IV SA/Wr 346/21

IV SA/Wr 346/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2021-12-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Bogumiła Kalinowska /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Radom
Tomasz Świetlikowski
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Sygn. powiązane
III OSK 1609/22 - Wyrok NSA z 2025-06-27
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 85
art. 28 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - t.j,
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy reaktywacji w prawach studenta oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie § 42 ust. 2 w związku z § 50 ust. 2 uchwały Nr 94/2019 Senatu Uniwersytetu W. z 22 maja 2019 r. w sprawie Regulaminu studiów w Uniwersytecie W. oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego nie wyraził zgody na reaktywację skarżącego M. K. w prawa studenta na kierunku psychologia - stacjonarne studia jednolite magisterskie w roku akademickim 2020/2021.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w dniu 18.02.2021 r. skarżący wystąpił z podaniem o reaktywację w prawa studenta na wymienionym kierunku w celu kontynuacji i ukończenia kształcenia. Organ następnie wskazał, że stosownie do § 42 ust. 2 regulaminu studiów w Uniwersytecie W. (dalej zwanym w skrócie regulaminem) reaktywacja w prawa studenta może nastąpić, jeśli od daty skreślenia z listy studentów upłynęło nie więcej niż 5 lat. Termin ten nie podlega przywróceniu. Z przedłożonego podania o reaktywację wynika natomiast, że z listy studentów skarżący został skreślony w dniu 25 listopada 2002 r.
Skarżący wywiódł skargę na oznaczoną decyzję Rektora Uniwersytetu W. zarzucając naruszenie przepisów:
1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez -
a) błędną kwalifikację prawną wniosku skarżącego z dnia 18 lutego 2021 r. jako wniosku o reaktywację w prawa studenta Uniwersytetu W., podczas gdy wniosek ten, zgodnie z jego treścią, stanowił wniosek o wznowienie studiów;
b) nierozpoznanie istoty sprawy, wskutek zaniechania rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 18 lutego 2021 r. o wznowienie studiów, z uwagi na potraktowanie go jako wniosku o reaktywację w prawa studenta;
c) brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji;
2) § 42 ust. 2 w zw. z § 50 ust. 2 regulaminu studiów przez przyjęcie, że wniosek z dnia 18 lutego 2021 r. został wniesiony rzekomo z uchybieniem pięcioletniemu terminowi do złożenia wniosku o reaktywację w prawa studenta, podczas gdy wobec konieczności przyjęcia, że tenże wniosek nie stanowi wniosku o reaktywację, lecz wniosek o wznowienie studiów, wskazany uprzednio termin nie znajduje zastosowania, w związku z czym wydanie decyzji odmownej było nieuprawnione.
Formułując powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W ocenie skarżącego uwadze organu uszło, że regulamin studiów przewiduje wyraźne rozróżnienie dwóch pojęć, a mianowicie wznowienia i reaktywacji studiów, zaś skarżący nie wnosił o reaktywację w prawa studenta, lecz o wznowienie studiów. W regulaminie studiów pojęcie wznowienia używane jest wyłącznie względem osób, które zostały skreślone z listy studentów z powodu niezłożenia pracy magisterskiej lub egzaminu dyplomowego (§ 42 ust. 7 i 8 regulaminu). Z kolei w § 50 ust. 2 regulaminu przewidziano - sygnalizowane w poprzednim akapicie - rozróżnienie pojęć "wznowienie" i "reaktywacja" studiów. W