IV SA/Wr 293/05

IV SA/Wr 293/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Marcin Miemiec /sprawozdawca/
Mirosława Rozbicka-Ostrowska /przewodniczący/
Wanda Wiatkowska-Ilków
Symbol z opisem
6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne
Kombatanci
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 142 poz 950
art. 4 ust. 1 pkt 1 b i c
Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 listopada 1997 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi C. Ż. na decyzję Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zachowania uprawnień kombatanckich oddala skargę.
Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił decyzją z dnia [...]r. Nr [...], C. Ż. uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że C. Ż. uzyskał uprawnienia kombatanckie w ZBOWiD we W., decyzją z dnia [...] r., na podstawie zaświadczenia wystawionego przez WUSW w S. z dnia [...]r., z tytułu utrwalania władzy ludowej w okresie od [...]r. do [...]r. Potwierdza to także własnoręcznie napisany życiorys, w którym C. Ż. napisał: "Od [...] do [...]r. jako funkcjonariusz MO brałem udział w walkach z bandami i reakcyjnym podziemiem na terenach S., W., Z. W. i B.". Zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz o niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz.U. z 1997 r., Nr 142, poz. 950 z późn. zm.) osoba, która otrzymała uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1946 w charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej, traci przywileje przewidziane tą ustawą.
Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych postanowieniem z dnia [...]r., nr [...]odmówił C. Ż. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku złożenia skargi od tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 13 października 2000 r., sygn. akt II SA/Wr 1070/2000 uchylił zaskarżone postanowienie. Po wnioskowanym przywróceniu terminu, postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...], Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...]r. Nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]r.
Od tej decyzji C.Ż. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jako uzasadnienie przedstawił swe losy okupacyjne. Mianowicie dnia [...]r. wraz z rodziną został wysiedlony z rodzinnego gospodarstwa rolnego i przewieziony do Ł.. Stamtąd zostali wywiezieni pod granicę rosyjsko-niemiecką i pozostawieni własnemu losowi. Potem na własną rękę wracali w rodzinne strony. Wtedy brał wraz o ojcem udział w zorganizowanej walce z okupantem. Pewnej nocy grupa osób, w której był skarżący i jego ojciec, została otoczona i wywieziona do obozu w miejscowości H. (H. koło L.). Tam skarżący był wraz z ojcem więziony około [...]lata. Potem został wraz z ojcem przewieziony do miejscowości B., pow. S., gdzie musieli kopać okopy i budować bunkry. Kiedy zbliżał się front, zdołał wraz z ojcem zbiec. Wtedy brał udział w rozbrajaniu uciekających N.. Po [...]r. zdał broń i powrócił do rodzinnej wsi.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, że okoliczności podniesione w skardze nie mają wpływu na wynik sprawy w świetle obowiązujących przepisów.
Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek zamiejscowy we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 19 marca 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 146/2001, umorzył postępowanie sądowe w części dotyczącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W wyniku tego skarżący zachował przysługujące mu dotychczas uprawnienia kombatanckie. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt 4 II SA/Wr 146/2001, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...]r., Nr [...]w przedmiocie pozbawienia C. Ż. uprawnień kombatanckich oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]r. W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił uwagę na konieczność wyjaśnienia sprawy służby wojskowej skarżącego. Sąd wskazał na to, że z akt sprawy wynika, że skarżący został w [...]r. powołany do służby wojskowej. Artykuł 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. przewiduje natomiast zachowanie uprawnień kombatanckich przez żołnierzy z poboru, którzy pełnili służbę woskową od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest zatem, czy skarżący pełnił w tym okresie służbę wojskową, a jeżeli tak, to jaki miała ona charakter. Uzyskane dane należy skonfrontować z dołączonym do akt sprawy dokumentem w postaci odpisu książeczki wojskowej, gdzie zawarte są daty związane ze służbą wojskową skarżącego.
Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...]r., Nr [...]uchylił własną decyzję z dnia [...]r., Nr [...]oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]r., Nr [...]o przyznaniu uprawnień kombatanckich C. Ż.. Na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. orzekł o zachowaniu przez C. Ż. uprawnień kombatanckich przyznanych mu przez ZBOWiD za okres od [...] do [...]r. oraz z tytułu przebywania w przejściowym obozie hitlerowskim w [...]r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że art. 25 ust. 2 pkt 2 zdanie 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. daje podstawę do zachowania uprawnień kombatanckich nadanych przez ZBOWiD osobom, które uzyskały uprawnienia kombatanckie z tytułów, określonych w ustawie. Takim tytułem jest między innymi art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c), na podstawie którego C. Ż. otrzymał uprawnienia kombatanckie na mocy decyzji Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. za przebywanie w hitlerowskim obozie w [...]r. Brak jest natomiast podstaw do zachowania uprawnień z tytułu pełnienia służby wojskowej w Wojsku Polskim z poboru w okresie od [...]r. do [...]r., na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2004 r. Z pisma Instytutu Pamięci Narodowej z dnia [...]r. wynika bowiem, że akta osobowe C. Ż. nie zawierają danych co do pełnienia przez niego służby wojskowej z poboru w tym okresie.
C. Ż. złożył do Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, że po kapitulacji wojsk hitlerowskich wydano ogłoszenie o obowiązkowym werbowaniu do Wojska Polskiego. Zgłosił się na Komisję w S. i tam otrzymał bilet do jednostki wojskowej w M.. Po przyjeździe okazało się, że nic nie jest przygotowane. Po tygodniu dowództwo wydało poborowym rozkaz powrotu do domu i oczekiwania na ponowne wezwanie. Takiego wezwania C. Ż. jednak nie otrzymał. Jeśli idzie o przetrzymywanie w obozie hitlerowskim, C. Ż. stwierdził, że w każdym jego piśmie była informacja, że przesiedział w obozie całą okupację, a zaliczono mu tylko jeden miesiąc.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...]r., Nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]r., Nr [...].
W uzasadnieniu organ zwrócił uwagę, że C. Ż. wystąpił z wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie H. (H.). Artykuł 8 ust 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. upoważnił Prezesa Rady Ministrów, na wniosek Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, do określenia, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - miejsc odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, a także więzienia i obozy NKWD lub będące pod nadzorem NKWD, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości, oraz obozy, o których mowa w art. 3 pkt 2 i w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) i lit. c) oraz w pkt 3. Na podstawie tego przepisu Prezes Rady Ministrów wydał w dniu 20 września 2001 r. rozporządzenie w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001 Nr 106, poz. 1154). Wzmiankowany przez C. Ż. obóz nie został wymieniony w tym rozporządzeniu ani - jak wynika z dostępnych urzędowi materiałów oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy - nie był obozem karnym lub wychowawczym, o których mowa w § 5 pkt 2 i 3 tego rozporządzenia. W związku z tym organ uznał, że represja podnoszona przez C. Ż. nie jest represją w rozumieniu ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. W szczególności nie jest represją w rozumieniu art. 4 ust. l pkt 1 lit. b) lub c) tej ustawy. Organ podkreślił też, że wykonywanie pracy przymusowej na rzecz III Rzeszy nie jest represją w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach. Miesiąc pobytu w hitlerowskim obozie zaliczony C. Ż. dotyczy natomiast hitlerowskiego obozu przesiedleńczego w K. Ł..
W skardze na powyższą decyzję Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych C. Ż. wyraził niezadowolenie z przyznania mu jedynie [...] miesięcznego stażu kombatanckiego. Zarzucił organowi naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisów ogólnych z działu I kpa, art. 7, 9, 10, a także art. 77 oraz 107 kpa. Doszło bowiem do zaniechania dokładnego wyjaśnienia sprawy, przez przesłuchanie skarżącego, względnie zażądanie od niego wskazania okoliczności - na podstawie których w swoim odwołaniu twierdził, że zaliczenie mu jedynie [...] miesięcy stażu kombatanckiego nie jest właściwe. W rzeczywistości winien uzyskać znacznie większy okres, to jest staż wynikający z udziału w walce w partyzantce, a następnie przebywania w obozie H. od [...]r. do [...]r., a następnie od [...]r. do [...]r. - przebywania w miejscowości B. k/S. - jako więzień obozowy - przy wykopach bunkrów wojskowych dla potrzeb armii hitlerowskiej. Uchybienia te miały wpływ na treść wydanej decyzji. W tym stanie rzeczy skarżący wniósł o uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy Kierownikowi Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z zaleceniem dokładnego przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia właściwego stażu kombatanckiego, jaki w rzeczywistości posiada skarżący.
