IV SA/WR 331/25

IV SA/Wr 331/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów /przewodniczący sprawozdawca/
Aneta Brzezińska
Daria Gawlak-Nowakowska
Symbol z opisem
6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 177
art. 83 ust. 3a w zw. z ust. 2
Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej
Dz.U. 2024 poz 572
art. 6, art. 107 par. 1 pkt 6 i par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. T. i M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 1 kwietnia 2025 r. nr SKO 4106/2/2025 w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych na utrzymanie domu jednorodzinnego tytułem niewykorzystanych środków finansowych dla rodziny zastępczej zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 1 kwietnia 2025 r., nr SKO 4106/2/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO, organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Starosty Wałbrzyskiego (dalej: Starosta, organ I instancji) z 3 lutego 2025 r., nr PCPR.ZOŚ.5301.010.2025 w przedmiocie przyznania – na rzecz D. T. i M. T. (dalej: strony, skarżący) – środków finansowych na utrzymanie domu jednorodzinnego tytułem niewykorzystanych środków finansowych dla zawodowej rodziny zastępczej.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że strony jako rodzina zastępcza zawodowa w dniu 7 października 2024 r. zwrócili się do organu I instancji z wnioskiem o przyznanie środków finansowych na utrzymanie domu jednorodzinnego, za III kwartał 2024 r., tj. za kres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 30 września 2024 r. na kwotę 9.122,50 zł.
Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Starosta decyzją z 25 listopada 2024 r. postanowił (1) przyznać środki finansowe na utrzymanie domu jednorodzinnego dla zawodowej rodziny zastępczej w kwocie 4.350,00 zł (2) Odmówić przyznania środków finansowych na utrzymanie domu jednorodzinnego w kwocie 4.772,50 zł.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał m.in. przepisy art. 83 ust. 3a w zw. z ust. 2, art. 88 ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2024 r. poz. 177, ze zm.; dalej: upz) a także Zarządzenie Nr 14/2023 Starosty Wałbrzyskiego z dnia 31 stycznia 2023 r. ze zm. w sprawie określenia zasad zatrudniania i przyznawania świadczeń oraz środków finansowych na potrzeby rodzinnej pieczy zastępczej (dalej: Zarządzenie). Motywując swoje stanowisko wskazał m.in., że zgodnie z art. 83. ust. 3a w zw. z ust. 2 upz, starosta jest zobowiązany przyznać rodzinie zastępczej zawodowej, w której umieszczono powyżej 3 dzieci i osoby, o których mowa w art. 37 ust. 2-6, środki finansowe na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnym w wysokości odpowiadającej kosztom ponoszonym przez rodzinę zastępczą i niezawodową albo zawodową na czynsz, opłaty z tytułu najmu, opłaty za energię elektryczną i cieplną, opał, wodę, gaz, odbiór nieczystości stałych i płynnych, dźwig osobowy, antenę zbiorczą, abonament telewizyjny i radiowy, usługi telekomunikacyjne oraz związanym z kosztami eksploatacji, obliczone przez podzielenie łącznej kwoty tych kosztów przez liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu lub domu jednorodzinnym i pomnożenie przez liczbę dzieci i osoby, o których mowa w art. 37 ust. 2-6 umieszczonych w rodzinie zastępczej wraz z osobami tworzącymi tę rodzinę zastępczą. Środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania lokalu mieszkalnego przysługują rodzinie zastępczej zawodowej, w której umieszczono powyżej trojga dzieci, jeżeli potrzeba przyznania tych środków zostanie potwierdzona w opinii organizatora rodzinnej pieczy zastępczej. Z kolei zgodnie z Zarządzeniem starosta może przyznać 1.450,00 zł miesięcznie środków finansowych na utrzymanie domu jednorodzinnego w rozliczeniu w danym roku w łącznej wysokości do 17.400,00 zł. Podsumowując swoje stanowisko Starosta wskazał, że zwrócił się do organizatora rodzinnej pieczy zastępczej o