IV SA/Wr 284/23

IV SA/Wr 284/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-10-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ireneusz Dukiel /przewodniczący/
Katarzyna Radom /sprawozdawca/
Mirosława Rozbicka-Ostrowska
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Dyrektor Szpitala
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 października 2023 r. sprawy ze skargi K. G. przy udziale Stowarzyszenia S. w W. na decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Bolesławcu z dnia 28 grudnia 2020 r. nr L. dz. 5326/20 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla pkt 2 i pkt 3 zaskarżonej decyzji; II. oddala dalej idącą skargę; III. zasądza od Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Bolesławcu na rzecz K. G. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 grudnia 2020 r. Dyrektor Wojewódzkiego Szpitala dla N. w B. odmówił K. G. udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 grudnia 2020 r. w zakresie podania z jakiej parafii zatrudniony jest ksiądz (pytanie nr 2); jakie ksiądz otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie (pytanie nr 4); ile godzin ksiądz przepracował w listopadzie 2020 roku (pytanie nr 5).
Jak wynikało z akt sprawy ww. pismem Strona, powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej domagała się wskazania, czy w szpitalu jest zatrudniony ksiądz? Jeśli tak, to z jakiej parafii, na jakiej części etatu, jakie otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie, na czym polega jego praca oraz ile godzin przepracował w listopadzie 2020 r.?
Pismem z dnia 28 grudnia 2020 r. organ udostępnił Skarżącemu informację dotyczącą pytania nr 1,3 i 5. Natomiast w zakresie pytania nr 2,4 i 6 (z jakiej parafii zatrudniony jest ksiądz (pytanie nr 2); jakie ksiądz otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie (pytanie nr 4); ile godzin ksiądz przepracował w listopadzie 2020 r. (pytanie nr 5) organ wydał powołaną na wstępie decyzję odmawiającą udostępnienia ww. informacji.
W uzasadnieniu wskazał, że zasadniczo wniosek stanowi informację publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: "u.d.i.p."), gdyż dotyczy mienia samorządu województwa dolnośląskiego. Jednakże część pytań objętych wnioskiem dotyczy zagadnień, których upublicznienie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej nie będącej osobą publiczną na podstawie art. 5 ust. 2 zdanie 1 u.d.i.p. Wskazane pytania dotyczące informacji o parafii i wynagrodzeniu księdza oraz liczbie przepracowanych godzin, w sytuacji, gdy na danym stanowisku zatrudniony jest jeden pracownik mogłoby stanowić naruszenie jego prywatności, co uzasadnia odmowę udostępnienia informacji publicznej. Na poparcie swych racji organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące tego zagadnienia, a także przepis art. 86 oraz motyw 154 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych (RODO), które z kolei - w zakresie ważenia tych dwóch praw – odsyłają do art. 5 u.d.i.p. Przywołując motyw 26 RODO organ wyjaśnił, że zasady ochrony danych nie powinny mieć zastosowania do informacji anonimowych, czyli niewiążących się ze zidentyfikowaną lub możliwą do zidentyfikowania osobą fizyczną, zasada ta nie działa jeżeli ze względu na specyfikę innych danych zawartych w udostępnianej informacji, mogłoby nawet po anonimizacji danych osobowych, dojść do ustalenia imienia i nazwiska osoby fizycznej i przez to naruszenia jej prywatności, to będzie to przesłanka do wydania na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wywiódł, że udostępnienie informacji dotyczącej wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w sektorze publicznym nie musi się zawsze wiązać z koniecznością ingerencji w prawnie chronioną sferę prywatności tych podmiotów. Odnosi się to sytuacji, gdy na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób. Udostępnieniu polega informacja o wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Przeprowadzając wnioskowanie wsparte na tej tezie organ wywiódł, że w sytuacji, gdy na danym stanowisku zatrudniona jest jedna osoba ujawnienie takich informacji wkraczałoby w prawnie chronioną sferę prywatności.
Rozważając konflikt między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności organ stwierdził, że informacja dotycząca parafii zmierza wprost do ustalenia danych osobowych pracownika. Informacja zaś dotycząca liczby godzin przepracowanych oraz wynagrodzenia, ingeruje w sferę prywatności w ten sposób, że pośrednio staje się możliwe przypisanie danej kwoty wynagrodzenia i danego przepracowanego czasu pracy do konkretnego pracownika.
W dalszych wywodach organ rozważał zakres pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczne, mającej związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Rozwijając ten wątek w dalszych fragmentach uzasadnienia swego rozstrzygnięcia organ, powołując się na poglądy judykatury i odnosząc je do realiów niniejszej sprawy, stwierdził, że kapelan zatrudniony w szpitalu nie może zostać uznany za osobę pełniącą funkcją publiczną.
