IV SA/Wr 250/25

IV SA/Wr 250/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Makowska-Hrycyk
Gabriel Węgrzyn /przewodniczący/
Katarzyna Radom /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. 32
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 27 grudnia 2023 r. nr L.dz. FL-322-69/2023 DK 1228/2024 w przedmiocie odmowy wypłaty zwrotu kosztów dojazdu na badania w dniu 8 listopada 2023 r. uchyla zaskarżony akt.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. (data wpływu do Sądu w dniu 14 maja 2025 r.) P. P. zaskarżył pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu w przedmiocie odmowy wypłacenia byłemu funkcjonariuszowi Policji zwrotu kosztów dojazdu na badania do Centralnej Komisji Lekarskiej w Łodzi w dniach 11 maja 2023 r. oraz 12 maja 2023 r., a także na badania do Małopolskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w Krakowie w dniu 8 listopada 2023 r.
W piśmie Skarżący zarzucał naruszenie art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r. poz. 171 ze zm., dalej ustawa o Policji), w zw. z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe (Dz.U. z 2020 r., poz. 903 ze zm., dalej: rozporządzenie), poprzez ich wadliwe zastosowanie oraz nieprawidłową wykładnię w zakresie w jakim przepisy ten stanowią o prawie funkcjonariusza Policji do zwrotu kosztów dojazdu na obowiązkowe badania lekarskie lub psychologiczne, na które został skierowany przez przełożonego będąc funkcjonariuszem Policji.
Wnioskował o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności i uznanie prawa do zwrotu kosztów dojazdu na wskazane badania, w podstawie żądania powołał przepis art. 146 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wnosił również o pozyskanie akt sprawy z Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieście sygn. akt IC 817/24 i załączenia do akt niniejszej sprawy dokumentów stanowiących dowody niezbędne do procedowania.
W uzasadnieniu Strona wskazała, że w okresie od 24 września 2018 r. do 7 kwietnia 2023 r. pełniła służbę w Komendzie Miejskiej Policji w Legnicy. W dniu 13 września 2022 r. Strona została skierowana na badania do Dolnośląskiej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu (dalej: DKL). W dniu 28 lutego 2023 r. DKL we Wrocławiu wydała orzeczenie uznające Stronę za trwale niezdolnego do służby w Policji. Od tego orzeczenia Skarżący złożył odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej w Łodzi (dalej: CKL), która wyznaczyła termin badań na 11 i 12 maja 2023 r. Na te badania Skarżący się stawił.
CKL orzeczeniem z dnia 16 czerwca 2023 r. uchyliła orzeczenie DKL przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.
Wnioskiem z dnia 7 lipca 2023 r. Skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu o zwrot kosztów dojazdu na badania do CKL w Łodzi w dniu 11 i 12 maja 2023 r., a także wypłatę należnej diety. W treści wniosku podał rozliczenie żądanych kosztów w łącznej kwocie 408,50 zł.
Pismem z dnia 10 lipca 2023 r. Skarżący został poinformowany, że jego wniosek przekazano do rozpoznania Komendantowi Miejskiemu Policji w Legnicy. Pismem z dnia 27 lipca 2023 r. organ odmówił zwrotu żądanych kosztów dojazdu. W następstwie tego pismem z dnia 13 września 2023 r. Skarżący wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu do zapłaty kwoty 408, 50 zł wraz z odsetkami w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Pismem z dnia 21 września 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 27 lipca 2023 r. i odmówił wypłaty roszczenia.
Skarżący wskazał na § 9 pkt 2 i § 11 ust. 5 rozporządzenia stanowiących podstawę wypłaty należności w związku ze skierowaniem policjanta na obowiązkowe badania lekarskie oraz określające termin na dokonanie zwrotu tych kwot. Powołał się także na § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2020 r., poz. 113 ze zm., dalej rozporządzenie z dnia 14 maja 2013 r.) wskazujące na obowiązek stawienia się na badania. Zwracał uwagę, że postępowanie przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi do spraw wewnętrznych jest dwuinstancyjne, o czym stanowi art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. 2020 r., poz. 398, dalej: ustawa o komisjach lekarskich). Złożenie odwołania od orzeczenia wydanego w I instancji nie przekreśla podstawy skierowania przez uprawniony podmiot, zaś badanie kończy prawomocne orzeczenie. W opinii Skarżącego dla dopuszczalności skierowania na badania nie ma znaczenia fakt pozostawania w służbie, okoliczność ta nie ma znaczenia także dla zwrotu kosztów dojazdu zwłaszcza wobec treści art. 27 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, który stanowi, że funkcjonariusza zwolnionego ze służby kieruje do komisji lekarskich kierownik jednostki organizacyjnej, w której ostatnio pełnił on służbę.