wydanie opinii odnośnie do zasadności przyznania wnioskowanych środków. Z wydanej opinii wynika, że konieczność udzielenia rodzinie wsparcia finansowego i przyznania środków na utrzymanie domu jednorodzinnego oceniono co do zasady jako uzasadnione okolicznościami, niemniej nie jest możliwe przyznanie świadczenia w pełnej, wnioskowanej kwocie. Mając na względzie wskazaną opinię organizatora rodzinnej pieczy zastępczej, dokonaną analizę złożonych w sprawie dokumentów, jak również Zarządzenie Starosta postanowił uwzględnić wniosek w części, przyznając kwotę 4.350,00 zł, w pozostałym zaś zakresie, tj. co do kwoty 4.772,50 zł odmówić przyznania środków (9.122,50 zł - 4.350,00 zł = 4.772,50 zł). Wyjaśnił, że przyznana kwota odpowiada potrzebom rodziny zastępczej, przy uwzględnieniu jej kondycji finansowej i stopnia obciążenia budżetu rodziny wydatkami na utrzymanie domu jednorodzinnego. Jednocześnie kwota ta stanowi górną granicę kwot przyjętych dla rodzin zastępczych, ustalonych w Zarządzeniu. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes strony.
W dniu 9 stycznia 2025 r. D. T. złożyła do organu I instancji wniosek o wyrównanie niewykorzystanych środków finansowych na utrzymanie domu jednorodzinnego za kwartał III 2024 r.
Starosta decyzją z 3 lutego 2025 r., nr PCPR.ZOŚ.5301.010.2025 odmówił przyznania środków finansowych na utrzymanie domu jednorodzinnego tytułem niewykorzystanych środków finansowych z kwartału III 2024 r. dla zawodowej rodziny zastępczej.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał m.in. przepisy art. 83 ust. 3a w zw. z ust. 2, art. 88 ust. 4 upz a także Zarządzenie. Wyjaśnił, że do dnia 31 grudnia 2024 r. obowiązywał § 7 ust. 8 Zasad zatrudniania i przyznawania świadczeń oraz środków finansowych na potrzeby rodzinnej pieczy zastępczej stanowiący załącznik do Zarządzenia, zgodnie z którym w przypadku niewykorzystania w pełni środków przeznaczonych na dany kwartał dopuszczano rozliczenie poniesionych kosztów w kolejnych kwartałach danego roku, jednak nie więcej niż do wysokości 17.400,00 zł rocznie dla zawodowej rodziny zastępczej. W takim przypadku wniosek o wypłatę niewykorzystanych środków mógł zostać złożony w kolejnym kwartale danego roku lub po rozliczeniu całego roku, nie później niż do dnia 10 stycznia roku następnego. Dalej jednak wskazał, że z dniem 1 stycznia 2025 r. Zarządzeniem nr 120/2024 Starosty Wałbrzyskiego z dnia 23 grudnia 2024 r. uchylono wspomniany § 7 ust. 8 Zasad zatrudniania i przyznawania świadczeń oraz środków finansowych na potrzeby rodzinnej pieczy zastępczej oraz nie przewidziano przepisów przejściowych. Wyjaśnił także, że podstawą gospodarki finansowej Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Wałbrzychu jest plan finansowy (art. 11 ust. 3 ustawy o finansach publicznych), który stanowi część budżetu danej jednostki samorządu terytorialnego, który jest uchwalany corocznie (art. 211 ustawy o finansach publicznych). Od dnia 1 stycznia 2025 r. w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w Wałbrzychu obowiązuje nowy plan finansowy, który nie przewiduje jakichkolwiek wypłat środków niewykorzystanych przez świadczeniobiorców w roku poprzednim. Starosta wyjaśnił także, że zobowiązany jest stosować prawo obowiązujące w dniu orzekania. Mimo, iż Zarządzenie Starosty Wałbrzyskiego nr 120/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. zmieniające Zarządzenie Nr 14/2023 z dnia 31 stycznia 2023 r. nie stanowi aktu prawa miejscowego, to ma ono na celu ustanowienie wewnętrznej procedury i sposobu rozpatrywania złożonych wniosków wobec niewystarczających środków finansowych na pełne pokrycie wszystkich zgłaszanych potrzeb. Strona natomiast złożyła rozpoznawany wniosek w dniu 9 stycznia 2025 r., a więc w momencie, gdy nie obowiązywał już wspomniany § 7 ust. 8 Zasad zatrudniania i przyznawania świadczeń oraz środków finansowych na potrzeby rodzinnej pieczy zastępczej.
