IV SA/Wr 250/13

IV SA/Wr 250/13 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2015-07-31
Data wpływu
2013-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ewa Orłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Sygn. powiązane
I OSK 93/14 - Wyrok NSA z 2015-06-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 250
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Ewa Orłowska – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnej ustanowionej z urzędu M. M. – P. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: I. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu radcy prawnej ustanowionej z urzędu wynagrodzenie z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 180 zł podwyższone o stawkę podatku VAT w kwocie 41,40 zł, czyli ogółem 221,40 zł, II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu radcy prawnej ustanowionej z urzędu wynagrodzenie za udział w postępowaniu zażaleniowym w wysokości 120 zł podwyższone w stawkę podatku VAT 27,60 zł, czyli łącznie 147,60 zł.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. oddalił skargę na wskazaną w sentencji decyzję. Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 3 września 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Dnia [...] Okręgowa Izba Radców Prawnych we W. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu radcę prawną M. M. - P.
Pismem z dnia 27 września 2013 r. pełnomocnik z urzędu sporządziła skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku Sądu.
Odrębnym pismem, opatrzonym tą sama datą, złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, który został odrzucony postanowieniem Sądu z dnia 7 października 2013 r.
Następnie pismem z dnia 30 października 2013 r. wniosła zażalenie na to postanowienie, które zawiera także wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu udzielenia pomocy w tym zakresie i oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Zaskarżone postanowienie zostało uchylone postanowieniem Sądu z dnia 22 listopada 2013 r., w którym jednocześnie przywrócono termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, NSA wyrokiem z dnia 26 czerwca 20215 r. sygn. akt I OSK 93/14 uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W skardze kasacyjnej pełnomocnik z urzędu złożyła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczyła, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. NSA we wspomnianym wyroku nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu na zasadzie prawa pomocy, a jedynie wskazał, że jest ono przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny.
Z protokołu rozprawy wynika, że żadna ze stron nie stawiła się.
Następnie pismem z dnia 15 lipca 2015 r. pełnomocnik z urzędu złożyła ponowny wniosek o zasądzenie wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną z urzędu wraz z oświadczeniem, że opłaty z tytułu udzielonej pomocy nie zostały opłacone w całości ani w części.
W niniejszej sprawie rozpoznaniu podlegają wnioski o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawarte w zażaleniu na postanowienie Sądu z dnia 7 października 2013 r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu i w skardze kasacyjnej.
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.); dalej; rozporządzenia.
Przepis § 15 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb państwa obejmują:
1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz
2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zgodnie z § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.
Z treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia wynika, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia kasacji 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Stawka minimalna określona w pkt 1 wynosi w niniejszej sprawie 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" ).
Wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, który nie brał udziału w postępowaniu przed sądem I instancji, wynosi zatem 75% stawki minimalnej, czyli 180 zł (75 % x 240 zł).
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1 (za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego), sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Pojęcie opłaty określa § 1 pkt 1 rozporządzenia, z którego wynika, iż obejmuje ono opłaty za czynności radców prawnych przed organami wymiaru sprawiedliwości. Stawka podatku od towarów i usług wynosi zaś 23% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i sług; Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Należało zatem przyznać w pkt I sentencji radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną obejmującą sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej 180 zł - powiększone o stawkę podatku od towarów i usług obejmującą kwotę 41,40 zł (23% x 180) - w łącznej wysokości 221,40 zł (wynagrodzenie: 180 zł + podatek VAT: 41,40 zł =221,40 zł).
Uwzględnieniu podlegał również wniosek o zasądzenie wynagrodzenia za udział w postępowaniu zażaleniowym. W myśl bowiem§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. "c" rozporządzenia wynagrodzenie za udział w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.
Wynagrodzenie to należało podwyższyć o kwotę podatku VAT wynoszącą 27,60 zł, (120 x 23%) co oznacza, że wynosi ono wraz z tym podatkiem 147,60 zł (120 + 27,60), co orzeczono w pkt II sentencji.
Z tych względów, na podstawie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit "b" i lit "d" w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, należało orzec jak w sentencji.