9 maja 2022 r. do 2 lutego 2023 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z generalną zasadą wynikającą z art. 121b ust. 1 ustawy o Policji w okresie przebywania policjanta na zwolnieniu lekarskim, za każdy dzień tego zwolnienia wypłaca się 80% z 1/30 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności lub ich wysokości. Jednocześnie przewidziano wyjątki i w myśl art. 121b ust. 5 ustawy o Policji policjant zachowuje prawo do 100% uposażania, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu: 1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, 2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, 3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby, 4) choroby przypadającej w czasie ciąży, 5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów, 6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi, 7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję lekarską, 8) stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przy czym stwierdzone zakażenie lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby (art. 121b ust. 5 ustawy o Policji).
W ocenie organu zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają ustalenia Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Organ podkreślił, że podstawą przyznania pełnego uposażenia za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi wyłącznie orzeczenie komisji lekarskiej, ustalającej związek choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Zatem w tym postępowaniu organ nie może podważać orzeczeń komisji lekarskich, które zostały wydane w odrębnym trybie. Skoro zaś z orzeczeń tych nie wynika, aby była spełniona przesłanka określona w art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, to organ nie może czynić własnych ustaleń w tym zakresie, podważając tym samym prawidłowość wydanych orzeczeń lekarskich. Przesłanka wynikająca z art. 121b ust. 5 pkt 2, tj. choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby musi być stwierdzona przez komisję lekarską, wyspecjalizowany w tej materii podmiot, zgodnie z ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 398 ze zm.). W konsekwencji, organ pierwszej instancji i organ odwoławczy są związani orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 15 lutego 2024 r., tj. organem uprawnionym do ustalania związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby. Natomiast orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 stycznia 2023 r. zostało wydane w odrębnym postępowaniu na podstawie skierowania na wniosek strony, celem określenia dalszej przydatności do służby i ewentualnym postępowaniem przed Zakładem Emerytalno-Rentowym na podstawie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji.
Ponadto organ wskazał, że organy Policji nie są władne do ustalania związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby. W tym przypadku wiążącym dla organu Policji jest ostateczne orzeczenie komisji lekarskiej. W tym postępowaniu organ nie może podważać orzeczeń komisji lekarskich, które zostały wydane w odrębnym trybie. Podkreślił, że z orzeczeń nie wynika natomiast, aby była spełniona przesłanka określona w art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, dlatego też organ nie może czynić własnych ustaleń w tym zakresie, podważając tym samym prawidłowość wydanych orzeczeń lekarskich przez właściwy organ. Reasumując organ uznał, że brak jest podstaw do wypłaty 20% uposażenia potrąconego za okres przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim od 9 maja 2022 r. r. do 2 lutego 2023 r. z uwagi, że związek choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie został potwierdzony przez orzeczenie komisji lekarskiej. Jednocześnie dokonano korekty w zakresie okresu przebywania na zwolnieniu lekarskim, za który potrącono 20 % uposażenia, tj. do 2 lutego 2023 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił naruszenie art. 121b ustawy o Policji i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji (...) oraz rażącą niesprawiedliwość społeczną przez przywołanie podstawy prawnej, mającej niekorzystny wpływ na rozstrzygnięcie i bagatelizowanie wpisów w dokumentacji medycznej, a także orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia 24 stycznia 2023 r., potwierdzającego związek schorzeń ze służbą i uznającego skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji.
W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że Centralna Komisja Lekarska wybiórczo zinterpretowała przepisy, uznając ze schorzenie w postaci zaburzeń depresyjno – lękowych F41.2 nie spełnia wymogów pozycji 3 pkt 4 załącznika do rozporządzenia, ponieważ ma charakter utrwalony, a nie nawracający. Natomiast Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10, dział VI (choroby układu nerwowego) w odmienny sposób definiuje to schorzenie. Kategorię tę należy stosować, gdy występują objawy lęku i depresji, ale żadne z nich nie przeważa w sposób zdecydowany. Jeśli występuje zarówno lęk, jak i depresja w nasileniu uzasadniającym to rozpoznanie, wówczas należy uwzględnić oba zaburzenia – depresja lękowa (łagodna lub nieuporczywa). Zdiagnozowane u skarżącego schorzenia mają bezpośredni związek z absencją chorobową w okresie od 9 maja 2022 r. do 9 lutego 2023 r., za czym przemawia fakt przebywania skarżącego pod obserwacją szpitalną, a następnie do czasu uznania za niezdolnego do służby w Policji pod opieką lekarza specjalisty POZ MSW. Zdiagnozowane schorzenia powstały podczas i w związku z pełnieniem służby w Policji, co jest bezpośrednią przyczyną uznania skarżącego za trwale niezdolnego do służby. Orzeczono wobec niego III stopień niepełnosprawności, a schorzenia powodujące absencję chorobową zostały wskazane jako powiązane ze służbą w Policji.
Według CKL służba w Policji pełniona przez skarżącego nie była wykonywana w warunkach szczególnych na zajmowanych stanowiskach, ponieważ nie wykraczała poza normy przyjęte w tego rodzaju służbie. Jednak skarżący przedstawił zaświadczenie wydane przez Komendanta Miejskiego Policji (l. dz. K-1241-609/2023/JO), gdzie przed uznaniem za niezdolnego do służby w Policji ze względów zdrowotnych wykonywał powierzone obowiązki w warunkach wyczerpujących znamiona określone w rozporządzeniu z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...).
Według skarżącego, zasadne jest uwzględnienie orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia 24 stycznia 2023 r., uznającego skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji oraz stwierdzającego związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy absencją chorobową a schorzeniem, pozostającym w związku ze służbą w oparciu o przepisy rozporządzenia MSWiA z 23 maja 2019 r.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ zaznaczył, że organy Policji nie są władne do ustalania związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby. Organ nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej i z tego względu nie może ingerować w ustalenia zawarte w orzeczeniu właściwej komisji lekarskiej ani tym bardziej samodzielnie dokonywać ustaleń w tym zakresie. Również sąd administracyjny nie jest władny, aby rozważać kwestie medyczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę wskazane kryteria kontroli należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi, w tym wysokości uposażenia za okres prze-bywania na zwolnieniu lekarskim, określają przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.). Zgodnie z art. 121b ust. 1 ustawy o Policji w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Policjant zachowuje jednak prawo do 100% uposażania, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu: 1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, 2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, 3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby, 4) choroby przypadającej w czasie ciąży, 5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów, 6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi, 7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję lekarską, 8) stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przy czym stwierdzone zakażenie lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby (art. 121b ust. 5 ustawy o Policji).
Podkreślenia wymaga, że przesłanka wynikająca z art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, czyli zaistnienie choroby, która powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby musi zostać stwierdzona przez komisję lekarską stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 310). Pojęcie "choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby" definiuje natomiast art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2024 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz. U. z 2023 r., poz. 2015), zgodnie z którym, przez chorobę należy rozumieć chorobę spowodowaną działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku służby albo chorobę, która została wymieniona w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 32 ust. 1 albo 2 tej ustawy, tj. w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno – Skarbowej i Służby Ochrony Państwa. Innymi słowy, podstawę do zachowania 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim może stanowić wyłącznie orzeczenie komisji lekarskiej ustalające związek choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Jeżeli natomiast z orzeczenia komisji lekarskiej wynika, że choroba funkcjonariusza nie jest chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, to tym samym brak jest podstaw do zachowania 100% uposażenia za okres niezdolności do służby na podstawie art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji. Tak też orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt I OSK 1418/19, stwierdzając, że "skoro (...) z orzeczenia Komisji Lekarskiej nie wynika, aby była spełniona przesłanka określona w art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji do wypłaty funkcjonariuszowi pełnego uposażenia, z tytułu przebywania na zwolnieniu lekarskim, to nie można czynić innych ustaleń w tym zakresie". Organowi nie pozostawia się w tym zakresie uznania administracyjnego. Dlatego też w takich okolicznościach ani organy Policji, ani też sąd administracyjny nie mogą dokonywać własnych ocen odnoszących się do kwestii medycznych, w szczególności co do związku stwierdzonych u funkcjonariusza schorzeń ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby. Orzeczenie właściwej komisji lekarskiej determinuje bowiem rozstrzygnięcie organów Policji w przedmiocie uposażenia za okres niezdolności do służby, a zatem jest ono związane i deklaratoryjne.
Jak wynika z akt sprawy skarżący został skierowany na badanie lekarskie w celu ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych. W konsekwencji powyższego orzeczeniem z dnia 6 października 2023 r. (2058-2023/LZ/POL) Dolnośląska Rejonowa Komisja Lekarska orzekła, że czasowa niezdolność skarżącego do służby będącej skutkiem choroby w okresie od 9 maja 2022 r. do 2 lutego 2023 r. nie pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Schorzenie F41.2 (zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane) nie spełnia wymogów p. 3.4. załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 25 kwietnia 2019 r. (poz. 921), gdyż ma charakter utrwalony, a nie nawracający. Komisja Lekarska stwierdziła, że w dokumentacji medycznej nie odnaleziono zdarzeń o charakterze szczególnych warunków lub właściwości służby.
Orzeczenie to zostało następnie utrzymane w mocy przez Centralną Komisję Lekarską orzeczeniem z dnia 15 lutego 2024 r. nr CKL-222-2024/LZ/POL. Z treści tegoż orzeczenia wynika, że zaburzenia depresyjne i lękowe u skarżącego mają charakter utrwalony. Objawy kliniczne lękowo – depresyjne na podłożu nerwicowym występują u orzekanego od około 2020 r., w związku z czym nie można przyjąć, że schorzenie to ma charakter nawracający. Natomiast obowiązki przewidziane w zakresie czynności służbowych funkcjonariusza nie spełniają wymogów definicji szczególnych warunków służby na zajmowanych przez orzekanego stanowiskach, ponieważ nie wykraczają poza normy przyjęte w tego rodzaju służbie.
Należy zwrócić uwagę, że w przepisach rozporządzenia wpisano "zaburzenia mieszane depresyjno-lękowe nawracające", a u skarżącego zaburzenia te mają charakter utrwalony. Dlatego też, Centralna Komisja, uznała, że Rejonowa Komisja w swoim postępowaniu w sposób prawidłowy ustaliła, że występujące u skarżącego schorzenia, będące podstawą zwolnienia lekarskiego w okresie od 9 maja 2022 r. do 2 lutego 2023 r. nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby oraz nie znalazła podstaw do uchylenia lub zmiany orzeczenia.
Tym samym skoro z ostatecznego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej nie wynika, aby w sprawie skarżącego została spełniona przesłanka określona w art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji niezbędna do wypłaty skarżącemu pełnego 100% uposażenia z tytułu przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od 9 maja 2022 r. do 2 lutego 2023 r., to organy Policji wydając decyzje w oparciu o treść tegoż przepisu, jako że nie posiadają specjalistycznej wiedzy medycznej, nie mogły w żaden sposób ingerować w ustalenia zawarte w orzeczeniu właściwej komisji lekarskiej, ani tym bardziej samodzielnie dokonywać jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Dlatego też zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia przez organy Policji art. 121b ustawy o Policji oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2019 r. należy uznać za bezzasadne.
Na marginesie wskazać należy, że również sąd administracyjny nie jest władny, aby rozważać kwestie medyczne (wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1687/18 i z 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1365/17 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 130/20). Tym samym, Sąd orzekający w sprawie nie jest uprawniony do kwestionowania czy też zmiany dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania.
W konsekwencji powyższego Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu zaskarżoną decyzją z dnia 20 listopada 2024 r. zasadnie orzekł o odmowie wypłaty skarżącemu 20 % uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od 9 maja 2022 r. do 2 lutego 2023 r. Brak było bowiem podstaw do wypłaty 20% uposażenia potrąconego za okres przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim w tym okresie z uwagi na to, że związek choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie został potwierdzony przez orzeczenia komisji lekarskich.
Należy też podkreślić, że podstawy do orzekania przez organy Policji nie mogło stanowić orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 stycznia 2023 r. Orzeczenie to zostało wydane w celu ustalenia zdolności skarżącego do służby w Policji i ustalenia ewentualnego związku inwalidztwa ze służbą. Rejonowa Komisja Lekarska w orzeczeniu z dnia 24 stycznia 2023 r. uznała skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji i przyznała mu kategorię zdolności do służby – C. Jednocześnie jednak stwierdziła, że rozpoznane schorzenie podstawowe - zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, ale pozostaje w związku ze służbą.
Na marginesie wskazać należy, że orzeczenia komisji lekarskich ustalające rodzaj schorzenia danego policjanta, jego związek ze służbą oraz stopień inwalidztwa dla celów odszkodowawczych lub emerytalno – rentowych są poddawane kontroli sądów powszechnych w ramach odwołania od decyzji, wydawanych w odrębnych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno – rentowych. Tak więc materia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby podlega weryfikacji przez sąd powszechny w ramach odwołania od decyzji wydawanych w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno – rentowych. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, choć również zapada w formie decyzji, co wynika z art. 34 ust. 1 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą, może zostać zakwestionowane w odwołaniu do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Rozstrzygnięcie sądu zapada wówczas w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (art. 38 tej ustawy w zw. z art. 476 § 2 pkt 5 k.p.c), sąd pracy uprawniony jest do badania zasadności orzeczenia komisji lekarskiej.
Z tych też wszystkich przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.