W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia strony argumentowały, że zostały poinformowane przez Starostę, że mogą wnieść o dopłatę należnego świadczenia po upływie następnego kwartału po rozliczeniu wypłaconych świadczeń nie później niż do dnia 10 stycznia następnego roku, co zrobiły, składając wniosek w dniu 9 stycznia 2025 r.
W wyniku złożonego odwołania SKO decyzją z 1 kwietnia 2025 r., nr SKO 4106/2/2025 utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Starosty z 3 lutego 2025 r., nr PCPR.ZOŚ.5301.010.2025. Przy tym powtórzyło stanowisko organu I instancji, że strony złożyły wniosek w dniu 9 stycznia 2025 r. a zatem w dacie, gdy nie obowiązywał już § 7 ust. 8 Zasad zatrudniania i przyznawania świadczeń oraz środków finansowych na potrzeby rodzinnej pieczy zastępczej. W ocenie SKO organ I instancji rzetelnie zbadał stan faktyczny sprawy, prawidłowo zastosował przepisy prawa, jak również nie naruszył granic wyznaczonych przez przepisy postępowania administracyjnego.
Ponadto SKO, po rozpatrzeniu odwołania stron, odrębną decyzją z 1 kwietnia 2025 r. SKO 4106/32/2024 utrzymało również w mocy wcześniejszą decyzję Starosty z 25 listopada 2024 r., nr PCPR.ZOŚ.5301.41.2024.
Strony zaskarżyły obie decyzje SKO: z 1 kwietnia 2025 r., SKO 4106/32/2024 oraz z 1 kwietnia 2025 r., nr SKO 4106/2/2025.
W skardze do WSA na decyzję SKO z 1 kwietnia 2025 r., nr SKO 4106/2/2025 strony zarzuciły naruszenie:
I. przepisów postępowania administracyjnego, w tym:
- art 7, art 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie przyjętych reguł postępowania dowodowego, m.in. poprzez niedokonanie wnikliwej analizy zmian do załącznika Zarządzenia i ich wpływu na uprawnienia strony,
- art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji niezachowującej odpowiednich standardów uzasadnienia faktycznego i prawnego,
- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zawierającej określenia wskazujące na brak wymaganej bezstronności organu oraz godzące w zasadę zaufania obywateli do władzy publicznej;
II. przepisów prawa materialnego, w szczególności:
- art. 83 ust. 3a w zw. z ust. 2 upz poprzez odmowę wypłaty obligatoryjnych środków niewykorzystanych w III kwartale 2024 r. w wysokości 4.772,50 zł,
- art. 6 k.p.a. w zw. z § 7 ust. 8 Zarządzenia poprzez uznanie, iż zmiana tego przepisu z dniem 1 stycznia 2025 r. powoduje niemożność jego stosowania za III kwartał 2024 r.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji SKO, decyzji Starosty i przyznanie środków finansowych na utrzymanie domu w kwocie 4.772,50 zł lub przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych,
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 28 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 332/25 uchylił decyzję SKO z 1 kwietnia 2025 r. nr SKO 4106/32/2024 w przedmiocie przyznania środków finansowych na utrzymanie domu jednorodzinnego dla rodziny zastępczej zawodowej oraz pkt 2 poprzedzającej ją decyzji Starosty z 25 listopada 2024 r., nr PCPR.ZOŚ.5301.41.2024.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), w zakresie realizowanej kontroli, sąd nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez sąd.