Skarżący podkreślał, że służbę zakończył z dniem 7 kwietnia 2023 r., a odwołanie złożył 22 marca 2023 r. będąc jeszcze policjantem, a zatem zobowiązanie do zwrotu należności za dojazd powstało jeszcze przed zwolnieniem ze służby, tj. w momencie skierowania go na badania, czyli w dniu 13 września 2022 r. Granice odpowiedzialności materialnej Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu w zakresie świadczeń pieniężnych z tytułu zwrotu kosztów dojazdu na badania (art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji) zamyka prawomocne zakończenie postępowania orzeczniczego zainicjowanego skierowaniem. Wobec tego zasadne jest dokonanie zwrotu na rzecz Skarżącego dochodzonej kwoty.
Podobnie rzecz się ma ze zwrotem kwoty 149,30 zł poniesionej tytułem dojazdu na badania do Małopolskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej w Krakowie (dalej: MKL). W dniu 17 czerwca 2022 r. Skarżący został skierowany przez Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy na badania lekarskie w celu orzeczenia zdolności do służby i uszczerbku w związku z wypadkiem na służbie w dniu 25 maja 2022 r. Dnia 8 listopada 2023 r. Skarżący stawił się na ww. badania. MKL w Krakowie w dniu 8 listopada 2023 r. wydała orzeczenie dot. ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby.
Pismem z dnia 29 listopada 2023 r. Skarżący wniósł do Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu o zwrot środków pieniężnych za dojazd do MKL w Krakowie podając zestawienie poniesionych kosztów. Skarżący wskazał na art. 28 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich stanowiący, że w sprawach dotyczących ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze, do komisji lekarskiej kieruje kierownik jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełnił służbę na podstawie rozkazu personalnego albo decyzji w celu określenia przez komisję lekarską stopnia uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Dalej Skarżący wskazał na art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz.U. z 2022 r., poz. 1032 ze zm., dalej: ustawa o świadczeniach odszkodowawczych) zgodnie, z którym prawo do świadczeń odszkodowawczych ustala się w formie decyzji, dalsze przepisy wskazują na właściwość organów, w tym także w odniesieniu do funkcjonariuszy zwolnionych. W opinii Skarżącego zobowiązanie do zwrotu należności za dojazd na ww. badania powstało przed zwolnieniem ze służby, tj. w dacie skierowania na badania - 17 czerwca 2022 r., a granice odpowiedzialności materialnej Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu w zakresie świadczeń pieniężnych z tytułu zwrotu kosztów dojazdu na badania zamyka prawomocne zakończenie postępowania orzeczniczego zainicjowanego skierowaniem. Wobec tego zasadne jest dokonanie zwrotu na rzecz Skarżącego dochodzonej kwoty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący został z dniem 7 kwietnia 2023 r. zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. W dacie zwolnienia wypłacono mu wszelkie należności pieniężne związane ze zwolnieniem, w tym za podróże służbowe, które odbył w trakcie trwania stosunku służbowego. Obecnie domaga się zwrotu kosztów podróży na badania lekarskie w dniach 11, 12 maja i 8 listopada 2023 r. Kwestie zwrotu ww. kosztów reguluje rozporządzenie. Wykładnia językowa § 9 pkt 2 ww. rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że ma ono zastosowanie do policjantów w czynnej służbie, a należności w nim wskazane odnoszą się do podróży służbowych w czasie pełnienia służby. Tą Skarżący pełnił do 7 kwietnia 2023 r., a zatem powołany przepis § 9 pkt 2 rozporządzenia nie znajdzie w tej sprawie zastosowania.
Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu odpowiadając na wniosek Skarżącego o zwrot kosztów dojazdu na badania do MKL w dniu 8 listopada 2023 r. poinformował Skarżącego, że wyjazd nie był poleceniem wykonania czynności zleconych przez przełożonego, w dacie wykonywania badań Skarżący nie był funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w Legnicy, wobec czego organ odmówił wypłaty roszczenia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 września 2025 r. wydanym na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę Strony rozdzielono, odrębnie rejestrując sprawę ze skargi na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 21 września 2023 r. w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu na badania w dniach 11 i 12 maja 2023 r. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 490/25) oraz obecnie rozpoznawaną sprawę na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 27 grudnia 2025 r. (sygn. akt IV SA/Wr 250/25).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Kontrola sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne, zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1267 ze zm.), polega na ocenie działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Realizując te obowiązki sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Przy czym zakresem kontroli sądu administracyjnego, stosownie do art. 3 § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a. objęte są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Zaskarżony akt, w opinii Sądu spełnia wymogi opisane w powołanym przepisie, gdyż zapadł na gruncie regulacji z zakresu administracji publicznej i odnosi się do uprawnień wynikających z przepisów prawa. Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy istotne jest także wskazanie na przepis art. 134 § p.p.s.a., który stanowi, że
sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Powyższe oznacza, że Sąd rozpoznając sprawę nie jest związany podnoszonymi zarzutami i wnioskami skargi, z urzędu obowiązany jest do dokonania wymaganej prawem kontroli zaskarżonego aktu.
Kwestią wymagającą wyjaśnienia jest także dopuszczalność merytorycznego rozpoznania skargi, z uwagi na wymagany prawem termin do zaskarżenia objętego skargą aktu. Otóż zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie zaś z § 2 tej regulacji, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że pomimo uchybienia 30 dniowego termu do wniesienia skargi na opisany na wstępie akt należy przyjąć, że zwłoka w zaskarżeniu nie była przez Stronę zawiniona. Zaskarżony akt datowany jest na 27 grudnia 2023 r. Skarga zaś została wniesiona 28 kwietnia 2024 r., niewątpliwie po upływie wskazanego w ustawie terminu. Jednakże okolicznością, którą należało wziąć pod uwagę przy ocenie staranności Skarżącego w zakresie dochodzenia swoich praw jest brak właściwego pouczenia przez organ o przysługujących Skarżącemu środkach zaskarżenia. W takiej sytuacji nie można obarczać Skarżącego winą w niedochowaniu terminu wniesienia skargi.
Skarżący nie ponosi zatem winy w uchybieniu terminowi do wywiedzenia skargi na opisany akt. Przystępując zatem do jego kontroli w zakresie opisanym w powołanych na wstępie przepisach trzeba wskazać, że narusza on przepisy będące podstawą jego wydania w zakresie organu właściwego do wydania takiego orzeczenia.
Zgodnie z art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji policjantowi przysługują następujące świadczenia pieniężne należności za podróże służbowe i przeniesienia. Stosownie do art. 113 ustawy o Policji w razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania go do czasowego pełnienia służby, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienia (ust. 1). Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki oraz tryb przyznawania należności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając sposoby obliczania czasu podróży służbowej oraz rodzaje należności i sposoby ustalania ich wysokości oraz terminy i tryb wypłaty należności (ust. 2).
W powołanym przepisie art. 113 ust. 2 ustawy o Policji zawarto delegację dla Ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wydania aktu wykonawczego w zakresie wskazanych w ustawie zagadnień. Na tej podstawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 31 października 2002 r. rozporządzenie w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz.U. z 2020 r., poz. 903 ze zm. dalej rozporządzenie). Zapis § 9 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia stanowi, że przepisy § 1-8 stosuje się odpowiednio do policjanta skierowanego na obowiązkowe badania lekarskie lub psychologiczne, jeżeli nie można ich przeprowadzić w stałym miejscu pełnienia służby. § 11 ust. 1 ww. aktu wskazuje zaś, że rozliczenia kosztów i wypłaty należności z tytułu krajowej podróży służbowej dokonuje, z zastrzeżeniem ust. 2, jednostka organizacyjna Policji, w której policjant odbywający podróż służbową pełni służbę.
