IV SA/Wr 214/25

IV SA/Wr 214/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska
Katarzyna Radom /przewodniczący/
Marta Pająkiewicz-Kremis /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 145
art. 37a pkt 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Protokolant: Starszy referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi R. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 6 marca 2025 r. nr 531/2025 w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska uchyla zaskarżony rozkaz personalny w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. K. (dalej: strona, skarżący) jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant Wojewódzki Policji, organ drugiej instancji) nr 531/2025 z dnia 6 marca 2025 r. na podstawie którego utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu (dalej: Komendant Miejski Policji, organ pierwszej instancji) nr 66/2025 z dnia 21 stycznia 2025 r. wydany w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dniem [...] r zajmowanego stanowiska N. w W. i przeniesienia go z dniem [...] r. do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu.
Zaskarżony rozkaz personalny został wydany w następującym stanie faktycznym:
Wnioskiem z dnia 21 stycznia 2025 roku I Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu (dalej w skrócie: Komendant Miejski Policji) o zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie go do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Wystąpienie to uzasadniono nieobecnością skarżącego w służbie na stanowisku N. w W. od [...] r. Zgodnie z treścią wniosku, absencja w służbie uniemożliwia realizację przez policjanta nałożonych zadań związanych z prawidłowym funkcjonowaniem w tej jednostce oraz pogłębia problemy związane z racjonalnym jej zarządzaniem.
Rozkazem personalnym nr 66/2025 z dnia 21 stycznia 2025 r., Komendant Miejski Policji zwolnił policjanta z dniem [...] r. z zajmowanego stanowiska N. i z dniem [...] r. przeniósł do swojej dyspozycji. W uzasadnieniu wydanego rozkazu wskazano, że w dniu [...] r. skarżący został poinformowany przez Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu o zamiarze powierzenia mu obowiązków służbowych na stanowisku [...]/[...] K. w W. oraz że rozkaz personalny w tej sprawie będzie mu wręczony podczas odprawy służbowej w dniu [...] r. Skarżący od [...] r. przebywa na zwolnieniu lekarskim (ostatnie zwolnienie lekarskie datowane jest od [...] do [...] r.). W związku z tym, rozkaz personalny o powierzeniu obowiązków służbowych na stanowisku [...] K. w W. nie został mu wręczony oraz nie został wprowadzony do obrotu prawnego. Jednocześnie, Komendant Miejski Policji w Wałbrzychu powierzył pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku N. innemu policjantowi (rozkaz personalny w tej sprawie został wręczony temu funkcjonariuszowi w dniu [...] r. podczas odprawy służbowej).
W treści rozkazu zaznaczono, że decyzja o powierzeniu funkcjonariuszowi obowiązków służbowych na stanowisku [...] K. w W. została podjęta w związku ze zmianami kadrowymi, które w tym czasie miały miejsce w jednostce. Wskazano również, że K. w W., w którym funkcjonariusz miał mieć powierzone obowiązki służbowe na stanowisku [...], należy do największych w garnizonie [...] i zapewnienie tego rodzaju obsady ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania i zarządzania jednostką oraz dla zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie działania tej jednostki.
Zdaniem Komendanta Miejskiego Policji, ważny charakter stanowiska, na którym funkcjonariusz miał mieć powierzone obowiązki służbowe oraz jego długotrwała absencja w służbie (w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim od [...] r.) stwarza konieczność podjęcia decyzji w trybie art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.) w celu usunięcia pogłębiających się problemów związanych z racjonalnym zarządzaniem w jednostce.
Na podstawie art. art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi temu nadany został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie tego rygoru uzasadniano przesłanką ważnego interesu społecznego (zapewnienia prawidłowego funkcjonowania jednostki organizacyjnej w zakresie realizacji rozległych i istotnych zadań dotyczących ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie podległym Komendantowi Miejskiemu Policji w Wałbrzychu).
W odwołaniu od tego rozkazu skarżący kwestionował podstawy faktyczne i prawne jego wydania.