W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja SKO, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie odpowiadają prawu.
Na samym wstępie należy wskazać że niniejsza sprawa jest bezpośrednio powiązana ze sprawą rozpoznawaną przez Sąd pod sygn. akt IV SA/Wr 332/25, która dotyczyła skargi na decyzję SKO z 1 kwietnia 2025 r. nr SKO 4106/32/2024. Tym samym, motywy zapadłego w tej sprawie wyroku z 28 października 2025 r. w sposób bezpośredni wpływają na kierunek rozstrzygnięcia skargi na decyzję SKO z 1 kwietnia 2025 r., nr SKO 4106/2/2025.
Z akt sprawy wynika że skarżący - jako rodzina zastępcza zawodowa – najpierw w dniu 7 października 2024 r. zwrócili się do organu I instancji z wnioskiem o przyznanie środków finansowych na utrzymanie domu jednorodzinnego na kwotę 9.122,50 zł.
Według art. 83 ust. 2 upz rodzina zastępcza niezawodowa i zawodowa może otrzymywać środki finansowe na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego w wysokości odpowiadającej kosztom ponoszonym przez rodzinę zastępczą niezawodową albo zawodową na czynsz, opłaty z tytułu najmu, opłaty za energię elektryczną i cieplną, opał, wodę, gaz, odbiór nieczystości stałych i płynnych, dźwig osobowy, antenę zbiorczą, abonament telewizyjny i radiowy, usługi telekomunikacyjne oraz związanym z kosztami eksploatacji, obliczonym przez podzielenie łącznej kwoty tych kosztów przez liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu lub domu jednorodzinnym i pomnożenie przez liczbę dzieci, osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2-4 i 6, oraz osób opuszczających rodzinną pieczę zastępczą jako niepełnoletnie, o których mowa w art. 37 ust. 5 i 6, umieszczonych w rodzinie zastępczej wraz z osobami tworzącymi tę rodzinę zastępczą.
Stosownie natomiast do art. 83 ust. 3a upz środki finansowe, o których mowa w ust. 2, starosta jest zobowiązany przyznać rodzinie zastępczej zawodowej, w której umieszczono powyżej 3 dzieci, osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2-4 i 6, oraz osób opuszczających rodzinną pieczę zastępczą jako niepełnoletnie, o których mowa w art. 37 ust. 5 i 6, oraz jeżeli potrzeba przyznania tych środków zostanie potwierdzona w opinii organizatora rodzinnej pieczy zastępczej.
Sąd wskazuje w tym miejscu, że z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący generalnie spełniają warunki świadczenia opisanego w art. 83 ust. 3a upz ponieważ pełnią funkcję rodziny zastępczej zawodowej dla czwórki dzieci.
Organ I instancji decyzją z 25 listopada 2024 r. odmówił skarżącym przyznania całej wnioskowanej kwoty świadczenia (tj. ponad 4.350,00 zł) czyli 4.772,50 zł (pkt 2 decyzji). Następnie rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez SKO decyzją z 1 kwietnia 2025 r., 4106/32/2024. W uzasadnieniu podjętych decyzji organy obu instancji posiłkowały się m.in. treścią wspomnianego wyżej Zarządzenia. W tym kontekście zarówno organ I instancji jak i SKO wskazały, że skarżącym przyznano równowartość maksymalnej wysokości środków przysługujących za trzy miesiące w kwocie 4.350,00 zł (3 x 1.450,00 zł).