Stosownie zaś do art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant Stołeczny Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie i komendanci szkół policyjnych
W orzecznictwie przyjmuje się, że "Art. 32 ust. 1 ustawy z 1990 r. o Policji jest wyłącznie przepisem kompetencyjnym wskazującym jakie organy i w jakiej formie są właściwe do załatwiania określonych kategorii spraw. Wobec braku innych uregulowań te same organy w tej samej formie właściwe są również do rozstrzygania w przedmiocie uposażenia (...) oraz innych świadczeń finansowych funkcjonariuszy Policji. Organ właściwy do mianowania funkcjonariusza pozostaje właściwy do ustalenia w formie decyzji administracyjnej jego uposażenia oraz podejmowania innych decyzji związanych z uposażeniem" (zob. wyrok NSA z dnia 17 maja 2017r. sygn. akt I OSK 2219/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Skoro w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji orzekł Komendant Miejski Policji w Legnicy, to on także, jako ostatni bezpośredni przełożony Skarżącego, właściwy w sprawach osobowych, w tym mianowania i zwalniania ze służby (art. 32 ust. 1 ustawy o Policji), jest także właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie zwrotu kosztów dojazdu na badania lekarskie. Tylko przełożony, któremu bezpośrednio podlegał zwolniony ze służby, może ustalać uprawnienie do wypłaty spornych należności. Nie zmienia tego regulacja zawarta w art. 6f w zw. z art. 6 ust. 4 i 4a ustawy o Policji, nie wynika z niej, że jeśli Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji (odpowiednio Komendant Stołeczny Policji i komendanci rejonowi) są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania, to że obydwaj są właściwi w pierwszej instancji w sprawach osobowych i będących tego konsekwencją sprawach finansowych i uposażenia Policjantów. O tym decyduje przełożony ostatniego miejsca pełnienia służby wnioskodawcy żądania (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2608/21, dostępny w CBOSA).
Zatem, na tej podstawie wszelkie rozliczenia z zakresu kosztów skierowania na obowiązkowe badania lekarskie lub psychologiczne powinny być dokonywane i oceniane przez jednostkę organizacyjną Policji, w której policjant odbywający podróż służbową pełni służbę. Brak podstaw aby czynności te przejęła jednostka nadrzędna, także po zakończeniu służby. W opinii Sądu zagadnienia te muszą pozostać w zakresie właściwości jednostki wskazanej w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia. Jak dowodzą akta sprawy Skarżący do dnia 7 kwietnia 2024 r. pełnił służbę w Komendzie Miejskiej Policji w Legnicy, ten zatem organ był obowiązany do przyjęcia i rozpoznania wniosku Skarżącego. Taki też tryb postępowania przyjęto w odniesieniu do wniosku Skarżącego z dnia 7 lipca 2023 r. w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu na badania do CKL w dniach 11 i 12 maja 2023r. Wówczas to wniosek Skarżącego kierowany bezpośrednio do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu pismem z dnia 10 lipca 2023 r. został prawidłowo przekazany - zgodnie z właściwością - do Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy. Z niewiadomych przyczyn w ramach postępowania zakończonego obecnie badanym aktem wniosek ten został rozpoznany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu, co w opinii Sądu nie jest właściwe. Okoliczność ta wyklucza ocenę przez Sąd zasadności żądania Skarżącego w zakresie domagania się zwrotu kosztów dojazdu na badania, te bowiem muszą być ocenione w akcie wydanym przez właściwy w tym zakresie organ, a orzeczenie w tym względzie będzie podlegało zaskarżeniu do sądu.
Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
Na tej podstawie Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego aktu.
W ponownie prowadzonym postępowaniu, właściwy organ będzie zobowiązany do oceny wniosku Skarżącego i wydania w tym zakresie odpowiedniego rozstrzygnięcia. Na marginesie jedynie dodać trzeba, że zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu na badania nie zawierało żadnej podstawy prawnej ani pouczenia o możliwości zaskarżenia, jego uzasadnienie było niezwykle lakoniczne. W tym zakresie ponownie rozpoznając sprawę organ właściwy, po przekazaniu mu wniosku Skarżącego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji powinien braki te uzupełnić.