W uzasadnieniu skargi zarzucono, że w postępowaniu odwoławczym należało zobowiązać skarżącego do dokładnego wskazania okresów, które traktuje jako okresy kombatanckie. W szczególności dotyczy to przebywania w hitlerowskim obozie koncentracyjnym, co ostatecznie nie zostało wyjaśnione i nie podjęto w tym kierunku żadnych czynności, a utrzymano w mocy pierwszą decyzję przyznającą jedynie - staż kombatancki w wymiarze [...]miesięcy.
Skarżący stwierdził, że po wysiedleniu go z miejscowości G., pow. S. do Ł. wraz z rodzicami i całą rodziną w [...]r., przebywał w Ł. z rodzicami około [...] tygodni, a następnie wraz z rodziną został przewieziony pod ówczesną granicę niemiecko-rosyjską, przy czym nie pamięta miejscowości. Stamtąd w [...]r. wraz z rodzicami wrócił potajemnie do miejscowości w której mieszkał, do G.. Przyłączył się wtedy wraz z ojcem z konieczności do oddziału partyzanckiego, ponieważ w majątku ojca - osiedlony został już N.. W oddziale partyzanckim przebywał krótko. Już od [...]r., po likwidacji przez N. tego oddziału partyzanckiego, został przewieziony do obozu hitlerowskiego H., gdzie przebywał do [...]r. Od [...]r. do [...]r. przebywał jako więzień obozowy w miejscowości B. powiat S. - przymusowo pracując przy wykopach wojskowych dla potrzeb armii hitlerowskiej. Z tych względów skarżący wnosił o przyznanie mu stażu kombatanckiego - za okres udziału w oddziale partyzanckim - [...] miesiąca, w [...]r.; za okres przebywania w obozie H.- od [...] do [...]r.; a następnie za okres przebywania jako więzień obozowy - w miejscowości B., powiat S. przy wykopach bunkrów wojskowych, od [...]r. do [...]r.
Skarżący zarzucił, że okoliczności te nie zostały wyjaśnione, ani też odpowiednio przeanalizowane przez organ administracyjny. Skarżący nie został nawet przesłuchany jako strona. Zachodzi więc konieczność uchylenia niesłusznej - jako przedwczesnej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.
Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że skarżący po wysiedleniu z rodzinnego gospodarstwa rolnego przebywał w [...]r. w hitlerowskim obozie przejściowym w K. Ł. oraz od [...]r. do [...]r. był funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej. Biorąc to pod uwagę, na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 zdanie 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. zachował uprawnienia kombatanckie nadane mu przez ZBOWiD. Łącznie uznano skarżącemu [...]miesięcy okresu kombatanckiego. Skarżącego to jednak nie zadowala. Należy zatem zbadać okoliczności, które skarżący podnosił w postępowaniach administracyjnych oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym, które zakończyło się wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt 4 II SA/Wr 146/2001. Sąd wskazał na konieczność istotnej dla określenia uprawnień kombatanckich skarżącego jego służby wojskowej skarżącego. Z akt sprawy wynikało bowiem, że skarżący został w [...]r. powołany do służby wojskowej. Zgodnie z dyspozycją Sądu, Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zwrócił się w tej sprawie do właściwych władz.
Instytut Pamięci Narodowej w piśmie z dnia [...]r. Nr [...]stwierdził, że C. Ż., ur. [...] r., był funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej na Posterunku MO we W. w okresie od [...] r. do [...]r. Innymi danymi o osobie skarżącego IPN nie dysponuje. Chodzi w szczególności o brak danych na temat pobytu skarżącego w obozie przesiedleńczym w K. Ł. oraz na temat jego służby wojskowej z poboru od [...]r.
