IV SA/Wr 246/11

IV SA/Wr 246/11 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2011-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Lidia Serwiniowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 53 i art. 54 oraz art. 58 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2009-2010 postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpoznaniu odwołania J. M. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2009-2010, uchylił kwestionowaną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Z uwagi na to, że skarżący, pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej powyższą decyzję, nie podjął jej w terminie, została ona zwrócona organowi odwoławczemu z adnotacją nie podjęto w terminie.
Z załączonej do akt sprawy kserokopii koperty wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru wyżej wskazanej przesyłki nie wynika, kiedy miało miejsce pierwsze awizowanie przesyłki. Opatrzona jest ona jednakże adnotacją, iż powtórne jej awizowanie nastąpiło ono w dniu 14 października 2010 r.
W dniu 3 stycznia 2011 r. skarżący złożył, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji, skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Po myśli art. 39 i art. 42 k.p.a. organ administracji publicznej dokonuje doręczeń za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy, w mieszkaniu lub w miejscu pracy, w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej albo tam, gdzie się adresata zastanie.
Stosownie natomiast do treści art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 42 i 43 k.p.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie właściwej gminy (miasta), dokonując jednocześnie zawiadomienia adresata w określony w tym przepisie sposób o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni. W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Mając na uwadze wcześniej opisane okoliczności oraz cytowane wyżej przepisy prawa Sąd przyjął, że zaskarżoną decyzję skarżącemu doręczono. Co prawda, ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii koperty zawierającej tę przesyłkę nie można odczytać daty pierwszego jej awizowania, niemniej jednak, wobec tego, że powtórne awizowanie nastąpiło w dniu 14 października 2010 r., a skarżący swą skargę złożył dnia 3 stycznia 2011 r. Sąd uznał wyjaśnianie tej kwestii za niecelowe. Stwierdził, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przy czym, skarżący o przywrócenie terminu do jej złożenia nie wnosił.
W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.