przepisie tym uchwałodawca wymienił w sposób enumeratywny 5 kategorii spraw, w których podejmowane są na podstawie upoważnienia Rektora decyzje administracyjne w trybie przepisów k.p.a. Zgodnie bowiem z § 50 ust. 2 regulaminu: "Decyzje dotyczące skreślenia z listy studentów oraz odmawiające zwolnienia z opłat, reaktywacji na studia, wznowienia studiów albo przeniesienia z innej uczelni, podejmowane są na podstawie upoważnienia Rektora, w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego". Skoro zatem uchwałodawca w sposób wyraźny i niebudzący żadnych wątpliwości rozróżnia te pojęcia, to nie sposób przyznać, aby miały one mieć to samo znaczenie i miały dotyczyć tych samych reguł postępowania. Taki wniosek wynika już chociażby z jednej z podstawowych reguł wykładni językowej lege non distinguente nec nostrum est distinguere ("tam, gdzie prawo nie rozróżnia, nie naszą jest rzeczą wprowadzać rozróżnienie"). Należy również zauważyć, że przy redagowaniu tekstów aktów normatywnych obowiązuje reguła przewidziana w § 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 283 ze zm.), zgodnie z którym: "Do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami". Brak jest przy tym jakichkolwiek przesłanek do ewentualnego odstąpienia od literalnego sensu ww. regulacji prawnych, potwierdzonego paremią lege non distinguente, zwłaszcza, że w demokratycznym państwie prawnym, którym z mocy art. 2 Konstytucji RP jest Rzeczpospolita Polska, prymat wykładni językowej wynika przede wszystkim z potrzeby zapewnienia realizacji zasady pewności stanu prawnego i związanej z nią zasady zaufania. Odejście od jednoznacznego sensu przepisu, wynikającego ze znaczenia w języku powszechnym użytych w nim wyrazów, możliwe jest w przypadkach wyjątkowych, gdy ochroną należy objąć inne wartości konstytucyjne. W analizowanym wypadku, jak już wskazano, nie ma podstaw do odstąpienia od reguł językowych.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, skonstatować należy według strony skarżącej, że przewidziany w § 42 ust. 2 regulaminu pięcioletni termin do wniesienia wniosku o reaktywację dotyczy wyłącznie wniosku o reaktywację w prawa studenta; nie dotyczy zaś wniosku o wznowienie studiów. Są to bowiem - jak wykazano - dwa odmienne pojęcia. Trafność tego wniosku wzmacnia dodatkowo, że § 42 ust. 8 stanowi o możliwości wznowienia studiów "w trybie określonym w § 42 ust. 3 i 5 Regulaminu". Językowo "tryb" to "określone reguły postępowania w jakiejś sprawie, zwykle o charakterze urzędowym lub prawnym" (SJP PWN). Jeżeli zatem uchwałodawca nie przewidział expressis verbis zastosowania do procedury wznowienia studiów § 42 ust. 2 jako reguły działania, to znaczy, że reguła ta (i ściśle z nią związany termin złożenia wniosku) znajduje zastosowanie tylko względem wniosku o reaktywację w prawa studenta, natomiast nie dotyczy wniosku o wznowienie studiów.
Z uwagi na powyższe, zasadne jest również przyjęcie, że użyte przez uchwałodawcę w § 42 ust. 2 sformułowanie "po zaliczeniu I roku studiów" należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o zaliczenie semestrów: od II do IX (reaktywacja), z wyjątkiem zaliczenia semestru X (wznowienie).
Z podniesionych przyczyn skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i jej dalece zwięzłym uzasadnieniem, albowiem - wbrew ocenie organu - w sprawie brak jest podstaw do zastosowania § 42 ust. 2 regulaminu.