Wojskowa Komenda Uzupełnień w S. w piśmie z dnia [...] r. Nr [...] poinformowała, że C. Ż., syn J., urodzony [...]r. nie figuruje w ewidencji WKR w S.. Wojskowa Komenda Uzupełnień W. [...], w piśmie z dnia [...]r. Nr [...], poinformowała natomiast, że w jej ewidencji także brak jest danych dotyczących C. Ż., syna J., urodzonego [...] r. Figuruje natomiast C. Ż., syn J., urodzony [...]r., który nie odbył służby wojskowej. Zapis ten jest zgodny z datą urodzenia podaną w kserokopii załączonej książeczki wojskowej. Na rozprawie skarżący potwierdził, że nie odbył służby wojskowej, a jedynie na [...] miesiące został wcielony do Milicji Obywatelskiej.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że skarżącemu w postępowaniu administracyjnym zasadnie nie przyznano uprawnień kombatanckich z tytułu pełnienia służby wojskowej z poboru w okresie od [...]r. do [...] r. w sytuacji, gdy skarżący nigdy takiej służby nie pełnił.
W postępowaniu administracyjnym nie kwestionowano pobytu skarżącego w obozie H. (H.) koło L., od [...] r. do [...]r. Sąd podkreśla jednak, że istota sprawy polega na tym, że uprawnienia kombatanckie można uzyskać jedynie za pobyt w obozie, w którym warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Wykaz takich obozów, na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach, został ustalony przez Prezesa Rady Ministrów w trybie rozporządzenia z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. Nr 106, poz. 1154). W wykazie tym brak jest obozu w H.. Według Sądu, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych trafnie podnosi, że wykonywana przez skarżącego przymusowa praca w okresie od [...]r. do [...]r. w miejscowości B. k/S. przy kopaniu okopów oraz budowie bunkrów wojskowych dla potrzeb armii hitlerowskiej nie jest represją w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach. W tym stanie rzeczy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zasadnie odmówił skarżącemu uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie oraz z tytułu pracy przymusowej, gdyż nie było to represją w rozumieniu art. 4 ust. l pkt 1 lit. b) lub c) ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r.
W postępowaniu administracyjnym skarżący nie udokumentował swego uczestnictwa w oddziale partyzanckim. Podnosił jedynie tę kwestię w pismach procesowych. W oświadczeniu z dnia [...]r. podawał, że było to późną [...]r., a po tym, jak późną zimą N. rozbili ten oddział, skarżący został przewieziony do obozu w H.. W skardze natomiast skarżący podaje, że przebywał w tym obozie od [...]r. Jest to sprzeczność czasowa w okolicznościach podawanych przez skarżącego. Sprzeczne są oświadczenia skarżącego co do jego udziału bądź też braku udziału w walkach pod koniec II wojny światowej. Sąd zwraca także uwagę na to, że w aktach sprawy administracyjnej (pod pozycją 63) znajduje się oświadczenie świadka H. S.. Stwierdził on, że C. Ż., urodzony [...]r., był razem ze świadkiem wywieziony do pracy przymusowej do N. i pracował w tym samym majątku ziemskim co świadek. Było to w miejscowości G., w powiecie S.. Do oświadczenia załączona jest urzędowo poświadczona kserokopia dokumentu o nazwie: "Arbeitskarte", wystawionego na osobę H. S., wydanego [...]r., z którego wynika, że H. S. przebywał i pracował jako robotnik rolny w miejscowości G., od [...]r. co najmniej do daty wystawienia dokumentu, to znaczy do [...]r. Zatem według tego dokumentu w okresie od [...]r. do co najmniej [...] r. jako robotnik rolny w miejscowości G. pracował też C. Ż.. Sąd stwierdza, że to oświadczenia świadka H. S. jest sprzeczne z informacjami podawanymi w niniejszej sprawie przez skarżącego i czyni oświadczenia skarżącego niewiarygodnymi zważając, że to skarżący dołączył do akt sprawy oświadczenie H. S.
Wbrew zarzutom skarżącego, w postępowaniu administracyjnym nie naruszono zasady prawdy obiektywnej, ustanowionej przepisami art. 7 oraz art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności bezzasadny jest zarzut nie przesłuchania skarżącego. Przesłuchanie takie zostało przeprowadzone w dniu [...]r. w Wydziale Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego W., na zlecenie Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w ramach pomocy prawnej. Skarżący miał tam możność wypowiedzenia się co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Sąd uznaje zatem, że Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podjął w rozpatrywanej sprawie wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Mając na względzie ustalenia dokonane w postępowaniu administracyjnym, należy zatem uznać, że zaskarżona decyzja nie naruszyła powołanych wyżej przepisów prawa proceduralnego. Zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego jest natomiast nieudokumentowany i bezzasadny.
W tym stanie rzeczy - zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.