Pełny tekst orzeczenia

IV SA/Wr 373/26

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

IV SA/Wr 373/26 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-10-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska /sprawozdawca/
Katarzyna Radom
Marta Pająkiewicz-Kremis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2026 poz 85
art. 11 ust. 4
Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Radom Protokolant: Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału IV Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 października 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Prezesa Zarządu Termy Cieplickie sp. z o.o. w Jeleniej Górze z dnia 15 stycznia 2026 r. nr TC 126 2026 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Prezesa Zarządu Termy Cieplickie sp. z o.o. w Jeleniej Górze na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 14 grudnia 2025 r. M. B. (dalej: skarżący) złożył do T. Sp z o.o. w J. (dalej: Spółka) wniosek o udostępnienie informacji obejmującej lata 2021, 2022, 2023, 2024 oraz 2025, w postaci:
1. Wykazu portali internetowych, gazet, czasopism, stacji telewizyjnych, radiowych oraz innych mediów, z którymi Spółka zawierała umowy lub realizowały zlecenia (w tym również na podstawie zamówień, faktur lub innych form współpracy);
2. Dla każdego podmiotu pełnej nazwy portalu, gazety, stacji telewizyjnej lub innego medium; nazwy firmy, organizacji lub podmiotu zewnętrznego, na rzecz którego dokonano płatności oraz formy zlecenia/współpracy (np. reklama, artykuł sponsorowany, kampania promocyjna, event, patronat medialny, nagrania, produkcja materiałów, promocja w mediach społecznościowych lub inne);
3. Wysokości środków finansowych przekazanych poszczególnym podmiotom z rozbiciem na poszczególne lata oraz na poszczególne podmioty i formy zlecenia;
4. Dat dokonania przelewów lub innych płatności na rzecz: portali i mediów; organizatorów eventów; firm i organizacji zewnętrznych realizujących działania promocyjne, reklamowe lub medialne;
5. Informacji, czy wydatkowanie środków następowało na podstawie umów, zamówień, faktur lub innych form zlecenia.
Pismem z 29 grudnia 2025 r. Spółka – na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: u.d.i.p. – wezwała skarżącego do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego przetworzenie posiadanych przez Spółkę informacji do żądanej we wniosku postaci. W odpowiedzi, skarżący w piśmie z 30 grudnia 2025 r. wskazał, że w jego ocenie wnioskowana informacja ma charakter informacji prostej. Podkreślił, że szczególnie istotny interes publiczny w udostępnieniu wnioskowanych informacji wynika z jawności wydatkowania środków publicznych przez spółkę komunalną, ryzyka mechanizmów preferencyjnego finansowania i konfliktu interesów, potrzeby wieloletniej analizy, realnego wpływu społecznego i instytucjonalnego na wykorzystanie danych.
Pismem z 13 stycznia 2026 r. – w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z 14 grudnia 2025 r. – Spółka udostępniła skarżącemu informacje w zakresie poniesionych wydatków w 2025 r. na działania promocyjne, w ramach których zawarto umowy oraz dokonano następujących wydatków: Spółka Jawna W. Z .E., J. W1., I. I. Umowa obejmowała publikację tytułów promocyjnych oraz ekspozycję logotypów i banerów reklamowych na portalach internetowych: www.karkonoszeGO.pl, www.24jgora.pl, www.24wroclaw.pl. Koszt poniesiony przez Spółkę wynikający z zawarcia umowy to 12.000 zł. H. Umowa dotyczyła emisji banera reklamowego na stronie internetowej jelonka.com. Wartość umowy to 14.000 zł. Spółka korzystała z platformy reklamowej Google, w zakresie emisji płatnych reklam w wyszukiwarce internetowej. Łączna wartość poniesionych wydatków wyniosła 11.013,30 zł. M. Spółka zleciła podmiotowi realizację usługi polegającej na prezentacji obiektu T. na portalu basenywpolsce.pl Koszt usługi wyniósł 350 zł.