Ponadto nie zgodził się ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w świetle którego skarżący w dniu 25 listopada 2002 r. został rzekomo skreślony z listy studentów. Podał, że w dniu 23 marca 2021 r., na podstawie uprzednio złożonego pisemnego wniosku, uzyskał dostęp do dokumentów znajdujących się w jego aktach osobowych w Archiwum Uniwersytetu W. W aktach tych znajduje się decyzja ówczesnego Prorektora UW. ds. Nauczania z dnia 5 października 2005 r. o wyrażeniu zgody na reaktywację skarżącego na IX semestr studiów bez różnic programowych wraz z dodatkową adnotacją Prorektora, z dnia 6 października 2005 r., o anulowaniu ww. decyzji z dnia 5 października 2005 r. i wyrażeniu zgody na złożenie przez skarżącego pracy magisterskiej i przystąpienie do egzaminu magisterskiego. Skarżący podkreślił, że decyzja Prorektora z dnia 6 października 2005 r. nigdy nie została mu doręczona ani nie został o niej w inny sposób poinformowany, w związku z czym o jej wydaniu dowiedział się dopiero w dniu zapoznania się z dokumentami, tj. w dacie 23 marca 2021 r. W aktach osobowych skarżącego brak jest jakichkolwiek decyzji o ponownym skreśleniu skarżącego z listy studentów. Dlatego też skarżący, który nie został skreślony z listy studentów, we wniosku z dnia 18 lutego 2021 r. wniósł o "spożytkowanie możliwości wznowienia przez Niego studiów bez uzupełniania tzw. różnic programowych". Możliwość taka istnieje, bowiem wynika wprost chociażby z wymienionej decyzji Prorektora z dnia 5 października 2005 r. Nie jest więc potrzebne uzupełnianie tzw. różnic programowych. W odniesieniu do różnic programowych w § 42 ust. 5 regulaminu została przewidziana możliwość ustalenia dotychczasowych postępów studenta w nauce przez ocenę efektów uczenia się studenta lub/i oceny uzyskanych punktów ECTS. Należy zatem uznać, że przewidziano możliwość oceny efektów kształcenia studenta z wykorzystaniem oceny jakościowej, oceny punktowej (ECTS) oraz oceny mieszanej, tj. jakościowo-punktowej. Biorąc zaś pod uwagę, że skarżący nie uzyskiwał punktów ECTS, gdyż ich stosowanie w tamtym okresie było fakultatywne, to należałoby przyjąć, że uzyskane przez niego efekty kształcenia należy oceniać z wykorzystaniem tzw. oceny jakościowej, bo taka możliwość wynika wprost z regulaminu studiów. Zaznaczenia zaś wymaga, że zasadniczym celem systemu punktowego ECTS było stworzenie uregulowań prawnych i organizacyjnych dotyczących organizacji studiów oraz ujednolicenia sposobu studiowania w Europie, nie oznacza to jednak, że system ten jest jedynym miernikiem efektów kształcenia studentów. Jak wynika z par. 8 i 9 Zarządzenia nr 1/2020 Dziekana Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu W. z dnia 23 stycznia 2020 r. w sprawie wewnętrznego systemu zapewnienia jakości kształcenia, oceny uzyskiwane przez studenta są najistotniejszym miernikiem osiąganych przez niego efektów nauczania (formułowanym na podstawie egzaminów ustnych i pisemnych, ocen zaangażowania w dyskusję, prezentacji multimedialnych i grupowych, projektów, sprawozdań z badań, raportów indywidualnych i grupowych, obserwacyjnych ocen umiejętności praktycznych studenta i in.). Przypomnienia zaś wymaga, że skarżący ukończył 5 lat studiów magisterskich z wysoką średnią, wynoszącą 4.4, nadto w związku z tym przez kilka lat otrzymywał stypendium naukowe. Wynik uzyskany przez skarżącego świadczy o jego wysokich kompetencjach, a zbiór wszystkich 91 ocen jest najtrafniejszą, wielowymiarową i wieloletnią charakterystyką efektów w nauce. Modyfikacje programów nauczania nie wynikają z gwałtownej dynamiki rozwoju tych nauk, lecz z przyczyn o charakterze formalnym i organizacyjnym, a także w powodów czysto dydaktycznych, wynikających z pomysłów i propozycji danego instytutu, powiązanych z zapleczem kadrowym (m.in. z preferencjami pracowników naukowych). Wreszcie, zmiany w programie często podyktowane są dbałością o jakość kształcenia, m.in. pojmowaną jako satysfakcja studentów i kandydatów na studia.
Z tych wszystkich przyczyn zasadne jest przyjęcie, że w przypadku wznowienia studiów nie jest potrzebne uzupełnianie tzw. różnic programowych przez skarżącego.
Za koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu przemawia również brak jej prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W zaskarżonej decyzji przedstawiono niewielką ilość informacji dotyczących stanu faktycznego sprawy i wskazano jedynie na upływ więcej niż 5 lat pomiędzy datą skreślenia skarżącego z listy studentów a datą wniesienia przez niego podania z dnia 18 lutego 2021 r., co zresztą z przyczyn podnoszonych wcześniej stanowi założenie wadliwe w stopniu oczywistym. Ponadto w podaniu z dnia 18 lutego 2021 r. skarżący nie wskazywał semestru bądź roku akademickiego, w odniesieniu do którego wnosił o wznowienie studiów, podczas gdy w treści zaskarżonej decyzji przyjęto, że żądanie dotyczy rzekomo roku akademickiego 2020/2021. Nie wiadomo przy tym, na jakiej podstawie organ tak uznał, skoro - jak zauważono - skarżący nie wskazał, że jego wniosek dotyczyć ma roku akademickiego 2020/2021.
