IV SA/Wr 356/25

IV SA/Wr 356/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Katarzyna Radom /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Odrzucono sprzeciw (art. 64b § 1 p.p.s.a.)
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6, art. 64b par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Starosty Karkonoskiego od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 4 czerwca 2025 r., nr SKO.IP/41/18/25 w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji i przekazania do ponownego rozpoznania postanawia: odrzucić sprzeciw.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 czerwca 2025 r. Starosta K. wniósł sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 4 czerwca 2025 r., nr SKO.IP/41/18/25 uchylającej do ponownego rozpoznania orzeczenie Starosty K. z dnia 4 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek E. K.
Jak wynikało z akt sprawy powołanym orzeczeniem organu I instancji wnioskodawcy odmówiono udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 12 czerwca 2024 r. Organ w uzasadnieniu poinformował, że wobec wnioskodawcy toczy się postępowanie przed Prokuraturą Rejonową w Jeleniej Górze w sprawie prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa z art. 107 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781). Wnioskodawca miał dopuścić się publicznego rozpowszechniania jednej z umów między Powiatem K. a Z. J.
Na skutek odwołania wnioskodawcy, opisaną na wstępie decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r, poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) uchyliło decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.
Orzeczenie to stało się przedmiotem sprzeciwu wywiedzionego Starostę K. (organ I instancji). W jego treści Starosta K. zarzucał błąd w ustaleniach faktycznych mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, poprzez uznanie, że organ nie wykazał, aby wnioskowane informacje miały posłużyć jego osobistym celom, a także poprzez uznanie, że organ nie odniósł się do informacji wnioskodawcy o prawomocnym zakończeniu postepowania karnego. Wnioskował o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego.
W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego odrzucenie. Uzasadniając sformułowane żądanie powołało się na brak legitymacji skargowej organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Sprzeciw podlega odrzuceniu.
Na wstępie trzeba wskazać, że objęta sprzeciwem decyzja została wydana na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 922 ze zm., dalej: u.d.i.p.) odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2 zdanie pierwsze).
Stroną postępowania prowadzonego w tym trybie jest wnioskodawca, zaś organem rozstrzygającym - adresat wniosku, w tym przypadku Starosta K. Zgodnie z powołanym przepisem i stosowanymi w tej sprawie przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) od decyzji wydanej przez organ I instancji służy stronie postępowania odwołanie do właściwego Samorządowego Kolegium Odwoławczego (art. 17 pkt 1 k.p.a.). W postępowaniu tym organ I instancji nie ma przymiotu strony ale realizuje zadania organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W ramach tych kompetencji organ ten będzie bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Nałożonych zaś na organ zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem przez ten organ interesu prawnego. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, publ. ONSA 2003/4, poz. 115, a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 132/08, z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 1551/09 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego, nie ma w tym interesu prawnego.
Stosownie zaś do art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z regulacjami odnoszącymi się do skargi uprawnionym do jej wniesienia jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (art. 50 § 1 p.p.s.a.).
Jak wskazano organ I instancji nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu orzeczenia wydanego w trybie odwoławczym od jego własnej decyzji. Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie w dwóch instancjach. Spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji. Nie do przyjęcia jest pogląd, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Oznacza to, że powiat, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Z tego powodu jej skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1919/06 oraz z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 181/10, dostępne w CBOSA).
Podsumowując, organ, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi (sprzeciwu) do sądu administracyjnego od orzeczenia organu odwoławczego, wydanego w tej sprawie.
W rozpoznanej sprawie nie budzi wątpliwości, że organowi jednostki samorządu terytorialnego, tj. Staroście K., który wydał decyzję jako organ pierwszej instancji, ustawodawca wyznaczył rolę organu administracji publicznej, w konsekwencji organ ten nie posiada legitymacji do złożenia skargi w indywidualnej sprawie, którą sam rozstrzygał w pierwszej instancji. Organ taki nie ma prawa do kwestionowania rozstrzygnięć organu odwoławczego przed sądem administracyjnym. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt III OSK 373/24, dostępny w CBOSA).
Końcowo, odnosząc się do wskazania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na uczestnika postępowania – wnioskodawcę E. K. stwierdzić trzeba, że w postępowaniu w przedmiocie wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się (art. 64b § 3 p.p.s.a.) Oznacza to, że w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji uczestniczy tylko strona, która wniosła sprzeciw, oraz organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję.
W powyższych okolicznościach Sąd był zobligowany do odrzucenia sprzeciwu jako niedopuszczalnego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji postanowienia.