Decyzją z 15 stycznia 2026 r. (TC 126 2026) Prezes Zarządu Spółki – na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 u.d.i.p. – odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie cyt.: "Wnoszę o udostępnienie informacji obejmującej lata 2021, 2022, 2023, 2024 oraz 2025, w szczególności:
1. Wykazu portali internetowych, gazet, czasopism, stacji telewizyjnych, radiowych oraz innych mediów, z którymi Spółka zawierała umowy lub realizowały zlecenia (w tym również na podstawie zamówień, faktur lub innych form współpracy).
2. Dla każdego podmiotu:
- pełnej nazwy portalu, gazety, stacji telewizyjnej lub innego medium,
- nazwy firmy, organizacji lub podmiotu zewnętrznego, na rzecz którego dokonano płatności,
- formy zlecenia / współpracy (np. reklama, artykuł sponsorowany, kampania promocyjna, event, patronat medialny, nagrania, produkcja materiałów, promocja w mediach społecznościowych lub inne).
3. Wysokości środków finansowych przekazanych poszczególnym podmiotom z rozbiciem na poszczególne łata, z rozbiciem na poszczególne podmioty i formy zlecenia.
4. Dat dokonania przelewów lub innych płatności na rzecz:
- portali i mediów,
- organizatorów eventów,
- firm i organizacji zewnętrznych realizujących działania promocyjne, reklamowe lub medialne;
5. Informacji, czy wydatkowanie środków następowało na podstawie umów, zamówień, faktur lub innych form zlecenia".
W uzasadnieniu, Spółka opisała przebieg dotychczasowego postępowania i wskazała, że "w konsekwencji, po przeanalizowaniu zapytania M. B. objętego wnioskiem z 15 grudnia 2025 r. oraz jego pisma z 30 grudnia 2025 r. Spółka 14 stycznia 2026 r. udostępniła wnioskodawcy informacje o obowiązujących umowach dotyczących usług promocyjnych w zakresie nazw podmiotów, wysokości wynagrodzenia, okresu obowiązywania oraz zakresu świadczonych usług". Jednocześnie Spółka podniosła, że "odmawia udostępnienia informacji przetworzonej w zakresie: "Wnoszę o udostępnienie informacji obejmującej lata 2021, 2022, 2023, 2024 oraz 2025, w szczególności:
1. Wykazu portali internetowych, gazet, czasopism, stacji telewizyjnych, radiowych oraz innych mediów, z którymi Spółka zawierała umowy lub realizowały zlecenia (w tym również na podstawie zamówień, faktur lub innych form współpracy);
2. Dla każdego podmiotu:
- pełnej nazwy portalu, gazety, stacji telewizyjnej lub innego medium,
- nazwy firmy, organizacji lub podmiotu zewnętrznego, na rzecz którego dokonano płatności,
- formy zlecenia / współpracy (np. reklama, artykuł sponsorowany, kampania promocyjna, event, patronat medialny, nagrania, produkcja materiałów, promocja w mediach społecznościowych lub inne);
3. Wysokości środków finansowych przekazanych poszczególnym podmiotom z rozbiciem na poszczególne łata, z rozbiciem na poszczególne podmioty i formy zlecenia;
4. Dat dokonania przelewów lub innych płatności na rzecz:
- portali i mediów,
- organizatorów eventów,
- firm i organizacji zewnętrznych realizujących działania promocyjne, reklamowe lub medialne";
5. Informacji, czy wydatkowanie środków następowało na podstawie umów, zamówień, faktur lub innych form zlecenia".
Dalej Spółka podkreśliła, że suma tzw. informacji prostych posiadanych przez adresata, może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia informacji wskazanej we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie podmiotu zobowiązanego środki i zasoby konieczne dla prawidłowego funkcjonowania. Zdaniem Spółki, taka sytuacja ma miejsce w sprawie, gdyż Spółka zobowiązana byłaby do oddelegowania pracownika lub pracowników, aby przeszukali archiwalne dane i materiały źródłowe w czasie, który jest przeznaczony do świadczenia przez nich podstawowych obowiązków pracowniczych związanych z normalnym funkcjonowaniem Spółki. Nakłady te, w szczególności ich czasochłonność i konieczność pozostawienia w tym czasie przez zaangażowanych w te czynności pracowników swoich normalnych obowiązków mogłoby w sposób istotny zakłócić normalny tok działania Spółki i utrudnić wykonywanie przypisanych jej zdań. Zdaniem Spółki przedstawione przez skarżącego argumenty nie uzasadniają ponoszenia przez Spółkę dodatkowych kosztów i odrywania pracowników od ich normalnych obowiązków w celu przetworzenia żądanych informacji "szczególnie, że roczna suma wydatków (za 2025 rok) z rozbiciem na poszczególne podmioty, a przeznaczona na promocję i reklamę została skarżącemu przekazana".