Finalnie skarżący zwrócił uwagę Sądu na załączoną do niniejszego pisma opinię z dnia 1 kwietnia 2021 r. byłego promotora pracy magisterskiej na Uniwersytecie Wrocławskim, z której wynika jednoznacznie pozytywna konkluzja odnośnie do pracowitości i zaangażowania w studia skarżącego oraz poparcie dla jego starań o umożliwienie ukończenia studiów, bez stawiania dodatkowych wymagań ponad ściśle związane z pracą magisterską.
W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że zgodnie z treścią § 42 ust. 2 i ust. 3 regulaminu studiów w Uniwersytecie W. studentowi, który po zaliczeniu I roku studiów został skreślony z listy studentów, dziekan może wyrazić zgodę na reaktywację studiów. Wniosek o reaktywację można złożyć w terminie 5 lat od daty skreślenia z listy studentów. Termin ten nie podlega przywróceniu. Reaktywacja w prawach studenta może nastąpić przed rozpoczęciem semestru/roku akademickiego. Wniosek o reaktywację w prawach studenta powinien być złożony co najmniej na miesiąc przed rozpoczęciem semestru/roku akademickiego. Skarżący zakończył studia w 2001 roku, jednak nie złożył w terminie
i nie obronił pracy dyplomowej. Minęło ponad 25 lat od daty rozpoczęcia przez skarżącego studiów oraz 20 lat od daty ich zakończenia. Ponadto, z treści § 42 ust. 7 regulaminu studiów, wynika również, że osoba, która została skreślona z listy studentów z powodu niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego, w terminie 2 lat od daty skreślenia z listy studentów może wystąpić o wznowienie studiów w celu ukończenia studiów, a zwłaszcza złożenia pracy lub egzaminu dyplomowego w tym terminie. Zgodnie z § 42 ust. 8 regulaminu, po upływie terminu 2 lat, o którym mowa w § 42 ust. 7, wznowienie studiów może nastąpić w trybie określonym dla reaktywacji przy czym podjęcie decyzji wymaga ustalenia dotychczasowych postępów wnioskującego w nauce, w tym uzyskanych efektów uczenia się lub/i uzyskanych punkty ECTS. Od dnia skreślenia skarżącego z listy studentów tj. w ciągu 20 lat program nauczania psychologii ulegał kilkukrotnym zmianom. We wskazanym okresie również programy zajęć podlegały aktualizacjom szczegółowych zagadnień oraz literatury omawianej ze studentami. Zmiany te uniemożliwiają skarżącemu kontynuowanie studiów na zasadach sprzed dnia skreślenia z listy studentów. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest wiedza skarżącego o tym, że został skreślony z listy studentów, na co wskazuje treść pisma skarżącego z dnia 25 listopada 2002 r. znajdującego się w załączonych aktach osobowych. Z przytoczonych względów organ nie widział możliwości prawnych do przywrócenia skarżącego w ramach reaktywacji, czy też wznowienia studiów, w prawach studenta.