W tym miejscu należy zaznaczyć, że podlegające kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszym postępowaniu decyzje: Starosty z 3 lutego 2025 r., nr PCPR.ZOŚ.5301.010.2025 oraz SKO z 1 kwietnia 2025 r., nr SKO 4106/2/2025 zostały wydane w wyniku rozpatrzenia kolejnego wniosku z 9 stycznia 2025 r. o wyrównanie niewykorzystanych środków finansowych na utrzymanie domu jednorodzinnego za kwartał III 2024 r. w wysokości 4.772.50 zł. W uproszczeniu można więc wskazać, że żądanie to dotyczyło kwoty, której organ I instancji nie uwzględnił rozpatrując wcześniejszy wniosek skarżących z 7 października 2024 r.
Istotne dla sprawy jest i to, że Starosta odmawiając uwzględnienia wniosku z 9 stycznia 2025 r. ponownie powołał treść Zarządzenia. Przede wszystkim wyjaśnił, że do dnia 31 grudnia 2024 r. obowiązywał § 7 ust. 8 Zasad zatrudniania i przyznawania świadczeń oraz środków finansowych na potrzeby rodzinnej pieczy zastępczej stanowiący załącznik do Zarządzenia, zgodnie z którym w przypadku niewykorzystania w pełni środków przeznaczonych na dany kwartał dopuszczano rozliczenie poniesionych kosztów w kolejnych kwartałach danego roku, jednak nie więcej niż do wysokości 17.400,00 zł rocznie dla zawodowej rodziny zastępczej. W takim przypadku wniosek o wypłatę niewykorzystanych środków mógł zostać złożony w kolejnym kwartale danego roku lub po rozliczeniu całego roku, nie później niż do dnia 10 stycznia roku następnego. Dalej jednak wskazał, że z dniem 1 stycznia 2025 r. Zarządzeniem nr 120/2024 Starosty Wałbrzyskiego z dnia 23 grudnia 2024 r. uchylono analizowaną regulację oraz nie przewidziano przepisów przejściowych. Stąd też wspomniany § 7 ust. 8 Zasad zatrudniania i przyznawania świadczeń oraz środków finansowych na potrzeby rodzinnej pieczy zastępczej nie obowiązywał w dacie złożenia wniosku z 9 stycznia 2025 r.
Wypada zauważyć, że w podstawie prawnej zastosowanego przez organy Zarządzenia powołano m.in. art. 54, art. 57, art. 64, art. 83, art. 84 oraz art. 182 ust.1 upz. Tymczasem żaden z wymienionych artykułów upz (w tym art. 83 upz) nie zawiera przepisu, który upoważniałby starostę do wydawania aktów prawnych pozwalających na modyfikowanie ustawowych kryteriów wpływających na wysokość omawianego świadczenia a także na określenie procedur jego wypłaty, w tym też możliwości występowania z wnioskiem o "wypłatę niewykorzystanych środków".
Sąd wskazuje, że jedną z podstawowych reguł, jakimi kierują się organy administracyjne przy wydawaniu decyzji jest ogólna zasada praworządności (legalizmu). Zgodnie z art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zasada ta stanowi powtórzenie art. 7 Konstytucji RP, według którego organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Przez przepisy prawa w rozumieniu art. 6 Kpa należy rozumieć przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Źródła powszechnie obowiązującego prawa zostały wskazane w art. 87 Konstytucji RP. Tak więc należą do nich: Konstytucja RP, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego są przepisami prawa powszechnie obowiązującymi, jakkolwiek terytorialny zakres ich obowiązywania jest ograniczony (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 6).
W konsekwencji powyższego akty wewnętrzne wydawane bez stosownej delegacji w aktach rangi ustawowej (takie jak analizowane Zarządzenie wraz ze stanowiącym jego załącznikiem w postaci Zasad zatrudniania i przyznawania świadczeń oraz środków finansowych na potrzeby rodzinnej pieczy zastępczej) nie mogą być źródłem prawa, w szczególności w aspekcie ograniczeń uprawnień jednostki. Na potrzeby rozpatrywania wniosków o przyznanie środków finansowych na utrzymanie domu jednorodzinnego dla zawodowej rodziny zastępczej wiodące znaczenie maja przepisy rangi ustawowej, tj. art. 83 ust. 2 oraz ust. 3a upz. Analiza tych przepisów (oraz innych norm zawartych w upz) wskazuje, że nie przewidziano żadnych regulacji prawnych tożsamych treściowo z powołanym § 7 ust. 8 Zasad zatrudniania i przyznawania świadczeń oraz środków finansowych na potrzeby rodzinnej pieczy zastępczej w tym realizacji wniosków o wypłatę niewykorzystanych środków.