Powołanym na wstępie rozkazem personalnym nr 531/2025 z dnia 6 marca 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji. Odwołując się do art. 1 ust. 1 ustawy o Policji organ ten zaznaczył, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa
porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tych zadań jest niewątpliwie stopień dyspozycyjności i zdyscyplinowania jej funkcjonariuszy.
Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Przejawem natomiast podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 37a pkt 1 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go do swojej dyspozycji, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Zwrócił uwagę, że ustawa nie określa żadnych warunków zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych policjanta, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący tej czynności. Ocena zasadności i celowości podjęcia takiej decyzji pozostawiona jest do uznania właściwego przełożonego. Innymi słowy, przełożony właściwy w sprawach osobowych uprawniony jest do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia policjanta do swojej dyspozycji bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa. Powyższe umożliwia właściwemu przełożonemu (w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję) taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować ustawowe zadania nałożone na tę formację. W uzasadnieniu wydanego rozkazu podkreślono, że dobór stanowiska służbowego musi być uzasadniony nie tylko posiadanymi kwalifikacjami i doświadczeniem policjanta, ale również koniecznością zagwarantowania szybkiego, sprawnego i efektywnego wykonywania zadań przez tę jednostkę Policji. Przenosząc policjanta do swojej dyspozycji, przełożony właściwy w sprawach osobowych wyznacza sobie maksymalny czas niezbędny do ustalenia, czy dysponuje stanowiskiem służbowym, które będzie odpowiadać nie tylko tym kwalifikacjom i doświadczeniu policjanta, ale które w sposób najbardziej efektywny przyczyni się do realizacji zadań Policji.
Akcentując powyższe Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że w sprawie należało rozstrzygnąć, czy przeniesienie policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych było prawnie dopuszczalne. W ocenie tego organu, rozkaz personalny wydany przez Komendanta Miejskiego Policji mieści się w graniach uznania administracyjnego, którego zakres wytycza norma z art. 7 k.p.a. a zarzuty dotyczące braku podstaw do przeniesienia skarżącego do dyspozycji przełożonego w sprawach osobowych są nieuzasadnione. Kompleksową wiedzę o potrzebach kadrowych podległych komórek i zasadności obsadzania poszczególnych stanowisk służbowych, w tym komórkach Policji, posiada wyłącznie Komendant Miejski Policji w Wałbrzychu, będący kierownikiem komórki Policji nadrzędnej nad wszystkimi komórkami w Komendzie Miejskiej Policji w Wałbrzychu. Decyzja przez niego podjęta została uargumentowana w sposób prawidłowy. Jak wskazał Komendant Miejski Policji w Wałbrzychu, za przeniesieniem wymienionego do jego dyspozycji przemawiała absencja N. w W. w służbie. Okoliczność ta naruszyła dobro prawne, jakim jest interes służby, bowiem konieczne było zapewnienie zastępstwa dla nieobecnego kierownika tej komórki Policji, co wprost miało swoje przełożenie na sprawność i efektywność wykonywanych czynności przez policjantów, którym przydzielono dodatkowe zadania. Tym samym brak jest podstaw do jednostronnie negatywnej oceny podjętego przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych działania. Absencja wymienionego funkcjonariusza w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonego do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego policjanta, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Charakter służby policjanta na stanowisku N. zobowiązuje go do zachowania większej dyspozycyjności aniżeli wymagana jest od innych policjantów będących jego podwładnymi. Nie do zaakceptowania jest to, iż możliwa jest prawidłowa organizacja służby tej komórki organizacyjnej, uwzględniająca długotrwałą absencję jej [...]. Jeśli bowiem funkcjonariusz jest nieobecny w służbie, wymagane jest wyznaczenie innych policjantów, którzy zobowiązani będą do wykonywania jego obowiązków. Przejęcie tych zadań przez innych funkcjonariuszy nie może być w sposób oczywisty ani skuteczne ani efektywne, bowiem są oni obciążeni dodatkowymi obowiązkami, które muszą wypełnić w trakcie pełnionej służby. Zwiększona ilość zadań służbowych, po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się także na realne obciążenie poziomu efektywności i jakości ich własnych zadań. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem służby, bowiem ma bezpośredni wpływa na stopień realizowanych przez nieobecnego N. obowiązków. Nie budzi wątpliwości, iż absencja tego policjanta w służbie bezpośrednio oddziałuje na służbę (w kontekście efektywności i skuteczności realizacji zadań funkcjonariusza, którego absencja dotyczy, a także innych funkcjonariuszy realizujących jego i własne zadania służbowe).