W piśmie procesowym skarżący ponownie podniósł, że organ nie doręczył mu decyzji z dnia 6 października 2005 r., która uwzględniała prośbę o umożliwienie dopełnienia formalności związanych ze złożeniem i obroną pracy magisterskiej (w związku z zaliczeniem przez skarżącego wszystkich przedmiotów w ramach 5 lat studiów magisterskich). Z czwartego akapitu odpowiedzi na skargę wynika zdaniem skarżącego, iż Rektor podziela pogląd, w świetle którego regulamin umożliwia "wznowienie" studiów nie tylko w okresie 2 lat od skreślenia z listy studentów z powodu niezłożenia w terminie pracy dyplomowej, lecz również w późniejszym okresie (którego to poglądu nie podzielał Prodziekan ds. dydaktyki stacjonarnej, działający w imieniu Rektora - jak wynika z jego decyzji z dn. [...]., jak również Z-ca Dyrektora ds. studenckich - jak wynika z jego opinii z dn. 26.02.2021 r.). Zachodzi zatem sprzeczność w obrębie wewnętrznych stanowisk Uniwersytetu Wrocławskiego. Następnie skarżący dokonał analizy treści wypowiedzi zawartych w korespondencji e-mailowej z organem zarzucając nierzetelność twierdzeń zawartych w "opinii" Zastępcy Dyrektora ds. studenckich oraz zawarł polemikę co do oceny efektów kształcenia na kierunku psychologii w stosunku do aktualnych wymagań. Zaprezentował również swój dotychczasowy rozwój zawodowy oraz osiągnięcia i kompetencje. Zwrócił uwagę Sądu, że "opinia" Zastępcy Dyrektora ds. studenckich nie jest podpisana. Mając to na względzie, wniósł o pominięcie tej "opinii" przez Sąd, gdyż nie tylko nie była ona elementem archiwalnych akt administracyjnych (studenckich) i nigdy nie została doręczona czy też nawet okazana w toku postępowania administracyjnego, wskutek czego doszło do naruszenia m.in. art. 10 par. 1 kodeksu postępowania administracyjnego, ale nadto — "opinia" ta nie jest dokumentem. Za sporne należy uznać czy studia w ogóle zostały zakończone, skoro Uniwersytet Wrocławski nie tylko nie poinformował o decyzji administracyjnej z dnia 6 października 2005 r., ale w związku z tym nie dokonał ponownego skreślenia skarżącego z listy studentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; poniżej przywołana jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Zaskarżenie decyzji oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została w decyzji rozstrzygnięta.
Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie przeprowadzając w zasadzie odrębnego postępowania dowodowego w tej sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest decyzja odmawiająca skarżącemu reaktywacji studiów na kierunku – psychologia, stacjonarne studia jednolite magisterskie w roku akademickim 2020/2021.
Trzeba zaznaczyć, że stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 85 ze zm.) uczelnia jest autonomiczna na zasadach określonych w ustawie. Zakres normatywny ustępu 2 art. 9 stanowi realizację przepisu art. 70 ust. 5 Konstytucji RP, zgodnie z którym zapewnia się autonomię szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie. Według zaś z art. 75 ust. 1 powołanej ustawy, organizację studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. Uchwalanie regulaminu studiów należy do zadań senatu (art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce).
Na tej ustawowej podstawie prawnej w stanie prawnym sprawy obowiązuje Uchwała Nr 94/2019 Senatu Uniwersytetu z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie regulaminu studiów w Uniwersytecie W. (zwanego poniżej w skrócie "regulaminem"). Według § 1 ust.1 tej uchwały, regulamin studiów dotyczy studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego stopnia, drugiego stopnia i jednolitych studiów magisterskich. Zgodnie z § 1 ust. 2 - zasady i warunki przyjęć na studia określa ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i uchwały Senatu Uniwersytetu W. Według § 41 ust.1 – "Dziekan skreśla studenta z listy studentów w przypadku: 1) rezygnacji ze studiów złożonej w postaci pisemnej. Rezygnację uznaje się za złożoną z datą wpłynięcia pisma do dziekanatu; 2) niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego; 3) ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z Uczelni."
Z kolei podług postanowień § 42 ust. 2 regulaminu : "Studentowi, który po zaliczeniu I roku studiów został skreślony z listy studentów, dziekan może wyrazić zgodę na reaktywację studiów. Wniosek o reaktywację można złożyć w terminie 5 lat od daty skreślenia z listy studentów. Termin ten nie podlega przywróceniu." Zgodnie z § 42 ust. 3 : "Reaktywacja w prawach studenta może nastąpić przed rozpoczęciem semestru/roku akademickiego. Wniosek o reaktywację w prawach studenta powinien być złożony co najmniej na miesiąc przed rozpoczęciem semestru/roku akademickiego". W świetle § 42 ust. 5 - podejmując decyzję o reaktywację w prawach studenta, dziekan ustala dotychczasowe postępy wnioskującego w nauce, w tym uzyskane efekty uczenia się lub/i uzyskane punkty ECTS, - 10 - określa semestr (rok), na który wpisuje studenta, oraz moduły zajęć (zajęcia lub grupy zajęć) do uzupełnienia wraz z terminami ich zaliczenia. Z kolei zgodnie z § 42 ust. 7 : "Osoba, o której mowa w § 41 ust. 1 pkt 2, w terminie 2 lat od daty skreślenia z listy studentów może wystąpić o wznowienie studiów w celu ukończenia studiów, a zwłaszcza złożenia pracy i/lub egzaminu dyplomowego w tym terminie. Postanowienia ust. 3 stosuje się odpowiednio." Jednakże jak stanowi ust. 8 § 42 - po upływie terminu, o którym mowa w ust. 7, wznowienie studiów może nastąpić w trybie określonym w § 42 ust. 3 i 5 regulaminu.