Innymi słowy, dla rozstrzygnięcia wniosku z 9 stycznia 2025 r. przepisy wewnętrzne – do których wydania nie upoważnia ustawa – nie mogły mieć zastosowania. Konsekwentnie, uchylenie tych przepisów wewnętrznych także nie ma żadnego znaczenia dla oceny legalności działania organów administracyjnych. Po prostu, nigdy nie mogły stanowić prawnej orzekania w decyzji administracyjnej. Oznacza to, że ww. wniosek, który w istocie zawierał ponowne żądanie przyznania środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego (co do wcześniej nieuwzględnionej kwoty 4.772,50 zł) powinien zostać przez organy oceniony jedynie przez pryzmat powołanych wyżej art. 83 ust. 2 oraz ust. 3a upz.
W tym miejscu ponownie należy przypomnieć, że wniosek z 9 stycznia 2025 r. miał na celu przyznanie środków finansowych w kwocie 4.772,50 zł, których organ I instancji nie uwzględnił rozpatrując wcześniejszy wniosek skarżących z 7 października 2024 r.
Podkreślić więc należy, że wniosek ten został w pewnym sensie "sprowokowany" przez organ I instancji, który decyzją z 25 listopada 2024 r. błędnie stosując przepisy wewnętrznego Zarządzenia obniżył świadczenie o które wystąpili skarżący we wniosku z 7 października 2024 r. o kwotę 4.772,50 zł. Rozstrzygnięcie to następnie zostało utrzymane w mocy decyzją SKO z 1 kwietnia 2025 r., SKO 4106/32/2024.
Tymczasem zostało wcześniej zasygnalizowane, że w omawianym zakresie decyzje organów obu instancji zostały uchylone wyrokiem WSA z 28 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 332/25. Sąd wskazał w nim, że brak jest podstaw do limitowania wypłaty wnioskowanych środków, w szczególności z uwagi na przepisy Zarządzenia, które zostało wydane bez stosownej delegacji ustawowej. Wyrok w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 332/25 nałożył zatem na organy obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia – w oparciu o prawidłowe kryteria prawne - sprawy skarżących wynikającej z ich żądania z 7 października 2024 r. o przyznanie środków na kwotę 9.122,50 zł, a więc także w zakresie objętym wnioskiem z 9 stycznia 2025 r. (co do wcześniej nieuwzględnionej kwoty 4.772,50 zł).
Tym samym, orzekając w niniejszej prawie Sąd uznał, że decyzja SKO z 1 kwietnia 2025 r., nr SKO 4106/2/2025 jak i wcześniejsza decyzja Starosty z 3 lutego 2025 r. nr PCPR.ZOŚ.5301.010.2025 zostały wydane z naruszeniem art. 83 ust. 3a, w związku z ust. 2 upz a także art. 6 oraz art. 107 § 1 pkt. 6 i § 3 k.p.a. z uwagi na zastosowanie wadliwej podstawy prawnej rozstrzygania.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie załatwienie wniosku z 9 stycznia 2025 r. (w sposób procesowy lub merytoryczny) mając przede wszystkim na uwadze sposób w jaki zostanie załatwiony pierwotny wniosek skarżących z 7 października 2024 r. Oba wymienione wnioski dotyczą bowiem tożsamego świadczenia tj. środków finansowych przyznawanych na podstawie art. 83 ust. 3a, w związku z ust. 2 upz oraz mają częściowo wspólny przedmiot (co do kwoty 4.772,50 zł).