Sytuacja taka może ponadto rodzić napięcia i konflikty oraz skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy tej komórki Policji, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w całej komórce. Wskazując na powyższe Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji mieści się w granicach decyzji uznaniowej. Wskazał, że słuszny interes skarżącego nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza kwestionująca wydany rozkaz personalny nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym).
W nawiązaniu do zarzutów strony Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że argumentem przemawiającym za pozostawieniem skarżącego na dotychczasowym stanowisku nie może stanowić okoliczność, że w przeszłości skarżący w sposób właściwy wykonywał powierzone mu obowiązki. Nie jest również zasadne, zdaniem organu, powoływanie się przez stronę na sytuację innych funkcjonariuszy, którzy nie zostali zwolnieni z zajmowanego stanowiska służbowego albowiem każdy przypadek jest rozpatrywany indywidualnie a zakres prowadzonych przez organ czynności jest dostosowany do okoliczności zaistniałych w sprawie.
Odnosząc się do zasadności nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności (co kwestionował skarżący) Komendant Wojewódzki Policji stwierdził że ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji przemawiał za nadaniem takiego rygoru. Podkreślił, że Policja jest instytucją o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli tej nie może natomiast wypełniać w przypadku, gdy nie dostosuje odpowiednio posiadanego zasobu kadrowego do realnych potrzeb służby.
Zaskarżając do sądu administracyjnego wydany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji rozkaz personalny oraz wnosząc o jego uchylenie w całości skarżący w ramach zarzutów skargi wskazał na naruszenie:
- art. 37a pkt 1 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przekroczeniu przez organ pierwszej i drugiej instancji granic uznania administracyjnego w wyniku rażąco dowolnego i arbitralnego przyjęcia, że okres absencji spowodowanej stanem zdrowia skarżącego automatycznie stanowi o utracie zajmowanego przez stronę stanowiska N. w W. i wymaga konieczności przeniesienia strony do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu, podczas gdy okres absencji skarżącego nie jest długotrwały w rozumieniu orzecznictwa sądowo – administracyjnego (zaskarżona decyzja pozostaje rażąco sprzeczna z interesem indywidualnym skarżącego), zaś powołany na stanowisko dotychczas zajmowane przez skarżącego inny funkcjonariusz nie posiada ani wiedzy ani doświadczenia życiowego na poziomie porównywalnym ze skarżącym;
- art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz "brak oceny istotnego faktu, a mianowicie słusznego interesu skarżącego policjanta, polegającego na zmarginalizowaniu jego dotychczasowej kariery służbowej i osiągnięć zawodowych skarżącego oraz sytuacji rodzinnej funkcjonariusza związanej ze schorzeniami zdrowotnymi jego małżonki, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy rozkazu personalnego sprzecznego z zasadą praworządności"’
- art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu nr 66/2025 z dnia 21 stycznia 2025 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy w realiach sprawy nie było podstaw faktycznych do uznania by inny interes społeczny wymagał zastosowania tego przepisu.
Rozwinięcie tych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi.
Dodatkowo, na podstawie
art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.sa.) skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z orzeczenia o niepełnosprawności swojej małżonki - na okoliczność jej stanu zdrowia , rodzaju charakteru zdiagnozowanych u niej schorzeń, zasad funkcjonowania oraz konieczności pomocy osób trzecich przy realizacji czynności życia codziennego a w konsekwencji sytuacji rodzinnej skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie w całości.
