IV SA/Wr 247/09

IV SA/Wr 247/09 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2009-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Lidia Serwiniowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
art. 88, art. 92, art. 97 ust. 5
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpatrzeniu odwołania P.M. od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w L. nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 88, art. 92, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tj. Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 918 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu niniejszego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał co następuje:
P. M. jest funkcjonariuszem KMP w L., w służbie stałej został mianowany w dniu 20 sierpnia 1998 roku.
Wyżej wymieniony w dniu 26 stycznia 2009 roku złożył w Komendzie Miejskiej Policji w L. oświadczenie mieszkaniowe z dnia 12 stycznia 2009r. do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w związku z tym, iż posiada dom jednorodzinny w miejscowości K., z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby tj. W., publicznymi środkami komunikacji, łącznie z przesiadkami, przekracza 2 godziny w obie strony zgodnie z rozkładem jazdy.
Komendant Miejski Policji w L. decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówił przyznania od dnia 22 grudnia 2008r. P. M. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości należnej policjantowi posiadającemu rodzinę.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podaje, iż P.M. na podstawie rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. został z dniem 22 grudnia 2008 roku zwolniony z obowiązków wykonywania zadań służbowych (świadczenia służby) na okres kadencji w Zarządzie Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. dolnośląskiego. Dalej podaje, iż w dniu 12 stycznia 2009r. złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Komendant Miejski Policji w L. stwierdza, że funkcjonariusz P. M. nadal pozostaje na stanie jednostki - KMP L., aktualnie pobiera równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, z uwzględnieniem liczby członków rodziny.
Organ I instancji nadmienia, iż z zapisu § 8 rozporządzenia Rady Ministrów (w decyzji omyłkowo wpisaną nazwę "rozporządzenia MSWiA" postanowieniem z dnia 26 marca 2009r. sprostowano na "rozporządzenia Rady Ministrów") z dnia 11 czerwca 1996r. wynika, że funkcjonariusz korzystający ze zwolnienia od pracy zachowuje prawo do świadczeń wynikających z tytułu zatrudnienia u pracodawcy udzielającego zwolnienia, zgodnie z przepisami określającymi zasady przyznania takich świadczeń. Istotną okolicznością w przypadku zwolnienia z obowiązku świadczenia służby jest zachowanie dotychczasowych uprawnień, a nie przyznawanie nowych w związku z przedmiotowym zwolnieniem od służby.
Komendant Miejski Policji w L. stwierdza, że w myśl art. 92 ustawy o Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Niniejszy przepis uzależnia prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od faktu nie posiadania przez policjanta lub członków jego rodziny lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
Zdaniem organu I instancji miejscem pełnienia służby w przypadku P.M. pozostaje nadal KMP L. Zwolnienie z obowiązków wykonywania zadań służbowych i wykonywanie czynności w Zarządzie Wojewódzkim NSZZ Policjantów woj. dolnośląskiego nie może być uznane jako delegowanie czy pełnienie służby w KWP we W., uwzględniając literalne brzmienie art. 92 ustawy o Policji.
Mając zatem na uwadze, iż miejscem pełnienia służby pozostaje KMP L., a funkcjonariusz w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, za który - zgodnie z zasadą zachowania praw - otrzymuje równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego, organ I instancji stwierdza, iż brak jest podstaw do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Od powyższej decyzji zainteresowany złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Skarżący zarzucił organowi wydającemu w/w decyzję naruszenie przepisów prawa materialnego, a to poprzez pominięcie przepisu art. 36 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku. P. M. podał, iż jako podstawę zwolnienia jego z obowiązku pełnienia służby i delegowania do pracy w Zarządzie Wojewódzkim NSZZ Policjantów woj. dolnośląskiego z siedzibą we W. na czas trwania kadencji wskazano rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1996 roku. Zdaniem skarżącego wydanie decyzji z pominięciem obowiązujących przepisów prawa narusza słuszny interes jego osoby jako policjanta.
Argumentacja wskazana przez skarżącego w odwołaniu nie zasługuje jednakże na uwzględnienie. Nie zachodzi zarzucane naruszenie prawa materialnego tj. art. 36 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 32 ustawy o Policji.