Niezależnie od powyższego Spółka podniosła, że działanie na rzecz interesu publicznego musi wiązać się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa. Charakter, czy też pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji przetworzonej ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a zwłaszcza jego realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot uzyskanych danych. Przykładem w tym zakresie może być np. poseł lub senator zasiadający w komisji ustawodawczej, mający możliwość kształtowania uchwalanych przepisów prawa, organizacja zawodowa lub społeczna mogąca realnie wpłynąć na funkcjonowanie organu np. poprzez realne przeprowadzenie obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej. Podmioty te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych przetworzonych informacji publicznych w celu "usprawnienia" funkcjonowania odpowiednich organów. Udostępnienie informacji przetworzonej jest związane zatem z tym, że wnioskodawca jest w stanie uczynić z niej konkretny użytek. Zdaniem Spółki skarżący nie spełnił ww. przesłanki. Przeciwnie, skarżący wykorzystuje pozyskiwane informacje wyłącznie do uprawiania mowy nienawiści w stosunku do przedstawicieli, pracowników, czy osób reprezentujących organy Spółki. Jego materiały publikowane w przestrzeni internetowej nie stanowią merytorycznej polemiki, lecz są agresywnym i bezpardonowym atakiem na konkretne osoby, a nie instytucje, często z użyciem wulgaryzmów. Zaś dostarczane mu informacje publiczne wykorzystywane są wybiórczo i subiektywnie, zwykle w sposób oderwany od faktycznych okoliczności.
Poza tym Spółka podniosła, że wniosek powinien być załatwiany negatywnie z uwagi na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i tajemnicy przedsiębiorstwa, w szczególności w zakresie treści zawartej umowy, gdyż sam fakt zawarcia umowy oraz podmiotu z którym ta umowa została zawarta stanowi informację publiczną.
Od niniejszej decyzji skarżący wniósł skargę na ww. decyzję zarzucając jej naruszenie: art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że wnioskowane informacje mają charakter informacji przetworzonej, podczas gdy mają charakter informacji prostych wynikających z istniejących dokumentów księgowych, faktur, rejestrów oraz dokumentacji finansowej; art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez odmowę udostępnienia informacji zamiast ich udostępnienia; art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez bezpodstawne i blankietowe powołanie się tajemnicę przedsiębiorstwa bez dokonania analizy możliwości częściowego udostępnienia danych; art. 7, 77 i 80 i 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz oparcie rozstrzygnięcia na pozaprawnej ocenie osoby skarżącego; art. 31 Konstytucji oraz 61 Konstytucji w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nierówne traktowanie skarżącego oraz uzależnienie prawa do informacji publicznej od subiektywnej oceny działalności i poglądów skarżącego. Mając powyższe na uwadze skarżący zawnioskował (w szczególności) o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasową argumentację, szczegółowo odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów. W szczególności Spółka wskazała, że skarga jest kompletnie nieuzasadniona, gdyż skarżący otrzymał informację publiczną w ustawowo przewidzianym w terminie oraz jednocześnie nie wykazał szczególnego interesu publicznego "w pozostałym zakresie swojego winsoku obejmującego informację przetworzoną i obejmującą tajemnicę przedsiębiorstwa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym ze względów proceduralnych.
Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem skargi jest decyzja z 15 stycznia 2026 r. o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej przetworzonej z uwagi na brak szczególnie istotnego interesu prawnego oraz z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa. W podstawie prawnej decyzji przywołano art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U z 2022 r. poz. 902), dalej: u.d.i.p. oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2025 r., poz. 1691), dalej: k.p.a. Nie przywołano art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "informacji przetworzonej". W orzecznictwie sądów administracyjnych zawraca się uwagę na dwa znaczenia "przetworzenia informacji". Pierwsze uwzględnia zmiany jakościowe informacji prostych, drugie podkreśla aspekt techniczny i ilościowy, traktując przetworzenie informacji prostych w kategoriach czynności, jakim muszą zostać poddane, aby uzyskać dane podlegające udostępnieniu. W pierwszym znaczeniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w wymaganej treści i postaci, a jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonych czynności analitycznych i intelektualnych w odniesieniu do posiadanego zbioru danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i ich następnie zanalizowanie, zredagowanie, opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy natomiast przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, skierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od wiążącego się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem nakładu koniecznej pracy i środków może być traktowana jako informacja przetworzona (wyrok WSA we Wrocławiu z 18 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 458/23; wyrok WSA we Wrocławiu z 13 sierpnia 2025 r. IV SA/Wr 87/25, CBOSA).
Zgodnie zaś z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2). Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (art. 17 u.d.i.p.). Decyzja odmowna (wydana na podstawie art. 16 w zw. z art. 17 u.d.i.p.) winna zatem zawierać elementy ściśle dookreślone w art. 107 § 1 k.p.a. tj. oznaczenie organu administracji publicznej (pkt 1), datę wydania (pkt 2), oznaczenie strony (pkt 3), powołanie podstawy prawnej (pkt 4), rozstrzygnięcie (pkt 5), uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6), pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie zrzeczenia się odwołania i skutkach (pkt 7) oraz podpis (pkt 8) oraz w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy (pkt 9).
Z powyższego wynika, że jednym z obowiązkowych elementów decyzji wydanej w sprawie o udostępnienie informacji publicznej jest rozstrzygnięcie, określane mianem osnowy lub sentencji decyzji (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.), które jest kwintesencją decyzji. Wyraża ono rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Natomiast uzasadnienie decyzji jest obowiązkowym składnikiem decyzji, mającym na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, czyli ma na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie akcentowano, że rozstrzygnięcia sprawy nie można domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia decyzji, albowiem powinno być ono wyrażone expressis verbis w osnowie (sentencji) decyzji, musi być ono jednoznaczne i nie budzić jakichkolwiek wątpliwości (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 319/19, CBOSA). Na tym tle wyrażano pogląd, że wypełnienie przez organ dyspozycji art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. nastąpi tylko i wyłącznie wtedy, gdy rozstrzygnięcie to zostanie sformułowane w sposób kategoryczny co do zawartego tam władczego uregulowania przez organ sytuacji prawnej strony (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 475/17, CBOSA). W orzecznictwie i doktrynie prezentowane jest stanowisko podzielane przez tut. Sąd, zgodnie z którym, rozstrzygnięcie organu winno być jednoznaczne i niewymagające szczególnej analizy, czy interpretacji. Sformułowanie zaś osnowy decyzji w taki sposób, że strona musi domyślać się jej treści narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów do władzy publicznej (wyrok NSA z 10 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1440/07 oraz M. Dyl (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wydanie 4, Warszawa 2017 r. str. 804).
Przedstawione powyżej uwagi prowadzą do wniosku, że elementy decyzji wymienione w art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym. Żadna z tych części nie może istnieć samodzielnie, za wyjątkiem wyraźnie przewidzianych przez przepisy sytuacji (np. art. 107 § 1 k.p.a. - możliwość odstąpienia od uzasadnienia przy uwzględnieniu w całości żądania strony). Prawidłowo zredagowana decyzja powinna zatem zawierać i spójne ze sobą jednoznaczne rozstrzygnięcie (rozumiane jako władcza konkretyzacja sytuacji prawnej jednostki) oraz uzasadnienie tego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Spółki z 15 stycznia 2026 r. tych wymogów nie spełnia. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że Spółka naruszyła art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a.
Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja z 15 stycznia 2026 r. została wydana po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 15 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji obejmującej: konkretne lata tj. 2021, 2022, 2023, 2024, 2025 oraz konkretne informacje opisane w 5 punktach wniosku, a dotyczące odpowiednio:
1. Wykazu portali internetowych, gazet, czasopism, stacji telewizyjnych, radiowych oraz innych mediów, z którymi Spółka zawierała umowy lub realizowały zlecenia (w tym również na podstawie zamówień, faktur lub innych form współpracy);
2. Dla każdego podmiotu:
- pełnej nazwy portalu, gazety, stacji telewizyjnej lub innego medium,
- nazwy firmy, organizacji lub podmiotu zewnętrznego, na rzecz którego dokonano płatności,
- formy zlecenia / współpracy (np. reklama, artykuł sponsorowany, kampania promocyjna, event, patronat medialny, nagrania, produkcja materiałów, promocja w mediach społecznościowych lub inne);
3. Wysokości środków finansowych przekazanych poszczególnym podmiotom z rozbiciem na poszczególne łata, z rozbiciem na poszczególne podmioty i formy zlecenia;
4. Dat dokonania przelewów lub innych płatności na rzecz:
- portali i mediów,
- organizatorów eventów,
- firm i organizacji zewnętrznych realizujących działania promocyjne, reklamowe lub medialne";
5. Informacji, czy wydatkowanie środków następowało na podstawie umów, zamówień, faktur lub innych form zlecenia".
Po rozpoznaniu tegoż wniosku Spółka – jak wynika z treści sentencji tej decyzji – odmawiając udostępnienia informacji publicznej przetworzonej z uwagi na brak szczególnie istotnego interesu prawnego (art. 3 u.d.i.p.) powieliła tak de facto treść żądania zawartego przez skarżącego we wniosku z 15 grudnia 2025 r., tak co do jego czasookresu (lata 2021 – 2025), jak również co do zakresu przedmiotowego (obejmującego dokumenty i informacje wskazane przez skarżącego w 5 punktach tego wniosku). Powyższe wynika wprost ze sposobu sformułowania sentencji decyzji, w której Spółka po słowach "odmawia się udostępnienia informacji publicznej" zacytowała w całości treść wniosku skarżącego z 15 grudnia 2025 r. Innymi słowy, przeniosła treść wniosku skarżącego, do sentencji decyzji. Podczas gdy, z treści uzasadnienia tej decyzji (oraz z akt administracyjnych sprawy) wynika, że Spółka udostępniła już skarżącemu informację w zakresie "rocznej sumy wydatków (za rok 2025) z rozbiciem na poszczególne podmioty, z przeznaczeniem na promocję i reklamę". Co wskazuje na to, że odmowa udostępnienia informacji nie dotyczy jednak wszystkich informacji, o których mowa we wniosku skarżącego, a jedynie jej części, która to niestety nie została przez Spółkę prawidłowo opisana i dookreślona. Powyższe znajduje też potwierdzenie w odpowiedzi Spółki na skargę, z której wynika, że "14 stycznia 2026 r. udostępniła informacje o obowiązujących umowach dotyczących usług promocyjnych w zakresie nazw podmiotów, wysokości wynagrodzenia oraz okresu obowiązywania oraz zakresu świadczonych usług", a jednocześnie Spółka odmówiła udzielenia informacji niejako "wszystkich" żądanych we wniosku zaskarżoną decyzją (str. 3 uzasadnienia decyzji odpowiedzi na skargę)
Zdaniem Sądu, taki sposób sformułowania jest nieprecyzyjny i nieczytelny. W szczególności, sentencja decyzji jest niespójna z treścią uzasadnienia. Z sentencji decyzji wynika bowiem, że Spółka odmówiła udostępnienia skarżącemu "wszystkich" informacji, o które wnioskował we wniosku z 15 grudnia 2025 r., podczas gdy z treści jej uzasadnienia wynika, że odmówiła jednak udostępnienia tylko "niektórych" z tych informacji, gdyż część z nich została już skarżącemu udostępniona. Jednocześnie Spółka nie wskazała, jakich konkretnie informacji dotyczy odmowa. Wyjaśnianiu tej istotnej rozbieżności pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem, nie sprzyja też dalsza treść uzasadnienia, w której Spółka wywodzi, że wnioskowane przez skarżącego informacje mają charakter "informacji przetworzonej", a skarżący nie wykazał "szczególnej istotności dla interesu publicznego jest niewystarczające". Uzasadnianie nie zawiera jednoznacznego i czytelnego wskazania do jakiego konkretnie zakresu żądania Spółka odnosi te wywody. W uzasadnieniu tym Spółka nie wskazała bowiem, które z żądanych przez skarżącego informacji stanowią informację przetworzoną (tj. czy "wszystkie" – tak jak to wynika z sentencji, czy też "pozostałe" – tak jak to wynika z uzasadnienia; a jeżeli tak – to które "konkretnie"). Brak ten uniemożliwił natomiast Sądowi przystąpienie do dalszej merytorycznej oceny, czy w sprawie z wniosku skarżącego ziściły