W skardze Strona wnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucała naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f u.d.i.p. poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej; art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że informacja o wynagrodzeniu kapelana pracującego w szpitalu oraz informacja o liczbie przepracowanych godzin nie może zostać udostępniona ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej, podczas gdy informacja ta jest informacją publiczną o wydatkowaniu środków publicznych, a co za tym idzie, nie może podlegać ograniczeniu.
Skarżący sformułował również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na arbitralnym stwierdzeniu, że żądane informacje publiczne stanowią tajemnicę osoby fizycznej w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w sytuacji gdy okoliczność ta nie została w sposób dostatecznie wyjaśniona ani należycie umotywowana, jak wymagają tego przepisy wskazane w niniejszym zarzucie; art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej przez Skarżącego informacji publicznej niebędącej informacją podlegającą ograniczeniu wynikającemu z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
W uzasadnieniu Strona przywołała poglądy orzecznictwa, wskazując na cele przepisów o dostępie do informacji publicznej, wywodząc, że żądane dane nie podlegają ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., m.in. z uwagi na jawność informacji o majątku publicznym. Wskazał, że podmioty zawierające umowy z organami władzy publicznej, muszą liczyć się z tym, że dane w nich zawarte stanowią informację publiczną i mogą podlegać udostępnieniu, dotyczy to informacji o imieniu, nazwisku, firmie, przedmiocie umowy, wysokości wynagrodzenia. Wskazał również na orzeczenia, w których sądy administracyjne uznały, że informacja o wynagrodzeniu kapelana stanowi informację podlegającą udostępnieniu.
Skarżący odniósł się także do argumentacji organu odwołującej się na rozporządzenie w sprawie RODO, wywodząc, że nie stoi ono w opozycji do regulacji z zakresu dostępu do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Podkreślał odmienność okoliczności faktycznych zaistniałych w powołanych przez Stronę orzeczeniach.
Postanowieniem z dnia 13 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dopuścił do udziału w charakterze uczestnika postępowania organizację społeczną "Stowarzyszenie S." z siedzibą w W.
Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając pod sygn. akt IV SA/Wr 150/21 oddalił w całości skargę Strony.
W uzasadnieniu Sąd podkreślał, że istota sporu dotyczy wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Dokonując interpretacji tego zapisu, posiłkując się poglądami orzecznictwa sądów administracyjnych, piśmiennictwa i Trybunału Konstytucyjnego Sąd wywiódł, że sprawowanie funkcji publicznej w rozumieniu ww. przepisu musi być odnoszone do stanowisk, funkcji wiążących się z bezpośrednim wpływem na sytuację prawną innych osób lub łączącą się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Dalej wskazał, że sam fakt wypłacania ze środków publicznych kwot wynagrodzeń konkretnemu pracownikowi nie jest wystarczający do ujawnienia kwoty wynagrodzenia lub innych danych osobowych pracownika, jeśli pracownik taki nie wykonuje funkcji publicznych mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, w rozumieniu generalnie akceptowanym w doktrynie i powołanym przez Sąd orzecznictwie. Powołując się na przepisy art. 53 ust. 2 zdanie 2 in fine Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej gwarantujące prawo osób do korzystania z pomocy religijnej, tam gdzie się znajdują, zapisy Rozdziału 10 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 849), a także w inne ustawy określające stosunek państwa polskiego do poszczególnych kościołów i innych związków wyznaniowych Sąd opisał zadania i cele opieki duszpasterskiej w podmiocie leczniczym. Z tych zapisów wywiódł, że kapelan zatrudniony w takiej jednostce nie może być uznany za osobę pełniącą funkcję publiczną, mającą związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Wskazał także, że opieka duszpasterska nie jest świadczeniem zdrowotnym realizowanym w ramach działalności leczniczej w rozumieniu art. 2 pkt 10, art. 3, art. 8 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz.711) a zatem sprawowanie opieki duszpasterskiej w jednostce leczniczej nie jest zadaniem publicznym.
Wobec tego w odniesieniu do kapelanów znajduje zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 zdanie 1 u.d.i.p., pozwalający na odmowę udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie, w jakim odnosi się ona do chronionej sfery prywatności tej osoby. A skoro zatrudniony w skarżonym podmiocie leczniczym jest tylko jeden kapelan, to nie było możliwości zanonimizowania danych żądanych we wniosku przez Skarżącego. Zatem ujawnienie wnioskowanych informacji nie było możliwe, gdyż doprowadziłoby do naruszenia reguły prywatności pozwalając na ustalenie jakiej osoby dotyczą. Końcowo Sąd ocenił, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego.
Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uczestnika postępowania uchylił opisywany wyrok Sądu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podzielił pogląd Sądu I instancji o braku podstaw do udostępnienia informacji w zakresie pytania nr 2, tj. wskazania parafii kapelana zatrudnionego w organie, zaś w pozostałym zakresie dokonał odmiennej wykładni spornego w sprawie przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać trzeba, że sprawa została poddana po raz kolejny weryfikacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a to na skutek powołanego już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 7393/20. W orzeczeniu tym Sąd Kasacyjny uchylił poprzednio zapały w tej sprawie wyrok Sądu I instancji z dnia 22 czerwca 2021 r. o sygn. akt IV SA/Wr 150/21, a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
Dokonując ponownej kontroli legalności zaskarżonej w sprawie decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala dla N. w B. z dnia 28 grudnia 2020 r. odmawiającej Skarżącemu udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 grudnia 2020 r. w zakresie podania z jakiej parafii zatrudniony jest ksiądz (pytanie nr 2); jakie ksiądz otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie (pytanie nr 4); ile godzin ksiądz przepracował w listopadzie 2020 roku (pytanie nr 5) wskazać trzeba na zakres kontroli i kompetencje sądu administracyjnego obecnie rozpoznającego sprawę. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 259 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.
Poza przywołanymi regulacjami istotne znaczenie w tej sprawie ma zapis art. 190 p.p.s.a. stanowiący, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przywołana regulacja jednoznacznie nakreśla sposób działania sądu pierwszej instancji, ponownie rozpoznającego sprawę. Sąd ten, co do zasady nie ma już swobody w zakresie wykładni spornych w sprawie przepisów prawa. Nie może także odstąpić od przekazanych w orzeczeniu uchylającym sprawę do ponownego rozpoznania zaleceń, co do dalszego postępowania. Przy czym ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie, musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Należy jednak mieć na uwadze, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli spowoduje to, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, jak również w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych, które powstały po wydaniu orzeczenia sądowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 861/09, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały wskazane wyjątki uzasadniające odstąpienie od związania wykładnią prawa dokonaną przez Sąd Kasacyjny w powołanym już wyroku. Tym samym obecnie rozpoznając sprawę należy zastosować przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej w sposób wyłożony w powołanym wyroku.
Stosując się do wykładni spornych w sprawie przepisów - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy wskazać, że przewidziane w nim ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" odnosi się do osoby, która w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne, z wyłączeniem stanowisk usługowych i technicznych. Analiza tego sformułowania wymaga rozważania relacji pomiędzy konstytucyjnym prawem do prywatności a prawem do informacji publicznej, która prowadzi do wniosku, że uchylenie prawa do prywatności na rzecz dostępu do informacji publicznej jest wyjątkiem od zasady ochrony tego pierwszego prawa. Podążając za próbą odkodowania w tym duchu pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne", poza regulacją art. 115 § 19 k.k. zawierającą definicję normatywną ww. stwierdzenia wskazać trzeba na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 (OTK-A z 2006 r. nr 3, poz. 30; Dz.U. z 2006 r. Nr 49, poz. 358). Ich analiza prowadzi do powołanych już wniosków wskazujących, że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji publicznej. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. Trudno byłoby również stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".
Potwierdzają to poglądy judykatury wywodzące autonomiczne i szersze znaczenie na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczną niż to definiowane w art. 115 § 13 i § 19 k.k. Definicja wskazana w w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. obejmuje bowiem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną, co najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Przy czym w orzecznictwie pojawia się tendencja do rozszerzania kręgu osób uznawanych za pełniące funkcje publiczne włączając podmioty nabywające nieruchomości od Skarbu Państwa, co zubożając zasób nieruchomości wpływa na sprawę publiczną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt I OSK 168/16; z dnia 19 grudnia 2016 r. o sygn. akt I OSK 2060/16; z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 531/14, wyroki dostępne w CBOSA).
Mając na uwadze wskazane przez sąd pierwszej instancji pierwotnie rozpoznający sprawę, jak i Sąd Kasacyjny przepisy art. 53 ust. 2 zdanie 2 in fine Konstytucji RP oraz ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 849), a także w innych ustawach określających stosunek państwa polskiego do poszczególnych kościołów i innych związków wyznaniowych, trzeba wskazać, że gwarantują one prawo obywatelom do korzystania z pomocy religijnej, tam gdzie się znajdują.
Opisany w tych aktach zakres czynności duszpasterza w podmiocie leczniczym nie spełnia przesłanek pozwalających na zakwalifikowanie ww. duszpasterza do kręgu osób uznanych za pełniące funkcję publiczną. Sfera kompetencji (posługi) kapelana dotyka materii ściśle osobistej, więzi z pacjentami w wymiarze duchowym i religijnym i nie odnosi się w żadnym wypadku do sprawowania funkcji publicznych lub wykonywania zadań publicznych ani funkcji związanych z dysponowaniem majątkiem publicznym. Kapelan wykonuje posługę duszpasterską, zatem pełni jedynie funkcje usługowe. Kapelan nie posiada żadnych uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych przez Szpital zadań w sferze publicznej.