W kontekście zasadniczych zarzutów skargi sformułowanych jako naruszenie norm procesowych poprzez rozpatrzenie przez organ wniosku w niewłaściwym trybie i z nierozpoznaniem istoty sprawy, trzeba po analizie cytowanych postanowień regulaminu stwierdzić, że zarzuty skargi są z gruntu nieuprawnione w tej materii. Jakkolwiek bowiem, w rzeczy samej, skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie studiów, to zważywszy na uregulowanie zawarte w przytoczonym wyżej § 42 ust. 8 - wznowienie studiów mogło nastąpić tylko w trybie określonym w § 42 ust. 3 i 5 regulaminu, albowiem niewątpliwie w sytuacji skarżącego upłynął termin 2 lat od daty skreślenia go z listy studentów, o którym to terminie mowa w § 41 ust. 7. Tryb zaś określony w § 42 ust. 3 i 5 regulaminu to procedura reaktywacji w prawach studenta.
Inaczej ujmując – komentowany regulamin przewiduje dwa tryby przywrócenia w prawach studenta celem kontynuowania studiów, w razie gdy uprzednio doszło do skreślenia studenta z listy studentów w sytuacji niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego, a mianowicie – 1) wznowienia studiów w celu ich ukończenia albo 2) reaktywacji w prawach studenta. Przy tym wznowienie studiów obwarowane jest wymogiem zachowania krótszego, niż w przypadku reaktywacji, terminu na złożenie przez studenta wniosku, wynosi bowiem 2 lata od daty skreślenia z listy studentów, gdy w przypadku reaktywacji termin ten jest dłuższy i wynosi 5 lat od daty skreślenia z listy studentów. W przypadku upływu terminu 2 lat, tryb wznowienia studiów w ogóle nie znajduje zastosowania a w jego miejsce stosowany jest tryb reaktywacji w prawach studenta.
Tym samym, skoro organ uczelni ustalił, że wniosek skarżącego o wznowienie studiów został złożony po upływie 20 lat od daty skreślenia z listy studentów, to w konsekwencji obligowało to organ do wdrożenia właściwego trybu przewidzianego regulaminem (jego postanowieniami zawartymi w § 42 ust. 8), czyli zakwalifikowania wniosku jako żądania o reaktywację w prawach studenta. Kwalifikacja i rozpatrzenie wniosku nastąpiło zatem w trybie prawem przepisanym, według wewnętrznych i wiążących uczelnię oraz studenta unormowań prawnych.
W przytoczonym świetle argumentacja skargi, że do wniosku o wznowienie studiów termin przewidziany w § 42 ust. 2 regulaminu nie znajduje zastosowania, jest błędna, gdyż pomija jasne uregulowanie zawarte w postanowieniach § 42 ust. 8 regulaminu. Wbrew zatem przekonaniu wyrażonemu w skardze, w ocenie Sądu - uchwałodawca właśnie przewidział expressis verbis zastosowanie do procedury wznowienia studiów trybu reaktywacji ustanowionego w § 42 ust. 2 jako reguły działania - w sytuacji kiedy nastąpił upływ 2-letniego terminu, o którym mowa w ustępie 7 § 42. A właściwie trzeba podnieść, że wówczas tryb wznowienia nie jest w ogóle dopuszczalny z woli uchwałodawcy, jedynie możliwe jest wdrożenie procedury reaktywacji. Cytowane przepisy regulaminu nie pozostawiają jakichkolwiek wątpliwości, że zasadniczym kryterium branym pod uwagę przy wznowieniu bądź reaktywacji studiów jest kryterium czasu, przy czym dla procedury wznowienia studiów termin ten jest krótszy i nie może być wydłużony.