się, tak jak wywodzi Spółka, przesłanki, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych zwracano uwagę, że wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na jej przetworzony charakter i brak wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wymaga sporządzenia uzasadnienia odnoszącego się do konkretnej sprawy, w tym w szczególności konkretnego (ściśle doprecyzowanego) zakresu żądania zawartego we wniosku dostępowym. Uzasadnienie takiej decyzji nie może zatem sprowadzać się do ogólnikowych twierdzeń, mogących mieć zastosowanie w każdej innej sprawie. Jeżeli podmiot zobowiązany chce prawidłowo wykazać zasadność swojej kwalifikacji musi podać konkretne argumenty (wyrok NSA z 13 czerwca 2024 r., III OSK 2168/22), które muszą odnosić się do konkretnego zakresu żądania wniosku (całości, lub części żądania, ze szczegółowym dookreśleniem o jakie konkretnie informacje chodzi). Osnowa decyzji i treść jej uzasadnienia muszą być spójne.
Dodatkowo, z treści uzasadnienia decyzji wynika, że "wniosek skarżącego" winien zostać załatwiony decyzją odmowną z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, a więc w oparciu o przesłankę, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jednocześnie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Spółka nie przywołała art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zaś w uzasadnieniu decyzji nie przywołała tak de facto żadnej argumentacji w tym zakresie.
Tymczasem przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na inne akty prawne chroniące wskazane w nich tajemnice. Stosownie do ust. 2 tego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Wprawdzie w ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", niemniej jednak w polskim systemie prawa funkcjonuje określenie "tajemnica przedsiębiorstwa", które może być co najmniej pomocniczo stosowane dla wykładni pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy". W każdym bądź razie tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo i w istocie oba pojęcia w zakresie nas interesującym można traktować jako synonimy (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 78).
Definicja legalna pojęcia "tajemnica przedsiębiorstwa" sformułowana została przez ustawodawcę w art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 85), zgodnie z którym przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z analizy treści przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wynika, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny – czyli wola utajnienia danych informacji (wyroki NSA z 28 kwietnia 2016 r., sygn. I OSK 2456/14, z 5 lipca 2013 r., sygn. I OSK 511/13). Oba te elementy muszą zostać zatem wykazane, aby móc odmówić udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Wobec tego możliwość zastosowania przesłanki odmowy, określonej w art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. wchodzi w grę wówczas, gdy spełnione są warunki wskazane w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Tym samym dla skutecznej odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, niezbędne jest jednoczesne zaistnienie następujących trzech przesłanek: 1) wnioskowana informacja publiczna musi stanowić informację techniczną, technologiczną, organizacyjną lub inną posiadającą wartość gospodarczą; 2) przedsiębiorca musiał podjąć niezbędne działania w celu zachowania tych informacji w poufności; 2) informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej. W związku z tym, aby ograniczyć dostęp do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej musi w uzasadnieniu decyzji wykazać, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy w ww. rozumieniu.
W ocenie Sądu, stwierdzone w rozpoznawanej sprawie naruszenia prawa procesowego są wystarczające do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, co też Sąd uczynił w pkt I sentencji wyroku. Jednocześnie przedwczesnym na tym etapie postępowania jest odnoszenie się do zarzutów podniesionych w skardze, w tym w szczególności przesądzenie, czy Spółka dokonała prawidłowej kwalifikacji żądania skarżącego jako informacji przetworzonej oraz czy wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji (pkt I sentencji). Spółka jest związana ocenę Sądu (art. 153 p.p.s.a.), którą winna uwzględnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach postępowania sądowego należnych skarżącemu od organu Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku, mając na względzie dyspozycję art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota odpowiada równowartości uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi.