IV SA/Wr 331/24

IV SA/Wr 331/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów /przewodniczący sprawozdawca/
Aneta Brzezińska
Marta Pająkiewicz-Kremis
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 475
art. 2 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 29 kwietnia 2024 r. nr ZP-P.8641.51.2024.AK w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku, odmowy uznania za osobę bezrobotną, umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. S. (dalej: strona, skarżąca) jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ II instancji) z 29 kwietnia 2024 r., nr ZP-P.8641.51.2024.AK utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Wrocławia (dalej: Prezydent, organ I instancji) z 14 lutego 2024 r., nr ZB.6100.2.2024.AO którym – w ramach wznowionego postępowania - orzeczono o: 1) uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta z 23 listopada 2022 r. nr SR.6100.30903.2022.MZ, orzekającej o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem 17 listopada 2022 r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 17 listopada 2022 r. do dnia 16 listopada 2023 r.; 2) odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 17 listopada 2022 r., 3) umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 17 listopada 2022 r. do dnia 16 listopada 2023 r.
Jak wynikało z akt sprawy wnioskiem z dnia 17 listopada 2022 r. strona wystąpiła o rejestrację jako bezrobotna, oświadczając m.in., że jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu obowiązującego w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej oraz że nie pełni funkcji organizacyjnych np. w spółkach, fundacjach, spółdzielniach.
Wobec tego opisaną na wstępie decyzją z 23 listopada 2022 r. organ I instancji orzekł o uznaniu A. S. za osobę bezrobotną z dniem 17 listopada 2022 r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 17 listopada 2022 r. do dnia 16 listopada 2023 r.
Następnie ten sam organ postanowieniem z 8 stycznia 2024 r., nr ZB.6100.1.2024. AO wznowił postępowanie w sprawie dotyczącej uznania strony za osobę bezrobotną i przyznania jej prawa do zasiłku w związku z ujawnieniem nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi ją wydającemu potwierdzonym pozyskanymi informacjami z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego.
W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego Prezydent decyzją z 14 lutego 2024 r. orzekł o: 1) uchyleniu decyzji ostatecznej organu I instancji z 23 listopada 2022 r. orzekającej o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem 17 listopada 2022 r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 17 listopada 2022 r. do dnia 16 listopada 2023 r.; 2) odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 17 listopada 2022 r., 3) umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 17 listopada 2022 r. do dnia 16 listopada 2023 r., z uwagi na fakt, że strona pełni funkcje w zarządach spółek G. sp. z o.o., L. sp. z o.o., S. sp. z o.o,, A. sp. z o.o., T. sp. z o.o., I.o sp. z o.o., A1. sp. z o.o., A2. sp. z o.o.
Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda zaskarżoną decyzją z 29 kwietnia 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta. Przywołał oraz omówił znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 475; dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) definiujące pojęcie bezrobotnego. Dalej wywiódł, że definicja bezrobotnego skonstruowana jest z dwóch części. W pierwszej z nich wskazuje się na przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część zawiera zespół przesłanek negatywnych, a więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie tego statusu. Z ich zestawienia jednoznacznie wynika, że nie każda osoba rejestrująca się w urzędzie pracy może być uznana za bezrobotnego. Wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie, czy zachowanie omawianego statusu. Dlatego samo pełnienie przez stronę funkcji organizacyjnych w spółce prawa handlowego nawet, jeżeli w planach jest zainicjowanie postępowania o wykreślenie danej spółki z KRS wyklucza możliwość uznania prezesa, czy też członka zarządu takiej spółki przez cały okres sprawowania funkcji organizacyjnej w podmiocie gospodarczym za osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w rozumieniu ustawowym. Ustawa o promocji zatrudnienia wprawdzie nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do podjęcia pracy", jednakże kierując się zasadami wykładni funkcjonalnej, celowościowej i systemowej nie można tego zapisu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez osobę zainteresowaną pracy zarobkowej. Gotowość do podjęcia pracy musi być oceniania w kategoriach ustawowych. Z brakiem gotowości do podjęcia pracy związana jest – jak wyjaśnił organ II instancji - między innymi przesłanka pełnienia funkcji w zarządach spółek prawa handlowego. Wojewoda zaznaczył, że z ustaleń poczynionych w przedmiotowej sprawie wynika, że strona w dniu 17 listopada 2022 r. pełniła (i jak zresztą przyznała w swoim odwołaniu nadal pełni) funkcje organizacyjne w zarządach wymienionych wcześniej spółek prawa handlowego. Jak wyjaśnił organ II instancji - wbrew zarzutom strony - nie miał obowiązku badania rzeczywistego zaangażowania ubiegającej się o nabycie, czy też zachowanie statusu osoby bezrobotnej w realizację obowiązków ciążących na niej jako prezesie oraz innym członku zarządu spółki, a wynikających wprost z Kodeksu spółek handlowych. Natomiast strona w żaden sposób nie udowodniła, iż jej związanie organizacyjne z ww. podmiotami zakończyło się ostatecznie przed dniem 17 listopada 2022 r. W ocenie organu II instancji podjęcie się pełnienia funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia przez cały czas trwania stosunku organizacyjnego, tj. do dnia złożenia rezygnacji, czy też odwołania z funkcji prezesa, czy też innego członka zarządu.
Podsumowując swoje stanowisko Wojewoda zwrócił uwagę na fakt, iż domniemanie, że osoba pełniąca funkcję członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia i tym samym nie kwalifikuje się do grona bezrobotnych, może być obalone tylko przez złożenie rezygnacji z przedmiotowej funkcji przed dniem rejestracji. Dlatego strona na dzień 17 listopada 2022 r. nie spełniła przesłanek do uzyskania statusu osoby bezrobotnej jak również prawa do zasiłku.
W skardze strona zaskarżyła ww. decyzję w całości zarzucając rażące naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; art. 81a k.p.a. w związku z art. 3 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego; art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie za udowodnioną okoliczność, iż skarżąca nie spełniała przesłanki gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej w dniu 17 listopada 2022 r., ani w czasie późniejszym, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca od dnia 17 listopada 2022 r. do dnia 16 listopada 2023 r. nie kwalifikowała się do uzyskania statusu osoby bezrobotnej z uwagi na brak gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. Skarżąca uzasadniając swoje stanowisko zaprzeczyła temu aby pełniła funkcje w wymienionych w decyzji spółkach. Argumentowała, że pełni ona te funkcje wyłącznie w sensie "formalnym", tj. że widnieje ona w KRS jako osoba funkcyjna, ale w rzeczywistości tej funkcji nie wykonuje ponieważ spółki te nie funkcjonują, ani jako podmiot gospodarczy, ani jako organizacja. W tym kontekście również wskazała, że informacje zawarte w KRS mają charakter informacyjny, tj. w tym sensie, że ich treść, zawartość, nie gwarantują tego, że oddają rzeczywisty stan rzeczy. W związku z tym podkreśliła, że fakt, iż dana osoba jest wpisana w rejestrze jako członek zarządu, w żaden sposób nie uprawnia by automatycznie przyjmować za fakt, że osoba ta rzeczywiście funkcję tę wykonuje i faktycznie podejmuje czynności leżące w zakresie kompetencji członka zarządu. Zarzuciła, że orzekające w sprawie organy nie dostrzegają różnicy między pełnieniem funkcji w spółce w znaczeniu czysto formalnym, np. wynikającym wyłącznie z wpisu do KRS, a rzeczywistym wykonywaniem pełnionej funkcji, tj. faktycznym podejmowaniem czynności zarządczych. Tymczasem jej zdaniem samo przyjęcie przed daną osobę odpowiedzialności, obowiązków zarządczych, na podstawie czysto formalnego wpisu do KRS, nie jest samo w sobie pracą, ani żadnym zajęciem zajmującym czas, co miałoby wykluczać dyspozycyjność takiej osoby jakiej wymaga ustawa. Skarżąca stoi na stanowisku, że wobec ustalenia przez organ, iż dana osoba figurowała w KRS jako członek zarządu w dniu złożenia wniosku o przyznanie statusu bezrobotnego i w czasie po tym dniu, to okoliczność ta powinna być podstawą do podjęcia dalszych ustaleń, tj. czy strona w tym czasie w sposób rzeczywisty, faktycznie wykonywała daną funkcję. Wskazała, że gdyby organ podjął dalsze czynności dowodowe doszedłby do ustalenia, że prawdziwe są okoliczności powoływane przez skarżącą, tj. że spółki, którymi "zarządza" faktycznie istnieją tylko "na papierze", nie mają siedziby (korespondencja sądowa wysyłana na adres podany w KRS wraca niepodjęta), nie są składane obowiązkowe sprawozdania finansowe (toczą się lub toczyły się postępowania przymuszające), toczą się lub toczyły się postępowania o wykreślenie podmiotu z KRS bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego (z uwagi na to, że spółka nie przejawia aktywności w żadnym wymiarze).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na wstępie trzeba wskazać, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.
Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Wojewody z 29 kwietnia 2024 r. odpowiada przepisom prawa.
Przede wszystkim należy wskazać, że utrzymana w mocy decyzją organu II instancji decyzja Prezydenta z 14 lutego 2024 r. została wydana w postępowaniu wznowieniowym, którego celem jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było kwalifikowaną wadą (co do zasady procesową) określoną w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa oraz 145b k.p.a. a następnie wydanie jednego z rozstrzygnięć przewidzianego w art. 151 § 1 k.p.a. W szczególności właściwy organ uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie ponowne wydanie decyzji merytorycznej przez organ I instancji uwarunkowane było ustaleniem podstawy wznowieniowej przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem – w jego ocenie - wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne w postaci piastowania przez skarżącą funkcji członka zarządu w spółce prawa handlowego.
Istota sporu sprowadza się więc do oceny, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasadnie – w ramach przeprowadzonego postępowania wznowieniowego - odmówiono skarżącej uznania za osobę bezrobotną oraz w konsekwencji tego umorzono postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, przyjmując, że fakt ten (nowa okoliczność w postaci pełnienia funkcji członka zarządu spółki) wyklucza gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.
Zdaniem skarżącej, organy bezpodstawnie orzekły o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej, co strona argumentowała jedynie "formalnym" pełnieniem funkcji członka zarządu spółki, albowiem opisane wcześniej podmioty nie funkcjonują a przez to istnieją tylko "na papierze".
Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga odniesienia się do przepisów prawa materialnego, a konkretnie ustawowej definicji bezrobotnego. Zgodnie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją, jako bezrobotna, była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia określone w poszczególnych podpunktach przesłanki.
Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotny jest ten fragment przepisu, który stanowi o osobie "niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej, zdolnej i gotowej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej".
Wspomniana ustawa nie definiuje tego pojęcia, co uzasadnia sięgnięcie do językowego odczytania tego zapisu. Kierując się tym wskazaniem trzeba przyjąć, że chodzi w nim o pełną dyspozycyjność osoby ubiegającej się o status bezrobotnego. Nie jest zatem istotna potencjalna chęć podjęcia zatrudnienia, ale okoliczności obiektywne, rzeczywista, faktyczna i aktualna możliwość podjęcia pracy (zob. np. wyrok WSA we Wrocławiu z 12 czerwca 2024 r., IV SA/Wr 654/23).
Gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy, ponieważ z tą kwestią wiąże się nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych. Gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza, że dana osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę. Gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych, istniejących po stronie zainteresowanego (zob. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2025 r., I OSK 1928/24).
Przenosząc powyższe na grunt realiów rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu spółki z jednej strony stanowi wewnętrzny stosunek organizacyjny, z drugiej zaś posiada też inne cechy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 7 września 2011 r., II SA/Bd 719/11). Z powołaniem wiążą się określone prawa i obowiązki, do których odpowiednio stosuje się przepisy kodeksu cywilnego. Z cywilistycznego punktu widzenia jest to rodzaj umowy nienazwanej, do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu (por. art. 202 § 5 k.s.h.). Oznacza to, że powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu to nawiązanie stosunku organizacyjnego jak też innego stosunku prawnego. Zatem dopóki nie dojdzie do podjęcia uchwały o odwołaniu z pełnienia funkcji członka zarządu, bądź rezygnacji z pełnienia tej funkcji, powołany członek zarządu ma określone prawa i obowiązki. W tym miejscu trzeba zauważyć, że zakres obowiązków i praw członków zarządu spółki wynika wprost z art. 201 § 1 k.s.h., zgodnie z którym zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Przez prowadzenie spraw w doktrynie rozumie się proces polegający na wydawaniu decyzji, podejmowaniu uchwał, opinii, organizowaniu działalności przedsiębiorcy oraz - w pewnych sytuacjach - osobistej realizacji czynności wykonawczych w ten sposób, aby były one zgodne z przedmiotem działania danego podmiotu, w celu realizacji jego zadań i osiągnięcia jak najlepszych wyników gospodarczych (A. Kidyba, Prawo handlowe, s. 121). Z kolei reprezentacja spółki to sfera jej funkcjonowania na zewnątrz, relacji z osobami trzecimi (zob. A. Kidyba, Prawo handlowe, s. 129). Obejmuje ona przede wszystkim czynności prawne dokonywane przez spółkę w obrocie cywilnoprawnym. Do sfery tej należy również zaliczyć występowanie spółki jako osoby prawnej przed organami administracyjnymi i sądami (M. Dumkiewicz Małgorzata, Kodeks spółek handlowych. Komentarz do art. 201 k.s.h., LEX).
