IV SA/Wr 278/07

IV SA/Wr 278/07 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2007-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-06-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Henryk Ożóg
Lidia Serwiniowska /przewodniczący/
Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Oświata
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 97 poz 674
art. 30 ust. 6
Ustawa  z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - tekst jednolity
Dz.U. 1994 nr 124 poz 607
art. 8 ust. 2
Europejska Karta Samorządu Terytorialnego, sporządzona w Strasburgu dnia 15 października 1985 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia NSA Henryk Ożóg, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Powiatu B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności P 5 ust.1 pkt 3, ust.2, 3, 4 i 5, P 6 ust.2 we fragmencie: "oraz na lipiec i sierpień z tytułu P 5 ust.1 pkt 3. Dodatek motywacyjny jest uznaniowy i można go obniżyć lub podwyższyć bez konieczności wypowiedzenia" uchwały Rady Powiatu B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom dodatków: motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy, za wysługę lat, mieszkaniowego oraz szczegółowy sposób obliczania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw dla nauczycieli oddala skargę.
Uzasadnienie
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r. nr [...] , na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) Wojewoda D. – Organ Nadzoru nad jednostkami samorządu terytorialnego stwierdził nieważność § 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, 3, 4 i 5, § 6 ust. 2 we fragmencie: " oraz na lipiec i sierpień z tytułu § 5 ust. 1 pkt 3. Dodatek motywacyjny jest uznaniowy i można go obniżyć lub podwyższyć bez konieczności wypowiedzenia " uchwały Rady Powiatu B. z dnia [...] roku w nr [...] w sprawie ustalenia regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom dodatków: motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy, za wysługę lat, mieszkaniowego oraz szczegółowy sposób obliczania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw dla nauczycieli.
W motywach uzasadnienia stwierdził, że regulamin § 5 stanowi:
"1. Wysokość funduszu na dodatek motywacyjny w szkole stanowi suma:
(...)
3) kwoty przewidzianej dla szkoły z tytułu przeprowadzania egzaminu
maturalnego oraz egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe.
2. Całkowity fundusz na dodatek motywacyjny dla publicznych szkół prowadzonych przez Powiat B. , z tytułu § 5 ust. 1 pkt 3, stanowi 1,5 % kwoty podstawowej oraz liczby przeliczeniowych etatów nauczycielskich w tych szkołach.
3. Dla ustalenia wysokości funduszu na dodatek motywacyjny na szkołę, z tytułu określonego w § 5 ust. 1 pkt 3 określa się stawkę za nadzorowanie i przeprowadzenie jednego egzaminu jednego ucznia jako kwotę wynikającą z ilorazu całkowitego funduszu na dodatek motywacyjny z tytułu zapisów w § 5 ust. 1 pkt. 3 oraz iloczynu liczb egzaminów i liczby uczniów przystępujących do egzaminu dojrzałości, egzaminów z nauki zawodu lub egzaminów przygotowania zawodowego w szkołach.
4. Wysokość kwoty zwiększającej fundusz na dodatek motywacyjny w szkole z tytułu określonego w § 5 ust. 1 pkt 3 wynika z iloczynu liczby uczniów oraz kwoty ustalonej w ust.3.
5. Wynagrodzenie nauczycieli z tytułu określonego w § 5 ust.1 pkt 3 ustala się wg następujących zasad:
1) prawo do określonego wyżej wynagrodzenia przysługuje nauczycielowi za czas pracy poza obowiązkowym wymiarem zajęć,
2) wysokość wynagrodzenia ustala się wg liczby godzin wynikających z pracy nauczyciela przy nadzorowaniu i przeprowadzaniu egzaminów."
Odnosząc się do powyższych przepisów Regulaminu, które dotyczą kwoty przewidzianej dla szkoły z tytułu przeprowadzania egzaminu maturalnego oraz egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe i uregulowań, które są z tym związane, zauważono, że rozstrzygają one o sposobie obliczania wynagrodzenia z tytułu przeprowadzania egzaminów przez nauczyciela, a tym samym nie mogą być związane z dodatkiem motywacyjnym. Bowiem istotą dodatku motywacyjnego jest przyznawanie go za osiągnięcia i działania mieszczące się w ogólnych warunkach przyznawania dodatku motywacyjnego wskazanych w § 6 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 roku w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę w dniu wolnym od pracy ( Dz. U. z 2005 r., Nr 22, poz. 181 ze zm.).
Zgodnie z treścią przedmiotowego przepisu dodatek motywacyjny przysługuje za określone osiągnięcia i wypełnianie określonych obowiązków w sposób szczególny, zasługujący z tego powodu na wyróżnienie. Przeprowadzanie przez nauczycieli określonych egzaminów jest jednym z ich wielu obowiązków, za które przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę. Nie można zatem powiedzieć, że wynagrodzenie za wykonywanie przez nauczycieli obowiązków związanych z przeprowadzeniem egzaminów maturalnych i potwierdzających kwalifikacje zawodowe jest dodatkiem motywacyjnym i włączać go do funduszu przeznaczonego na wypłatę dodatków motywacyjnych. W zależności od sytuacji wynagrodzenie za wypełnianie obowiązków związanych z przeprowadzaniem egzaminów maturalnych i zawodowych stanowić będzie wynagrodzenie za pracę w ramach realizacji obowiązków wynikających z obowiązującego nauczyciela wymiaru godzin pracy albo stanowić będzie wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe.