W rezultacie informacja zawarta w pytaniu 2 wniosku, tj. z jakiej parafii pochodzi ksiądz zatrudniony w podmiocie leczniczym objęta jest ograniczeniem na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na ochronę prywatności. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że jak trafnie przyjął organ, informacja ta bezpośrednio zmierza do ustalenia danych osobowych pracownika, co wynika z faktu, że w podmiocie leczniczym (organie) zatrudniony jest jeden pracownik (ksiądz). Ochrony w tym zakresie nie zapewniłaby animizacja danych, byłaby bowiem iluzoryczna. Tym samym udostępnienie tej informacji naruszałoby prywatność tego pracownika (księdza). Ta konstatacja prowadzi do wniosku, że w zakresie pkt 1 zaskarżonej decyzji stanowisko organu jest prawidłowe, co nakazywało oddalenie skargi w tym zakresie.
Odmiennie natomiast należy spojrzeć na dalsze sporne w sprawie zagadnienia dotyczące wskazania otrzymywanego wynagrodzenia (pytanie nr 4) oraz liczby godzin przepracowanych w listopadzie 2020 roku (pytanie nr 5). Jak to podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w treści orzeczenia kasacyjnego z dnia 12 kwietnia 2023.r wskazane żądania nie dotyczą ujawnienia prywatnych danych dotyczących konkretnego zatrudnionego pracownika z imienia nazwiska i ale stanowią żądanie niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, w tym również na wypłatę wynagrodzenia związanego z wykonywaniem określonych zadań publicznych.
Niespornie takie dane mają charakter informacji publicznej, dotyczą działalności podmiotów wykonujących zadania władzy publicznej i gospodarujących mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, co obejmuje także wypłatę wynagrodzeń pracowników sfery publicznej. Przy czym należy mieć na uwadze, że wniosek o udostępnienie informacji o wysokości wynagrodzeń wypłacanych konkretnym osobom, w konkretnym czasie nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o wysokości środków z budżetu państwa przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych zadań publicznych. Wniosek taki w istocie nie dotyczy wskazania kwot wypłacanych konkretnej osobie – oznaczonej z imienia i nazwiska – nie dotyka zatem w sposób bezpośredni sfery ad personam.
W konsekwencji realizacja wniosku Strony w zakresie pkt 4 i pkt 5 dotyczy ujawnienia wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Żądaną informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Tym samym informacja o wynagrodzeniu księdza i liczbie przepracowanych przez niego godzin w listopadzie 2020 r. (jako pozwalająca na ustalenie stawki godzinowej pracownika), nie narusza prywatności tegoż księdza, nawet w sytuacji gdy jest jedynym księdzem zatrudnionym w szpitalu. Pytania te nie zmierzają bezpośrednio do ustalenia personaliów tegoż księdza. W konsekwencji fakt, że w szpitalu jest zatrudniony tylko jeden ksiądz nie może być podstawą ograniczenia dostępu do informacji o wydatkowanych środków publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 zd. drugie.
Wniosek ten wspiera także cel ustawy wywodzony z art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności prawa do poszukiwania i rozpowszechniania informacji, prawo do informacji jest więc jednym z podstawowych praw człowieka. Zaś jego ograniczenie wyjątkiem, zatem nie jest zasadne, aby wysokość środków publicznych ponoszona na wynagrodzenia (także zatrudnionych na jednoosobowych stanowiskach) podmioty publiczne, nie mogła zostać ujawniona.
Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy, udostępnienie informacji publicznej polegające na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego księdzu i liczby godzin przez niego przepracowanych, bez wskazywania danych osobowych konkretnego księdza nie będzie wiązało się z koniecznością ingerencji w prawnie chronioną sferę prywatności tego pracownika (księdza) na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nawet w sytuacji gdy jest jedynym księdzem zatrudnionym w szpitalu.
Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że dokonana przez organ wykładnia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie pkt 2 i pkt 3 decyzji nie jest prawidłowa, co nakazywało jej uchylenie w tej części. Podstawę orzeczenia stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 190 p.p.s.a. orzeczenie o kosztach wsparto na art. 200 p.p.s.a. W części dotyczącej pkt 1 decyzji Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany zastosować się do wykładni przedstawionej przez Sąd w przedstawionych rozważaniach. Dokonując realizacji wniosku Skarżącego w tym zakresie (pkt 4 i pkt 5) należy pamiętać, że wysokość wynagrodzenia wypłacana na danym stanowisku nie jest równoznaczna z kwotą jaką otrzymuje konkretny pracownik.