Podsumowując, brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia jest jednoznaczne, a przyznanie statusu bezrobotnego nie zależy od uznania organów. Należy zaakcentować, że status bezrobotnego wiąże się z uprawnieniami z tytułu pozostawania bez pracy. W związku z tym konieczne było rygorystyczne i dość precyzyjne zdefiniowanie tego pojęcia, a przyjęta przez ustawodawcę konwencja terminologiczna musiała uwzględniać zarówno cele polityki rynku pracy, jak i ograniczoną ilość środków finansowych, które na realizację takich zadań mogą być przeznaczone (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. I OSK 338/11). Z uwzględnieniem celów ustawy musi być zatem interpretowane pojęcie "gotowości do podjęcia zatrudnienia" oraz stosowany przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Brak gotowości do podjęcia pracy zachodzi wtedy, gdy osoba poszukująca pracy nie jest w stanie przyjąć oferty przedstawionej przez organ zatrudnienia, ponieważ zarejestrowany jako poszukujący pracy jest już związany więzią prawną z innym podmiotem prawa (por. uchwała SN z 9 września 1993 r., sygn. III AZP 12/93). Oznacza to, że pełnienie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego, nawet pełnienie tej funkcji nieodpłatnie, stanowi przeszkodę w przyznaniu skarżącemu statusu bezrobotnego. Pełnienie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego wiąże się z określonymi obowiązkami, których realizacja w oczywisty sposób wyklucza "gotowość do podjęcia zatrudnienia" w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Domniemanie, że osoba pełniąca funkcję członka zarządu spółki nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia i tym samym nie kwalifikuje się do grona bezrobotnych, może być obalone tylko przez złożenie rezygnacji z przedmiotowej funkcji (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2025 r., I OSK 1941/24).
Przedstawione dotąd uwagi prowadzą zatem do wniosku, że w sytuacji pełnienia przez daną osobę funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, rzeczywiste możliwości podjęcia przez nią pracy są co najmniej ograniczone w stosunku do tych, jakie istnieją, gdy bezrobotny nie wykonuje żadnego zajęcia. Nie jest przy tym rzeczą organu administracji publicznej badanie, czy i w jakim wymiarze czasowym, i kiedy członek zarządu istotnie podejmuje działania na rzecz spółki, a tym samym weryfikowanie, czy mimo pełnionej funkcji mógłby podjąć zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy (por. uzasadnienie prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z 24 kwietnia 2024 r., III SA/Gl 1101/23 oraz przytoczone w nim orzecznictwo).
Zatem Sąd podkreśla, że sprawowanie funkcji członka zarządu wymienionych wyżej spółek stanowiło okoliczność dającą podstawę do stwierdzenia w przypadku skarżącej braku statusu osoby bezrobotnej.
Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że orzekające w sprawie organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Z treści informacji pozyskanych z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego (odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców) bezspornie wynikała okoliczność piastowania przez skarżącą – w spornym okresie - funkcji w zarządach spółek prawa handlowego. Co więcej, nie odnotowano adekwatnych wzmianek w rejestrze, które dotyczyłyby wszczętej likwidacji spółek bądź też zawieszenia ich działalności.
Szczegółowe zarzuty skarżącej miały charakter polemiki (w istocie prawnej) z konsekwencjami ustaleń faktycznych, które wynikały z akt administracyjnych. Sąd wskazuje, że wobec okoliczności wprost wynikających z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego nie było podstaw do przeprowadzenia dalszych czynności dowodowych, w szczególności mających na celu ustalenia, że wspomniane spółki istnieją jedynie "na papierze". Brak było też podstaw do przyjęcia, że w sprawie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości co do ustalonego stanu faktycznego.
Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.
Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a.