W treści § 6 ust. 2 regulaminu postanowiono, że "dodatek motywacyjny przyznaje się na czas określony – nie dłuższy niż 6 miesięcy z tytułu § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz lipiec i sierpień z tytułu § 5 ust. 1 pkt 3. Dodatek motywacyjny jest uznaniowy i można go obniżyć lub podwyższyć bez konieczności wypowiedzenia". Odnosząc się do treści tego przepisu Wojewoda D. stwierdził, że Rada Powiatu przyjęła, iż dodatek motywacyjny można obniżyć lub podwyższyć bez konieczności wypowiedzenia. Zgodnie z art. 30 ust. 1 Karty Nauczyciela wynagrodzenie nauczycieli, z zastrzeżeniem składa się z :
1) wynagrodzenia zasadniczego;
2) dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego oraz za warunki pracy;
3) wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw;
4) nagród i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, z wyłączeniem świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i dodatków socjalnych określonych w art. 54.
Ustosunkowując się do powyższego Organ Nadzoru zauważył, że dodatek motywacyjny jest jednym z elementów składających się na wynagrodzenie nauczycieli. Zmiana jego wysokości polegająca na obniżeniu albo podwyższeniu powoduje zmianę wysokości wynagrodzenia. Wskazany przepis regulaminu narusza art. 9 § 2 i art. 11 kodeksu pracy ( dalej k.p.).
Zgodnie bowiem z art. 11 k.p. ustalenie warunków pracy i płacy, bez względu na podstawę prawną tego stosunku, wymaga zgodnego oświadczenia woli pracodawcy i pracownika. W związku z tym nie można wysokości przyznanego nauczycielowi dodatku motywacyjnego zmniejszać lub podwyższać bez jego zgody. Uregulowanie takie w pewnych okolicznościach może być niekorzystne dla nauczycieli, w związku z czym narusza również art. 9 § 2 k.p. wedle którego postanowienia układów zbiorowych pracy i porozumień zbiorowych oraz regulaminów i statutów nie mogą być mniej korzystne dla pracowników niż przepisy Kodeksu pracy oraz innych ustaw i aktów wykonawczych.
Stwierdzenie nieważności § 6 ust 2 we fragmencie " oraz lipiec i sierpień z tytułu § 5 ust. 1 pkt 3" stanowi konsekwencję stwierdzenia nieważności § 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, 3, 4 i 5 regulaminu.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Powiat B. wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie:
1) art. 8 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego z dnia 15 października 1985 r. ( Dz. U. z 1994 r., Nr 124, poz. 607), zwanej dalej EKST, poprzez:
a) naruszenie podstaw i granic dozwolonej prawem ingerencji nadzorczej,
b) naruszenie celu ingerencji nadzorczej;
c) naruszenie zasady proporcjonalności ingerencji nadzorczej;
2) art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym w związku z art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta nauczyciela ( t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 97, poz. 674 ze zm.) oraz art. 79 ust 3 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez:
a) naruszenie samodzielności jednostki samorządu terytorialnego w wyniku zastosowania środka nadzoru bez należytej podstawy prawnej,
b) naruszenie wymaganych prawem składników aktu administracyjnego jakim jest rozstrzygnięcie nadzorcze w ramach którego zastosowano środek nadzoru w postaci stwierdzenia nieważności uchwały w części;
3) art. 7, art. 61 § 1 i 4 oraz 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 79 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez:
a) wszczęcie postępowania nadzorczego bez zawiadomienia strony postępowania,
b) prowadzenie postępowania wyjaśniającego w sposób naruszający art. 7 i zawartą w nim zasadę prawdy obiektywnej.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi nadzoru, że przedmiotowym rozstrzygnięciem została naruszona samodzielność Powiatu B. , uważa bowiem, że organ nadzoru może ingerować tylko w sytuacji istotnego naruszenia prawa. W związku z tym zarzucił również organowi nadzoru naruszenie zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 8 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego. Swój pogląd skarżący wywodzi z art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym wskazując, że wyłącznie uchwała sprzeczna z prawem jest nieważna.
Skarżący podniósł również, że organ nadzoru w sentencji swojego rozstrzygnięcia nie przedstawił żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności uchwały, przenosząc istotę rozstrzygnięcia do jego uzasadnienia. Tym samym zarzucił naruszenie art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym w związku z art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. nr 97, poz. 674 ze zm.) oraz art. 79 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym.
Dalej skarżący zarzucił organowi nadzoru, że nie zostały wskazane wprost przepisy prawa, które zostały naruszone przez wprowadzone zapisy regulaminu.
W kolejnym zarzucie skarżący podniósł, że organ nadzoru przy okazji, nie wprost, w odniesieniu do § 5 ust.1 pkt 3, ust. 2, 3, 4 i 5 uchwały wskazuje, iż zapisy te naruszają § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę w dniu wolnym od pracy (Dz. U. Nr 22, poz.181 z późn. zm.). Strona skarżąca stwierdziła, że zdaniem organu nadzoru naruszenie to polega na uzależnieniu wysokości funduszu na dodatek motywacyjny od m.in. kwoty przewidzianej dla szkoły z tytułu przeprowadzania egzaminu maturalnego oraz egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe ( § 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, 3 i 4 ). Tymczasem przywołany § 6 rozporządzenia nie ma charakteru enumeratywnego wyliczenia podstaw przyznawania dodatku motywacyjnego, na co wskazuje użyte w nim sformułowanie " do ogólnych warunków należą", co daje organowi prowadzącemu swobodę w ich uszczegóławianiu, a nie wiąże je bezwzględnie przy uchwalaniu regulaminów. Zwłaszcza pkt 4 i 5 § 6 rozporządzenia stwarzają możliwości bardzo szerokiego uzasadnienia podstaw do przyznawania dodatku motywacyjnego: " zaangażowanie w realizację czynności i zajęć, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 Karty Nauczyciela" ( idzie o inne czynności wynikające z zadań statutowych szkoły) oraz " szczególnie efektywne wypełnianie zadań i obowiązków związanych z powierzonym stanowiskiem". Szczególnie w tym drugim przypadku (pkt 5) można znaleźć uzasadnienie dla przyznania dodatku motywacyjnego za udział w nadzorowaniu lub przeprowadzaniu egzaminów, bowiem punkt ten odnosi się przecież do zwykłych obowiązków nauczyciela. Zwrócić również należy uwagę, iż zespoły sprawdzające i nadzorujące powoływane w trybie § 60 i 77 oraz 111-113 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych ( Dz. U. Nr 199, poz. 2046 z późn. zm.) nie otrzymują z tego tytułu żadnego dodatkowego wynagrodzenia, a udział w zespołach nie wynika z ich przydziałów czynności ( przepis np.§ 113 ust. 6 wręcz wyklucza ze składu zespołu nauczycieli zajęć edukacyjnych objętych egzaminem zawodowym oraz wychowawcę zdających).
Zatem wbrew stanowisku organu nadzoru – uczestnictwo w czynnościach egzaminacyjnych jako nie objęte miesięcznym wynagrodzeniem wynikającym z podzielonych zajęć może stać się podstawą przyznania dodatku motywacyjnego.
Dyrektor szkoły za pomocą tego dodatku może wręcz skutecznie motywować nauczycieli do uczestnictwa w czynnościach egzaminacyjnych, co ma znaczenie w obliczu spotykanych w praktyce przypadków unikania owego uczestnictwa np. przez absencję chorobową i in.
Zwrócono ponadto uwagę, że analogiczne do przywołanego przez organ nadzoru rozporządzenia z 31 stycznia 2005 r. odnoszącego się do nauczycieli szkół prowadzonych m.in. przez jednostki samorządu terytorialnego wydane dnia 2 lutego 2002 r. rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez organy administracji rządowej ( Dz. U. Nr 22, poz. 182) w § 3 ust. 1 pkt 7 wśród warunków przyznania nauczycielowi dodatku motywacyjnego, określa udział w komisjach egzaminacyjnych, o których mowa w przepisach w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych. Zdaniem strony skarżącej podważa to istotnie wyrażony przez organ nadzoru pogląd, iż udział w egzaminach należy do zwykłych obowiązków nauczyciela i nie może być przesłanką przyznania dodatku motywacyjnego, bo w demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji), w którym myśl art. 32 ust. 1 Konstytucji wszyscy wobec prawa są równi i mają prawo równego traktowania przez organ władzy publicznej, nie może dochodzić do sytuacji, gdy nauczyciel zatrudniony w szkole prowadzonej przez organ rządowej administracji może uzyskać dodatek motywacyjny z tytułu udziału w egzaminach na mocy przepisu rozporządzeniowego, zaś nauczycielowi zatrudnionemu w szkole identycznego typu prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego organ nadzoru odmawia prawa do dodatku motywacyjnego negując prawo organu stanowiącego do ustalenia tego tytułu w uchwalanym przez siebie regulaminie z art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela.
Zarzut rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzający, że § 6 ust. 2 uchwały jest sprzeczny z przepisem art. 30 ust. 1 Karty Nauczyciela, a w konsekwencji z art. 9 § 2 i art. 11 k.p., uznano za wysoce dyskusyjny. Dodatek motywacyjny, wbrew poglądowi organu nadzoru ma zdaniem skarżącego charakter uznaniowy, a nauczyciel nie ma podstawy do roszczenia o wypłatę należnego wynagrodzenia w sytuacji, gdy dyrektor szkoły lub organ prowadzący wobec dyrektora, nie przyzna mu dodatku motywacyjnego w ogóle. Z punktu widzenia zarządzania szkołą dodatek motywacyjny jest w pewnym sensie zbliżony do nagrody.
Z wymienionych w pkt 2 ust.1 art. 30 Karty Nauczyciela dodatków jedynie dodatek funkcyjny i dodatek za warunki pracy ma charakter obligatoryjny, w tym sensie, że każdorazowe objęcie wskazanych w § 5 rozporządzenia stanowiska, czy funkcji, których zajmowanie czy pełnienie, uprawnia nauczyciela do otrzymania dodatku funkcyjnego, rodzi obowiązek pracodawcy do wypłacania dodatku, jak również, jeżeli nauczyciel pracuje w trudnych lub uciążliwych warunkach określonych w § 8 i 9 rozporządzenia, to rodzi to obowiązek wypłacania mu dodatku za warunki pracy. Natomiast wykonanie określonych zadań oraz uzyskanie określonych efektów wymienionych zarówno w § 6 rozporządzenia, jak i uszczegółowionych w regulaminach uchwalanych przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego nie rodzi obowiązku, a jedynie daje podstawę do przyznania dodatku motywacyjnego. Wprawdzie za dyskusyjne można uznać przyjęcie przez Radę Powiatu w § 6 ust. 2 zdanie drugie przedmiotowej uchwały uprawnienia do obniżania wysokości dodatku motywacyjnego, ale nie można przyjąć za uzasadniony poglądu organu nadzoru, iż dodatek motywacyjny trzeba wypowiadać i uzyskiwać na jego obniżenie zgodę pracownika. Takie podejście godzi w istotę tego dodatku i eliminuje jego "motywacyjny" charakter oddziaływania na zachowania pracownika.
Podkreślono, iż intencją Rady Powiatu było wprowadzenie rozwiązania, w którym uniezależniono zmianę dodatku motywacyjnego od zgody pracownika. Rada Powiatu nie ingerowała treścią swojego aktu w sposób zmiany pozostawiając tą kwestię organowi uprawnionemu. W sprawie nie zachodzi sytuacja zmiany dodatku motywacyjnego poprzez jego zwiększenie lub zmniejszenie aktem zmieniającym, albo każdorazowe przyznanie dodatku motywacyjnego o określonej wysokości z jednoczesnym ustaniem poprzedniej decyzji, jeżeli w ogóle miała miejsce. W tym sensie może dojść do zwiększenia lub zmniejszenia dodatku, jeżeli porówna się go z wcześniej przyznanym. Rada Powiatu podjęła przedmiotową uchwałę w celu gratyfikacji nauczycieli za udział w takich pracach, jak na przykład udział w komisjach egzaminacyjnych, gdyż uważała, że działania takie muszą zostać wynagrodzone w sposób szczególny. W dacie podjęcia uchwały przez Radę Powiatu nie było znane przywołane już orzeczenie SN z dnia 22 marca 2007 r., a praktyka sądów okręgowych nie uznawania "pracy przy maturach" jako pracy w godzinach ponadliczbowych pozbawiła nauczycieli prawa do wynagrodzenia za tę pracę. Organ nadzoru nie wskazywał jednak w skarżonym rozstrzygnięciu, iż podziela argumentację SN ujawnioną w sentencji wymienionego powyżej orzeczenia, a użyte przez niego argumenty wskazują nawet, że jest jej przeciwny.
Na koniec zarzucono, iż organ nadzoru nie zawiadomił Powiatu B. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej części uchwały. W myśl uchwały 7 Sędziów NSA z dnia 21 października 2002r., OPS 9/02 (ONSA 2003 r. nr 2, poz. 3), brak zawiadomienia organu gminy ( samorządu terytorialnego) o wszczęciu postępowania stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może mieć wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie.
Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia samodzielności Powiatu B. stwierdzono, że organ nadzoru nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które spowodowałoby stwierdzenie nieważności całości uchwały. Zwrócił jednak uwagę, że jej poszczególne przepisy w istotny sposób naruszają obowiązujący porządek prawny i w tym zakresie stwierdził ich nieważność. Wskazał przy tym wyraźnie jakie przepisy zostały naruszone i na czym polega to naruszenie. Nie dopuścił się tym samym przekroczenia granic ingerencji nadzorczej w związku z czym powyższe zarzuty należy uznać za chybione.
Za bezzasadny uznano zarzut skargi, że organ nadzoru w sentencji swojego rozstrzygnięcia nie przedstawił żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności uchwały. Zauważono, że przepisy prawa nie definiują pojęcia sentencji. Jednakże z analizy art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że sentencja jest tą częścią orzeczenia która rozstrzyga o istocie sprawy. Jest tym elementem, w którym organ orzekający wyraża wprost swoją wolę co do określonej kwestii , a więc stwierdza nieważność danego aktu w całości albo w części. Nie ma w niej miejsca na przytaczanie okoliczności i przepisów którymi kierował się organ. Temu służy uzasadnienie faktyczne i prawne wyrażonej w sentencji woli organu.
Podobnie oceniono zarzut, że nie zostały wskazane wprost przepisy prawa, które zostały naruszone przez wprowadzone zapisy regulaminu.
Organ Nadzoru kwestionując § 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, 3, 4 i 5 wskazał naruszenie § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 roku w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę w dniu wolnym od pracy ( Dz. U. z 2005 r., Nr 22, poz. 181 ze zm.). Przedmiotowy przepis regulaminu określa ogólne warunki przyznawania dodatków motywacyjnych. Należą do nich:
1) osiągnięcia w realizowanym procesie dydaktycznym;
2) osiągnięcia wychowawczo – opiekuńcze;
3) wprowadzanie innowacji pedagogicznych, skutkujących efektami w procesie kształcenia i wychowania;
4) zaangażowanie w realizację czynności i zajęć, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 Karty Nauczyciela;
5) szczególnie efektywne wypełniane zadań i obowiązków związanych z powierzonym stanowiskiem;
6) realizowanie w szkole zadań edukacyjnych, wynikających z przyjętych przez organ prowadzący priorytetów w realizowanej lokalnej polityce oświatowej.
Faktem jest, że powyższe warunki charakteryzują się wysokim stopniem ogólności, jednakże nie można w tym zakresie przekraczać i tak szeroko określonych granic. Warunki przyznawania dodatku motywacyjnego to nic innego jak przesłanki, które należy spełnić aby go otrzymać. Z całą pewnością można powiedzieć, że określenie kwoty przewidzianej dla szkoły z tytułu przeprowadzenia egzaminu maturalnego oraz egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe i wprowadzanie dodatkowych uregulowań, które są z tym związane nie można uznać za uszczegółowienie warunków mieszczących się w ogólnych warunkach wskazanych w § 6 rozporządzenia. W tym właśnie zakresie został naruszony § 6 rozporządzenia. Należy w tym miejscu dodać, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela rada ma tylko kompetencje do określenia wysokości i szczegółowych warunków ich przyznawania, kierując się w tym zakresie treścią § 6 rozporządzenia.
Opinię skarżącego, że wedle organu nadzoru naruszenie polega tylko na uzależnieniu wysokości funduszu na dodatek motywacyjny od m.in. kwoty przewidzianej dla szkoły z tytułu przeprowadzenia egzaminu oraz egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe organ nadzoru ocenił jako niezrozumienie istoty naruszenia. Polega ono głównie na wykroczeniu poza ramy ogólnych warunków określonych w § 6 rozporządzenia. To, że organ nadzoru wskazał, że przeprowadzenie przez nauczycieli określonych egzaminów jest jednym z ich wielu obowiązków, za które przysługuje wynagrodzenie jak za wykonaną pracę, służyło temu, aby bardziej naświetlić na czym polega istota dodatku motywacyjnego. Istota dodatku motywacyjnego polega na tym, że przysługuje on za określone osiągnięcia i wypełnianie obowiązków w sposób szczególny, zasługujący z tego powodu na wyróżnienie. Zatem za przeprowadzenie egzaminów zawodowych i maturalnych dodatek motywacyjny można przyznać tylko w przypadku, gdy wypełnienie obowiązków w tym zakresie zasługuje na szczególne wyróżnienie. Dodatek motywacyjny nie jest bowiem typowym elementem wynagrodzenia przysługującym za wykonaną pracę, ale jest swoistą nagrodą za wykonywanie tej pracy w sposób zasługujący na wyróżnienie. Świadczy o tym choćby nazewnictwo którym posłużył się ustawodawca – "dodatek motywacyjny". Należy również dodać, że nauczyciel posiadający odpowiednie kwalifikacje ma obowiązek uczestniczyć w przeprowadzaniu odpowiednich egzaminów. Świadczy o tym art. 64 ust. 2 Karty Nauczyciela wedle którego nauczyciel może być zobowiązany przez dyrektora do wykonywania w czasie ferii czynności w zakresie m.in. przeprowadzania egzaminów. Z tego tytułu przysługuje mu wynagrodzenie za wykonaną pracę. Może być ono wypłacone odpowiednio jako wynagrodzenie za pracę w ramach obowiązującego go wymiaru godzin, a w przypadku przekroczenia obowiązującego pensum jak za godziny ponadwymiarowe bądź też zgodne z zasadami przewidzianymi przy nowych maturach na podstawie umowy zlecenia.
Powoływanie się przez skarżącego na rozporządzenie Ministra Edukacji i Sportu z dnia 7 września 2004 roku w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 199, poz. 2046 ze zm.) oceniono jako nie mające żądnego znaczenia. Wedle § 1 rozporządzenia określa ono warunki i sposób oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w publicznych szkołach podstawowych, gimnazjach, szkołach ponadgimnazjalnych i dotychczasowych szkołach ponadpodstawowych dla dzieci i młodzieży, w tym szkołach specjalnych. Nie zawiera ono zasad wynagrodzenia za uczestnictwo w egzaminach maturalnych i zawodowych. Również żadnego znaczenia w omawianych kwestiach nie ma powoływanie się i wywodzenie na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 2 lutego 2005 roku w sprawie dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez organy administracji rządowej ( Dz. U. z 2005 r., Nr 22, poz. 182). Bowiem Rada Powiatu B. jako organ władzy publicznej o zasięgu lokalnym nie może w drodze analogii wywodzić swoich kompetencji z aktów prawnych jej nie dotyczących. Działanie takie stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących stwierdzenia nieważności § 6 ust. 2 zdanie drugie uchwały, zauważono, że sam skarżący uważa wprowadzanie tego przepisu w brzmieniu przyjętym przez Radę za dyskusyjne. Podnosi również, co było rzeczywistą intencją Rady w tym zakresie. Tymczasem adresaci interpretując wprowadzone przepisy nie będą się zastanawiać nad tym co było intencją prawodawcy, ale jakie znaczenie ma brzmienie określonych regulacji. Przepis bowiem powinien być jasny i nie budzić wątpliwości co do rzeczywistej intencji prawodawcy. We wskazanym przypadku takie wątpliwości występują. Zostały one wskazane w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Organ Nadzoru nie stwierdził, wbrew zarzutowi skarżącego, że dodatek motywacyjny jest stałym składnikiem wynagrodzenia, ale że jest on jednym z elementów składających się na wynagrodzenie nauczycieli. To czy nauczyciel go otrzyma albo utraci zawsze wpłynie na wysokość jego wynagrodzenia. Oczywistym jest, że w sytuacji, gdy minie okres na który dodatek motywacyjny jest przyznawany wynagrodzenie nauczyciela ulegnie obniżeniu i w takim wypadku wymóg uzyskania zgody jest bezzasadny. Jednak brzmienie przyjęte przez Radę Powiatu jest nieprecyzyjne i może prowadzić do sytuacji w której pracodawca zechce obniżyć przyznany dodatek i w takim wypadku nie będzie mu potrzebna zgoda pracownika.
W tym właśnie zakresie kwestionowany przepis uchwały narusza art. 9 § 2 i art. 11 Kodeksu pracy. Zatem w przypadku przyznania pracownikowi dodatku motywacyjnego nie można go w trakcie jego wypłacania zmniejszyć bez jego zgody. Podobnie należy postąpić w przypadku jego przyznania. Tutaj również jest wymagana zgoda pracownika przed przyznaniem mu tego dodatku i tym samym zwiększeniem mu wynagrodzenia. Można by w tym miejscu powiedzieć, że we wskazanej sytuacji nielogiczne jest zasięganie zgody pracownika, gdy może on tylko zyskać. Jednakże przepisy prawa pracy wprowadzają wymóg zgody pracownika w każdym przypadku, jeżeli ma to mieć wpływ na jego warunki płacy i pracy. W tym drugim wypadku dodatkowym argumentem przemawiającym za zasięgnięciem zgody pracownika jest również art. 31 Konstytucji wedle którego każdy jest obowiązany szanować wolność i prawa innych oraz, że nikogo nie można zmusić do czynienia czegoś czego prawo mu nie nakazuje. Trzeba zauważyć, że nauczyciel może odmówić przyznania mu dodatku. W związku z powyższym decydowanie przez Radę Powiatu B. o przyszłym oświadczeniu woli pracownika w sprawach łączącego go stosunku pracy z określonym pracodawcą jest niedopuszczalne.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego wedle których organ nadzoru nie poinformował Rady Powiatu B. o wszczęciu postępowania nadzorczego, że nie uzyskał od skarżącego informacji jak należy interpretować wprowadzony przepis, jaka była intencja Rady Powiatu B. i w związku z tym potraktowanie dochodzenia prawdy obiektywnej iluzorycznie uznano je za nietrafione. To czy organ nadzoru uzyskałby informację co do tego jak należy interpretować kwestionowane przepisy uchwały i jakie były intencje Rady Powiatu B. przy ich wprowadzaniu nie miało żadnego wpływu na fakt, że kwestionowane przepisy uchwały są sprzeczne z przepisami prawa wyższego rzędu. Obiektywnie rzecz ujmując udzielenie wyjaśnień w żaden sposób nie zmieniłoby brzmienia wadliwych przepisów. Zatem prowadzenie postępowania wyjaśniającego odnośnie kwestionowanych przepisów było zbędne. Identycznie należy odnieść się do obowiązku zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Zgodnie bowiem z uchwałą siedmiu sędziów NSA z 21 października 2002 roku przytaczaną przez skarżącego w wygodnym dla siebie zakresie" sam brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego nie może powodować wadliwości rozstrzygnięcia wyłącznie z tego powodu. Do sądu administracyjnego będzie należała każdorazowa ocena, czy brak zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego pozbawił go możliwości uczestniczenia w postępowaniu i czy miało to wpływ na treść rozstrzygnięcia". W ocenie organu nadzoru brak zawiadomienia w żaden sposób nie wpłynął by na treść rozstrzygnięcia czy też w przypadku przekroczenia terminu przyszłej skargi.
Odnosząc się do stwierdzenia nieważności § 6 ust. 2 uchwały we fragmencie " oraz lipiec i sierpień z tytułu § 5 ust. 1 pkt 3" należy zauważyć, że jest ono logicznym następstwem stwierdzenia nieważności § 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, 3 ,4 i 5 tej samej uchwały. Wskazane przepisy nie mają racji bytu z tego względu, że uszczegółowiają regulacje, które są nieważne.
W piśmie z dnia [...] r. skarżący Powiat B. (reprezentowany przez pełnomocnika procesowego) ustosunkował się do odpowiedzi Wojewody D. na skargę, przeprowadzając polemikę z zawartymi w niej stwierdzeniami i w całości podtrzymując argumentację skargi.
Pismo to Sąd przedstawił pełnomocnikowi Wojewody D. celem zapoznania się.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zarzuty podniesione w rozstrzygnięciu nadzorczym wobec zakwestionowanych postanowień Rady Powiatu B. zostały szeroko i wszechstronnie umotywowane, respektując obowiązujące rozwiązania prawne.
Zdaniem Sądu, nie jest uzasadniony zarzut, iż kwestionowane rozstrzygnięcie nadzorcze narusza samodzielność powiatu, gdyż ingerencja nadzorcza może nastąpić tylko w wypadku istotnego naruszenia prawa, a także zarzut naruszenia zasady proporcjonalności wyrażony w art. 8 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego ( 22 sierpnia 2006 r. zniesiono tytuł tego aktu).
Skarżący – na podstawie treści art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym- wywodzi, że wyłącznie uchwała sprzeczna z prawem jest nieważna. Stwierdzić należy, że zgodnie z art. 171 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności. Takie też kryterium zasadniczo formułuje art. 8 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego. Jedynie art. 8 ust. 2 Karty wskazuje warunki dopuszczalności kontroli z punktu widzenia celowości. Samodzielność jednostki samorządu terytorialnego nie jest zatem wartością bezwzględną lecz oznacza, że w granicach wynikających z ustaw nie jest ona podporządkowana czyjejkolwiek woli oraz że w tych granicach podejmuje czynności prawne i faktyczne, kierując się wyłącznie własną wolą, wyrażoną przez jej organy pochodzące z wyboru. A zatem, samodzielność ta wynika z granic określonych przez ustawy, które precyzyjnie ustalają zakres przedmiotowy, w którym samodzielność ta obowiązuje. Zakres i treść tej samodzielności można ustalić dopiero za pomocą wykładni odniesionej do konkretnej sytuacji. W przedmiotowej sprawie organ nadzoru wskazał, które przepisy kwestionowanej uchwały naruszają porządek prawny i czego to naruszenie dotyczy, oraz że konsekwencją powyższego jest stwierdzenie ich nieważności. Wykonano w ten sposób dyrektywę art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym zobowiązującą organ nadzoru do orzeczenia nieważności w całości lub w części uchwały powiatu sprzecznej z prawem. Należy przy tym zauważyć, że rodzaj uchybienia porządkowi prawnemu przez organ powiatu nie pozwolił na jego kwalifikację jako " nieistotnego naruszenia prawa", obejmującego w zasadzie usterki o charakterze formalnym (technicznym), mało znaczące, nie dotyczące istoty zagadnienia.
Nie jest także zasadny zarzut skargi, iż w sentencji rozstrzygnięcia nie przedstawiono przesłanek stwierdzenia nieważności uchwały. Organ prawidłowo wywiódł, że przepisy nie definiują pojęcia sentencji. Jednakże z analizy art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że sentencja jest tą częścią orzeczenia która rozstrzyga o istocie sprawy. Jest tym elementem w którym organ orzekający wyraża wprost swoją wolę co do określonej kwestii, a więc stwierdza nieważność danego aktu w całości albo w części. Nie ma w niej miejsca na przytaczanie okoliczności i przepisów którymi kierował się organ. Temu służy uzasadnienie faktyczne i prawne wyrażonej w sentencji woli organu.
Należy również podzielić argumentację organu nadzoru odnośnie do zarzutu skargi, iż nie wskazano wprost przepisów prawa naruszonych przez postanowienia wprowadzonego regulaminu.
Wojewoda D. kwestionując § 5 ust. 1 pkt. 3, ust. 2, 3, 4 i 5 wskazał naruszenie § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 roku w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę dniu wolnym od pracy (Dz. U. z 2005 r., Nr 22, poz. 181 z późniejszymi zmianami). Przedmiotowy przepis regulaminu określa ogólne warunki przyznawania dodatków motywacyjnych. Organ zasadnie uznał , że warunki przyznawania dodatku motywacyjnego to nic innego jak przesłanki, które należy spełnić aby go otrzymać. Określenie kwoty przewidzianej dla szkoły z tytułu przeprowadzania egzaminu maturalnego oraz egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe i wprowadzania dodatkowych uregulowań, które są z tym związane nie można uznać za uszczegółowienie warunków mieszczących się w ogólnych warunkach wskazanych w § 6 rozporządzenia. W tym właśnie zakresie został naruszony § 6 rozporządzenia. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela rada ma tylko kompetencje do określenia wysokości i szczegółowych warunków ich przyznawania, kierując się w tym zakresie treścią § 6 rozporządzenia.
W kontekście powyższego należy podzielić wywody organy nadzoru na temat charakteru dodatku motywacyjnego, jako świadczenia przysługującego za określone osiągnięcia i szczególny lub wyróżniający sposób wypełniania obowiązków. Służy on wpływaniu na zachowanie pracownika za pośrednictwem zachęt (nagród, innych świadczeń) motywujących do określonego postępowania. Zatem za przeprowadzanie egzaminów zawodowych i maturalnych dodatek motywacyjny można przyznać tylko w przypadku, gdy wypełnienie obowiązków w tym zakresie zasługuje na szczególne wyróżnienie. Prawidło zatem skonstatował organ, że nauczyciel posiadający odpowiednie kwalifikacje ma obowiązek uczestniczyć w przeprowadzaniu odpowiednich egzaminów. Świadczy o tym art. 64 ust. 2 Karty Nauczyciela wedle którego nauczyciel może być zobowiązany przez dyrektora do wykonywania w czasie ferii czynności w zakresie m.in. przeprowadzania egzaminów. Z tego tytułu przysługuje mu wynagrodzenie za wykonaną pracę. Może być ono wypłacone odpowiednio jako wynagrodzenie za pracę w ramach obowiązującego go wymiaru godzin, a w przypadku przekroczenia obowiązującego pensum jak za godziny ponadwymiarowe bądź też zgodnie z zasadami przewidzianymi przy nowych maturach na podstawie umowy zlecenia. Na rzecz prawidłowości powyższego przemawia uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2007 r., III PZP 1/07, Lex nr 231073, w myśl której uczestnictwo nauczyciela w przeprowadzeniu egzaminu maturalnego stanowi realizację zajęć dydaktycznych w rozumieniu art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, a zatem odpłatną pracę, która może być powierzona w celu realizacji programu nauczania w godzinach ponadwymiarowych ( art. 35 ust. 1 i 2 Karty Nauczyciela).
Należy także zgodzić się z wywodem organu nadzoru, iż znaczenia w sprawie nie może mieć powoływanie się przez skarżącego na rozporządzenie Ministra Edukacji i Sportu z dnia 7 września 2004 roku w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzania w szkołach publicznych ( Dz. U. z 2004, Nr 199, poz. 2046 z późniejszymi zmianami) gdyż nie zawiera ono zasad wynagrodzenia za uczestnictwo w egzaminach maturalnych i zawodowych. Również znaczenia w omawianych kwestiach nie ma powoływanie się i wywodzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 2 lutego 2005 roku w sprawie dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez organy administracji rządowej (Dz. U. z 2005 r., Nr 22, poz. 182). Rada Powiatu B. jako organ władzy publicznej o zasięgu lokalnym nie może w drodze analogii wywodzić swoich kompetencji z aktów prawnych jej nie dotyczących. Działanie takie stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
Skład orzekający podziela zasadnicze motywy rozstrzygnięcia nadzorczego przesądzające o stwierdzeniu nieważności § 6 ust. 2 zdanie drugie uchwały. Zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie z zakresu prawa pracy panuje niekwestionowanie przekonanie, że jeżeli pracownik spełni wymagania określone w rozporządzeniu i regulaminie, w wyniku czego dodatek motywacyjny został mu przyznany, to staje się on składnikiem jego wynagrodzenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 Karty Nauczyciela. Przyjmuje się, że przyznanie tego dodatku, równoznaczne ze zmianą warunków płacy na korzyść pracownika następuje w drodze tzw. dorozumianego porozumienia zmieniającego, gdyż pracownik w milczący sposób akceptuje korzystniejsze dla siebie warunki.
Jeżeli dodatek motywacyjny jest objęty warunkami indywidualnej umowy o pracę, pozbawienie tego dodatku, jako stałego składnika wynagrodzenia wymaga wypowiedzenia warunków płacy ( art. 42 k.p.). Wprowadzenie w akcie prawa miejscowego regulacji przewidującej jednostronne pozbawienie lub zmniejszenie albo zawieszenie tego składnika wynagrodzenia byłoby zatem sprzeczne z przepisami kodeksu pracy ( art. 42 § 1 w zw. z art. 29 § 1 ). Zmiana tego składnika wynagrodzenia na niekorzyść pracownika wymaga zatem wypowiedzenia zmieniającego.
Organ nadzoru prawidłowo zakwalifikował zarzut skargi dotyczący niepoinformowania Rady Powiatu B. o wszczęciu postępowania nadzorczego, nieuzyskaniu od skarżącego informacji, jak należy interpretować wprowadzony przepis jaka była intencja jego wprowadzenia. Zasadnie uznano, że to, czy organ nadzoru uzyskałby informacje co do tego jak należy interpretować kwestionowane przepisy uchwały i jakie były intencje Rady Powiatu B. przy ich wprowadzaniu nie miało żadnego znaczenia ze względu na fakt, że kwestionowane przepisy uchwały są sprzeczne z przepisami prawa wyższego rzędu. Obiektywnie rzecz ujmując udzielenie wyjaśnień w żaden sposób nie zmieniłoby brzmienia wadliwych przepisów. Zatem prowadzenie postępowania wyjaśniającego odnośnie kwestionowanych przepisów było zbędne. Identycznie należy odnieść się do obowiązku zawiadomienia o wszczęciu postępowania. W uchwale NSA z dnia 21 października 2002 r., OPS 9/02, ONSA 2003, nr 2, poz. 43 podkreślono, że sam brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego nie może powodować wadliwości rozstrzygnięcia wyłącznie z tego powodu. Do sądu administracyjnego będzie należała każdorazowa ocena, czy brak zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego pozbawił go możliwości potrzebnego uczestnictwa w postępowaniu i czy miało to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Pomijanie tego uwarunkowania (...) jest wadliwą oceną następstw braku zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego. Za jeszcze bardziej wadliwe i brzemienne w skutkach należy uznać uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego wyłącznie z powodu braku zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania. W rezultacie takiego orzeczenia sprzeczna z prawem uchwała podlegałaby wykonaniu, ponieważ uchylenie rozstrzygnięcia unicestwia wstrzymanie z mocy prawa jej wykonania, a organ nadzoru nie mógłby już orzekać o nieważności uchwały ( po upływie 30 dni od jej doręczenia), lecz tylko zaskarżyć ją do sądu administracyjnego Sąd zaś mógłby orzec o nieważności uchwały tylko przed upływem roku od jej podjęcia (z wyjątkiem uchwały będącej aktem prawa miejscowego lub przedłożonej organowi nadzoru z opóźnieniem) lub o jej niezgodności z prawem, a do tego czasu nawet uchwała naruszająca w sposób istotny prawo pozostawałaby w obiegu prawnym. W takich sytuacjach likwidacja i uporządkowanie skutków prawnych wywołanych wadliwą uchwałą a także dodatkowo aktem wydanym na jej podstawie, byłaby ceną nieużytecznego nadania nadmiernej wartości czynności proceduralnej wszczęcia postępowania nadzorczego.
Sąd podzielił argumentację organu nadzoru, iż stwierdzenie nieważności § 6 ust 2 we fragmencie " oraz lipiec i sierpień z tytułu § 5 ust.1 pkt 3" stanowi konsekwencję stwierdzenia nieważności § 5ust.1 pkt.3, ust. 2, 3, 4 i 5 Regulaminu.
Z podanych wyżej względów Sąd nie podzielił argumentacji przedstawionej przez Powiat B. , wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.