Wydana przez organ I instancji decyzja rozstrzyga kwestię równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby. Sprawę prawa do tego równoważnika regulują przepisy ustawy o Policji w rozdziale 8. Wskazane przez P. M. w odwołaniu przepisy ustawy o Policji, nie mają związku z przepisami regulującymi prawo do lokalu mieszkalnego funkcjonariuszy Policji i równoważnikami związanymi z brakiem takiego lokalu. Z tych względów zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych przepisów ustawy o Policji.
Wydana decyzja przez organ I instancji nie narusza także innych przepisów ustawy o Policji
Zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
Natomiast na podstawie art. 92 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy o Policji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał przepisy wykonawcze tj. rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 918 - ze zmianami).
Na podstawie § 1 ust. 1 pkt 5 wyżej wymienionego rozporządzenia ,. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji nie posiadają domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji".
Reasumując Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził, iż okoliczność posiadania przez zainteresowanego domu jednorodzinnego w miejscowości pobliskiej wyklucza na podstawie wyżej powoływanych przepisów prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
W skardze na powyższą decyzję P. M. wniósł o jej uchylenie i przyznanie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa, a to:
- art. 3 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, przez wydanie decyzji, która powoduje ujemne następstwa dla skarżącego z powodu wykonywania funkcji w Zarządzie NZSS województwa dolnośląskiego przy Komedzie Wojewódzkiej Policji we W., poprzez pozbawienie skarżącego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby:
- art. 32 ust. 1 pkt. 2 ustawy o związkach zawodowych, w których to przepisach usankcjonowana została zasada ochrony pracowników pełniących funkcje w związkach zawodowych, w tym w szczególności w zakresie jednostronnej zmiany warunków pracy i płacy na niekorzyść pracownika;
- § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 1996 r. w sprawie trybu udzielania urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy pracownikom pełniącym z wyboru funkcje w związkach zawodowych oraz zakresu uprawnień przysługujących pracownikom w czasie urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy, zgodnie bowiem z treścią tego przepisu pracownik korzystający ze zwolnienia od pracy zachowuje prawo do świadczeń wynikających z tytułu zatrudnienia u pracodawcy udzielającego zwolnienia, zgodnie z przepisami określającymi zasady przyznawania takich świadczeń.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ wydający zaskarżoną decyzję całkowicie pominął, że w odniesieniu do skarżącego P. M. ze względu na fakt, iż został on wybrany do NSZZP Policji, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, które to skarżącego dotyczą od dnia 28 listopada 2008 r. a więc od chwili w której skarżący został wybrany do pełnienia swojej funkcji w związkach zawodowych.
Zgodnie z art. 32 ust. 5 ustawy o związkach zawodowych osobami stanowiącymi kadrę kierowniczą w zakładzie pracy są "kierującymi jednoosobowo zakładzie pracy" i ich zastępcy albo wchodzący w skład kolegialnego zakładu pracy, a także inne osoby wyznaczone do dokonywania za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy.
Zgodnie zaś ze statutem NSZZP zakładową organizacją związkową jest organizacja wojewódzka Związku reprezentowana przez zarząd wojewódzki, działająca na terenie właściwej komendy wojewódzkiej Policji - § 20 ust. 1 lit.c.
Stąd za zakład pracy, w rozumieniu art. 32 ust. 5 ustawy o związkach zawodowych, zatrudniający pracowników - policjantów należy uznać Komendę Wojewódzką Policji we W. Osobami stanowiącymi natomiast kadrę kierowniczą w Policji w konsekwencji tego uznać należy ścisłe kierownictwo właściwej komendy wojewódzkiej Policji, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. oraz jego zastępców.
Jedynie ci przełożeni, będąc uprawnieni do zatrudnienia pracowników lub nawiązywania stosunku służbowego z funkcjonariuszami mieszczą się pod pojęciem pracodawcy w rozumieniu art. 3 kodeksu pracy oraz art. 32 ustawy o Policji.
Wskazać należy, że rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] wydany został właśnie przez Komendę Wojewódzką Policji we W., co dobitnie świadczy za stwierdzeniem, że jest to właściwy pracodawca.
W tej sytuacji, mając na uwadze odległość pomiędzy posiadanym lokalem mieszkalnym, a miejscem pełnienia obowiązków wynikających z pełnionej funkcji w zarządzie Związku, uznać należy, że skarżącemu P. M. w świetle obowiązujących przepisów równoważnik pieniężny przysługuje.
Podkreślić należy, że ze względu na określenie pracodawcy w oparciu o przepis art. 32 ust. 5 ustawy o związkach zawodowych, skarżący pełniący funkcję w zarządzie NSZZP przy Komendzie Wojewódzkiej we W. jest osobą spełniającą przesłanki z art. 92 ustawy o Policji i w związku z powyższym jest osobą korzystającą z uprawnień wynikających z tejże ustawy, w tym w szczególności w zakresie ochrony składników uposażenia, a także innych dodatków.
Skarżący będąc skierowanym do pełnienia funkcji w zarządzie NSZZP został niejako wybrany spośród innych pracowników i nie może ponosić ujemnych skutków decyzji, w postaci pozbawienia go uprawnienia do równoważnika pieniężnego, ponieważ byłoby to sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Zdaniem skarżącego oczywistym jest, że P. M. pełniąc służbę w organach związku zawodowego we W., gdzie znajduje się Komenda Wojewódzka Policji we W., którą traktować należy jako pracodawcę skarżącego, posiada uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby, ze względu na oddalenie miejsca wykonywania pracy od miejsca zamieszkania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie albowiem nie jest ona oparta na usprawiedliwionej podstawie. Na wstępie wskazał, że orzeczenia sądów administracyjnych mają wyłącznie charakter kasacyjny, z czego wynika, że sądy administracyjne nie przyznają uprawnień, należności i innych świadczeń. Z tego względu nietrafny jest wniosek o wydanie wyroku przyznającego przedmiotowy równoważnik.
Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. niesłuszny jest zarzut naruszenia, przez zaskarżoną decyzję, art. 3 oraz 32 ust. 1 pkt. 2 ustawy o związkach zawodowych. Skarżący wywodzi, że wydanie zaskarżonej decyzji powoduje dla niego ujemne następstwa z powodu wykonywania funkcji związkowej poprzez pozbawienie go równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
Zarzut ten jest nieuzasadniony, niesprawiedliwy wobec organu Policji a także nieprawdziwy. Skarżący nie został pozbawiony równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Pozbawienie kogoś czegoś, oznacza odebranie mu tego, co do tej pory posiadał. Skarżący nie został pozbawiony prawa do równoważnika albowiem go do tej pory nie posiadał. Istnieje różnica pomiędzy pozbawieniem kogoś prawa a nie przyznaniem mu tego prawa. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. ujemne następstwa z powodu przynależności do związku zawodowego i wykonywania funkcji związkowej, w rozumieniu art. 3 ustawy o związkach zawodowych mogłyby mieć miejsce wtedy, gdyby po objęciu tej funkcji związkowej sytuacja skarżącego uległa pogorszeniu. Taki przypadek nie ma miejsca. Co prawda sytuacja skarżącego nie uległa poprawie, ale nie oznacza to powstania ujemnych następstw.
Nie zachodzi także naruszenie art. 32 ust. 1 pkt. 2 ustawy o związkach zawodowych, który zakazuje jednostronnej zmiany warunków pracy lub płacy, czyli w tym przypadku zmiany stanowiska lub uposażenia. Prawo do równoważnika pieniężnego nie jest elementem uposażenia policjanta - wynika to z systematyki przepisów ustawy o Policji. Prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wynika z treści rozdziału 8 ustawy, natomiast uposażenie i inne świadczenia pieniężne dla policjantów są treścią rozdziału 9 tej ustawy. Nie uległo też zmianie, po dniu 17 grudnia 2008 r., stanowisko służbowe skarżącego. Skarżący był i jest nadal, w Komendzie Miejskiej Policji w L., detektywem Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą w piątej grupie uposażenia.
Również nie ma miejsca naruszenie § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 1996 r., stosownie do treści, którego pracownik korzystający ze zwolnienia od pracy zachowuje prawo do świadczeń wynikających z tytułu zatrudnienia u pracodawcy, zgodnie z przepisami określającymi zasady udzielania tych świadczeń. Skarżący zachowuje swoje wszystkie prawa, ale z zasadami dotyczącymi, w tym przypadku, nabycia prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zgodnie z tymi zasadami sformułowanymi w rozdziale 8 ustawy o Policji skarżący nie nabył takiego prawa. To przesądza o tym, że nie zachodzi naruszenie przepisu wskazanego przez skarżącego.
Komendant Wojewódzki Policji wywodzi, że przekonanie skarżącego jakoby miejscem pełnienia przez niego funkcji związkowej z wyboru, było miejscem pełnienia służby jest błędne z tego powodu, że miejsce to określił organ związku zawodowego, a nie organ Policji, co jest konsekwencją niezależności i samodzielności związku zawodowego. Z tego też powodu pełnienie funkcji z wyboru w tym organie, nie może być utożsamione z delegowaniem go przez organ Policji do służby we W. Gdyby do takiego delegowania doszło, to wtedy doszłoby do naruszenia niezależności związku zawodowego przez nieuprawnioną ingerencję organu Policji w sferę działania związku i swobody wyboru swoich przedstawicieli do władz związku. Tym bardziej, ze skarżący został zwolniony z wykonywania czynności służbowych, co oznacza, że służby nie pełni, ani w L., ani we W.
To oznacza, że zarzuty skarżącego, iż zaskarżona decyzja naruszyła wskazane przez niego przepisy, są nieuzasadnione.
Ponadto Komendant Wojewódzki Policji wskazuje na to, że skarżący otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu, konkretnie na budowę domu jednorodzinnego.
W związku z tym do sytuacji prawnej skarżącego mają także zastosowanie przepisy art. 95 i 96 ustawy o Policji.
Z treści art. 95 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji wynika, że policjantowi, który otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe nie przyznaje się lokalu mieszkalnego. Oznacza to, że policjant, któremu przyznano taką pomoc finansową ma zaspokojone prawo do lokalu mieszkalnego wynikające z treści art. 88 ustawy o Policji. Z kolei zaspokojenie prawa do lokalu mieszkalnego wyklucza nie tylko przyznanie lokalu mieszkalnego w naturze, ale także przyznanie innych form zastępczych i świadczeń pochodnych związanych z niezaspokojeniem prawa do lokalu mieszkalnego.
Treść art. 96 ustawy o Policji wskazuje, w jakich przypadkach policjant może otrzymać lokal mieszkalny lub kwaterę tymczasową, ale te przypadki nie mają miejsca w rozpatrywanej sprawie i nawet skarżący nie twierdzi, że zachodzi jeden z tych przypadków. Gdyby zgodnie z tymi przepisami policjant nie otrzymał lokalu mieszkalnego w naturze, wówczas, pomimo otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu, byłby uprawniony do równoważnika pieniężnego za jego brak.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] skarżący został zwolniony z obowiązku wykonywania zadań służbowych na okres kadencji w Zarządzie Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. dolnośląskiego.
Decyzja ta została oparta m.in. na podstawie § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 1996r. w sprawie trybu udzielania urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy pracownikom pełniącym z wyboru funkcje w związkach zawodowych oraz zakresu uprawnień przysługujących pracownikom w czasie urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy. (Dz.U. Nr 71, poz. 336).
W dniu 26 stycznia 2009r. w Komendzie Miejskiej Policji w L. skarżący złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości.
Równoważnika tego skarżącemu odmówiono z argumentacją przytoczoną w części historycznej uzasadnienia wyroku.
Odmowa udzielenia wnioskodawcy świadczenia jest zasadna.
Uzasadniając swoje orzeczenie organ I instancji zwraca bardzo trafnie uwagę na to, iż w przypadku zwolnienia z obowiązku świadczenia służby okolicznością istotną jest zachowanie dotychczasowych uprawnień, a nie przyznanie nowych
w związku z tą decyzją.
Należy bowiem wskazać na treść przepisu § 8 przytoczonego rozporządzenia RM z dnia 11 czerwca 1996r. Zgodnie z tym przepisem pracownik korzystający ze zwolnienia od pracy zachowuje prawo do świadczeń wynikających z tytułu zatrudnienia u pracodawcy udzielającego zwolnienia, zgodnie z przepisami określającymi zasady przyznawania takich świadczeń.
Istotne znaczenie w treści § 8 tego rozporządzenia ma wyrażenie "zachowuje prawo do świadczeń", które można byłoby traktować jako gwarancję utrzymania przez funkcjonariusza tych świadczeń, które otrzymywał do chwili zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, ale i podstawę starań o określone świadczenie w przyszłości, jak się to dzieje w przypadku skarżącego. Biorąc pod uwagę redakcję § 8 rozporządzenia należałoby jednak skłaniać się do pierwszego z tych znaczeń wyrażenia: "zachowuje prawo do świadczeń". Rozstrzygające znaczenie w tej kwestii ma sam tytuł rozporządzenia z dnia 11 czerwca 1996r. traktującego o zakresie uprawnień przysługujących pracownikom w czasie zwolnień od pracy. Z zakresu tego wcale nie wynika podstawa prawna do starań o
określone uprawnienie w przyszłości, poczynając od chwili zwolnienia od pracy na czas pełnienia funkcji w organizacji związkowej. Rozporządzenie wyraźnie dopuszcza to tylko w przypadku wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w okresie zwolnienia od pracy, zwłaszcza dodatkowego wynagrodzenia za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia, trudnych, szczególnie uciążliwych, uciążliwych lub niebezpiecznych, uwzględnianego, jeżeli w czasie zwolnienia od pracy nie ustaje dotychczasowe narażenie pracownika na oddziaływanie tych warunków. Wynagrodzenie ustala się ponownie w razie zmiany zasad wynagradzania ogółu pracowników lub grupy zawodowej, którymi pracownik byłby objęty, gdyby nie korzystał ze zwolnienia od pracy.
Podobnie odnosi się do tego zagadnienia odpowiadający na skargę. Po przytoczeniu § 8 rozporządzenia przyjmuje, iż "skarżący zachowuje swoje wszystkie prawa, ale z zasadami dotyczącymi, w tym przypadku, nabycia prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zgodnie z tymi zasadami sformułowanymi w rozdziale 8 ustawy o Policji skarżący nie nabył takiego prawa. To przesądza o tym, że nie zachodzi naruszenie przepisu wskazanego przez skarżącego".
W świetle tego trudno przyjąć, iż zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają też przepis art. 3 ustawy z dnia 23 maja 1991r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2001r., Nr 79, poz. 854 ze zm.) który broni pracownika przed niekorzystnymi decyzjami pracodawcy. Znów należy się tu odwołać do cytowanego rozporządzenia, które zostało oparte na podstawie art. 25 ust. 12 i art. 31 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych i skupia się m.in. na tym jakie uprawnienia mają przysługiwać pracownikowi w czasie urlopu bezpłatnego.
Można z całym przekonaniem stwierdzić, że to właśnie ten akt prawny zapewnia konkretną ochronę prawną pracownikowi pełniącemu określoną funkcję w organizacji związkowej.
Podobnej ocenie podlega zarzut naruszenia przepisu art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, stanowiącego, że pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może: zmienić jednostronnie warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika (...). Żadną bowiem miarą odmowy przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie można utożsamiać z modyfikacją o jakiej mowa w tym przepisie.
Zwraca przy tym uwagę, że skarżący nie zarzuca naruszenia tych przepisów, które stanowią podstawę prawną przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ale korzystne dla siebie skutki prawne stara się wyprowadzić z brzmienia wspomnianych przepisów ustawy o związkach zawodowych. Do tego należałoby dodać, iż nie da się z przepisów ustawy o Policji wyprowadzić podstawy prawnej do tego by skarżący obok równoważnika za remont lokalu mieszkalnego miał mieć przyznane prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
Z tych względów skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).