W kontekście zarzutów odnoszących się do okresu pięcioletniego, należy kategorycznie stwierdzić, że termin ten nie ulega przywróceniu, o czym wprost stanowi § 42 ust. 2 zdanie drugie. Wobec tego nie jest już możliwe zadośćuczynienie spóźnionemu w tej materii żądaniu, co skutkuje koniecznością odmowy w sytuacji ustalenia, że termin ten upłynął w momencie złożenia wniosku, jak miało to miejsce w rozpatrywanym przypadku.
Wyjaśnienia oraz twierdzenia skargi, a także zawarte w piśmie procesowym nie mogą podważyć faktu, że akta dokumentują między innymi skreślanie skarżącego z listy studentów na podstawie decyzji dziekana – z dniem [...] i po jej anulacji - z dniem [...]. oraz wyrażenie zgody w dniu 6 października 2005 r. przez Prorektora ds. Nauczania na złożenie przez skarżącego pracy magisterskiej i przystąpienie do egzaminu magisterskiego, jednakże skarżący (czego nie kwestionuje) nie ukończył studiów złożeniem oraz obroną pracy dyplomowej (magisterskiej).
Godzi się podkreślić, że kontroli Sądu podlegała w niniejszej sprawie jedynie decyzja z dnia 2 marca 2021 r. w przedmiocie odmowy reaktywacji studiów, zatem pozostałe zagadnienia podnoszone przez skarżącego a związane z "opiniami" organów uczelni, ich stanowiskiem wyrażanym w korespondencji e-mailowej, z decyzją Prorektora UW. ds. Nauczania z dnia [...]. o wyrażeniu zgody na reaktywację skarżącego na IX semestr studiów oraz decyzją z dnia [...] o anulowaniu decyzji z dnia [...]. i wyrażeniu zgody na złożenie przez skarżącego pracy magisterskiej i przystąpienie do egzaminu magisterskiego tudzież kwestia niedoręczenia, jak utrzymuje skarżący, decyzji z dnia 6 października 2005 r., a także problematyka oceny efektów kształcenia na kierunku psychologii w stosunku do aktualnych wymagań - wykraczają poza granice sprawy dotyczącej odmowy reaktywacji studiów w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 18 lutego 2021 r. i nie mogą być przedmiotem analiz i kontroli Sądu. Nie mają one bowiem związku z przedmiotem rozpoznawanej sprawy, gdyż dotyczą innego rodzaju postępowań inicjowanych przed laty odrębnie przez skarżącego. Tymczasem decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie dotyczy wyłącznie sprawy administracyjnej objętej postępowaniem wszczętym na żądanie skarżącego wskutek złożenia przezeń wniosku z 18 lutego 2021 r., a nie postępowań wszczętych przed organami uczelni w 2005 roku. Podnoszone przez skarżącego, wymienione wyżej, okoliczności nie mogą mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia, albowiem nie stanowią przesłanek prawnych z racji brzmienia znajdujących zastosowanie w sprawie uregulowań prawnych wynikających z obowiązującego aktualnie regulaminu studiów. W każdym bądź razie nie może budzić wątpliwości, że w stosunku do skarżącego upłynął okres pięcioletni na złożenie wniosku o reaktywację w prawa studenta.
Na tle obowiązującego stanu prawnego oraz okoliczności faktycznych sprawy - mających znaczenie prawotwórcze dla prawidłowego rozstrzygnięcia - uzasadnienie zaskarżonej decyzji należy uznać za wystarczające dla uznania, że nie jest obarczone wadami uniemożliwiającymi jej kontrolę oraz zrozumienie przesłanek jakie legły u jej podstaw.
W powyższym świetle, skoro organ norm prawa materialnego i procesowego nie naruszył, wobec czego skarga podlegała oddaleniu jako niezasadna, na mocy art. 151 p.p.s.a.