W ramach polemiki z zarzutami skargi organ ten wskazał, że zastosowanie art. 37a ustawy o Policji nie jest uzależnione od spełnienia przesłanek skonkretyzowanych w przepisach prawa, lecz opiera się na konstrukcji uznania administracyjnego. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku i z tych względów, jeżeli zdaniem przełożonego interes służby wymaga zwolnienia policjanta z konkretnego stanowiska w celu zapewnienia realizacji zadań przypisanych do tego stanowiska, organ może skorzystać z uprawnienia, o jakim mowa w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Jedynym ograniczeniem w takiej sytuacji jest obowiązek wskazania prawdziwych i skonkretyzowanych okoliczności faktycznych uzasadniających decyzję organu. W okolicznościach sprawy organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego wskazał okoliczności, które uzasadniały decyzję o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu go do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Zważywszy na charakter służby policjanta na stanowisku N., wymagającej zachowania zwiększonej dyspozycyjności, przedłużająca się absencja skarżącego w służbie stanowiła wystarczający - prawdziwy i konkretny powód podjęcia w/w decyzji przez organ pierwszej instancji i utrzymującej ją w mocy decyzji organu drugiej instancji.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu wyjaśniono obszernie i szczegółowo przyczyny dla których w sprawie należało ważyć słuszny interes strony (policjanta) z interesem społecznym który - w tym przypadku - jest zbieżny z interesem służby. W swojej argumentacji Komendant Wojewódzki Policji przytoczył wybrane fragmenty pisemnego uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 246/12 podkreślając, że w wyroku tym Sąd stwierdził, że nie jest dowolne i nie przekracza granic uznania administracyjnego wydanie rozkazu personalnego dotyczącego zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta z uwagi na długotrwałą nieobecność w służbie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że zastosowanie tej normy prawnej było w okolicznościach sprawy dopuszczalne i uzasadnione, co organ poparł powołanym w odpowiedzi na skargę orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Przywołany w podstawie prawnej rozkazu personalnego z dnia 6 marca 2025r. przepis art. 37a pkt 1 ustawy o Policji stanowi, że policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy.
Ustawodawca usankcjonował w tym przepisie możliwość tworzenia w Policji szczególnej grupy kadrowej, w której na pewien okres zostaną umieszczeni policjanci o czasowo nieuregulowanym statusie służbowym. Grupa ta ma stanowić przejściowe ujęcie ewidencyjne do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe lub zwolnienia ze służby w Policji. W tej grupie umieszcza się m.in. policjantów zwalnianych z dotychczasowych stanowisk.
Zgodnie z rozkazem personalnym z dnia 21 stycznia 2025 r., utrzymanym w mocy rozkazem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu nr 531/2025 z dnia 6 marca 2025 r., skarżący z dniem [...] r. został zwolniony z zajmowanego dotychczas stanowiska N. oraz z dniem [...] r. przeniesiony do dyspozycji przełożonego.
Co niewątpliwe, zastosowanie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji następuje w warunkach uznania administracyjnego, którego granice wyznacza art. 7 k.p.a.
Sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona charakterem uznania administracyjnego. Zgodnie z orzecznictwem, zakres badania zgodności decyzji uznaniowej z prawem ogranicza się do sprawdzenia, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia, tzn. czy wyjaśniono wszelkie okoliczności sprawy, czy dowody oceniono zgodnie z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., czy wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, czy prawidłowo zinterpretowano przesłanki oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne.
Sąd podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyrażony w wyroku z dnia 12 listopada 2010 r. , sygn. akt II SA/Sz 477/10, że przy decyzjach personalnych organów Policji, poza kontrolą sądu pozostaje towarzysząca takim decyzjom polityka kadrowa kierownictwa Policji i słuszność ich decyzji z punktu widzenia określonych założeń co do potrzeby obsady poszczególnych stanowisk i potrzeby ewentualnych przesunięć kadrowych.
Co za tym idzie, kontrola sądu administracyjnego w sprawie nie obejmowała celowości wydania rozkazu personalnego w warunkach z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji a jedynie skupiała się na ocenie, czy rozkaz ten nie nosi cech dowolności w opisanym wyżej rozumieniu.
Przechodząc do przedstawienia motywów wyeliminowania przez Sąd zaskarżonego rozkazu personalnego z obrotu prawnego należy zauważyć, że przepis art. 37a pkt 1 ustawy o Policji nie wymienia przesłanek w powołaniu na które przełożony policjanta może przenieść go w trybie tego przepisu do swojej dyspozycji (na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy), co niewątpliwie wynika z charakteru stosunku służbowego policjanta. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i w odróżnieniu od stosunku pracy brak w nim cechy równości stron. Zgodnie z ustawą o Policji, stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Decyzja o przeniesieniu policjanta do dyspozycji opiera się w dużym stopniu na uznaniu przełożonego co oznacza, że organ może, gdy uzna, że zaistniała sytuacja tego wymaga z uwagi na dobro formacji, przenieść funkcjonariusza do dyspozycji. W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że choć przepis art. 37a pkt 1 ustawy o Policji nie wymienia konkretnych przesłanek przeniesienia policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, to dla zastosowania trybu z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji konieczne jest wskazanie i wykazanie istniejących, obiektywnych powodów wskazanych jako decyzji personalnej przełożonego.
Jak wynika z rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji z dnia 21 stycznia 2025 r., a następnie również z objętego zarzutami skargi rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji, wskazywaną przez te organy przesłanką zwolnienia skarżącego z dniem [...] r. z zajmowanego dotychczas stanowiska N. oraz przeniesienia go z dniem [...] r. do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji była długotrwała absencja skarżącego w służbie w Policji.
Określenie "długotrwały" zgodnie z definicją podaną w słowniku języka polskiego oznacza tyle co "trwający przez długi czas". W ocenie Sądu, zaprezentowane przez Komendanta Miejskiego Policji w rozkazie personalnym z dnia 21 stycznia 2025 r. stanowisko, że nieobecność skarżącego w służbie z powodu zwolnienia lekarskiego na którym skarżący przebywał od [...] r. wskazuje na ziszczenie się przesłanki długotrwałej absencji skarżącego w służbie należy uznać za stanowisko przedwczesne (skarżący pozostawał na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] r., zaś zwolnienie ze stanowiska N. w W. nastąpiło z dniem [...] r., z dniem [...] r. nastąpiło zaś przeniesienie policjanta do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji).
Co w sprawie istotne, tego rodzaju uchybienia nie dostrzegł Komendant Wojewódzki Policji, orzekający w sprawie na skutek odwołania wniesionego przez stronę od organu pierwszej instancji koncentrując się przede wszystkim na ogólnej argumentacji ukierunkowanej na wykazanie, że absencja policjanta w służbie bezpośrednio oddziałuje na służbę w kontekście efektywności i skuteczności realizacji zadań funkcjonariusza, którego absencja dotyczy, ale również w kontekście innych funkcjonariuszy, którzy zmuszeni są realizować zadania służbie własne oraz nieobecnego w służbie policjanta.
Co równie ważne i co mogło mieć wpływ na ostateczną ocenę spełnienia przesłanki "długotrwałej nieobecności skarżącego w służbie", Komendant Wojewódzki Policji w rozkazie personalnym z dnia 6 marca 2025 r. nie zawarł rozważań dotyczących absencji skarżącego w służbie na dzień wydania zaskarżonego rozkazu. Z pisemnego uzasadnienia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji należy wnosić, że ostatnie zwolnienie lekarskie skarżącego obejmowało okres od [...] r. do [...] r. Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji został wydany w dniu 6 marca 2025 r. W jego treści brak jest ustaleń odnośnie do kontynuacji przez skarżącego zwolnienia lekarskiego po dniu [...] r., zaś jak już wspomniano, przyjęcie, że absencja skarżącego w służbie od [...] r. (początek zwolnienia lekarskiego) wyczerpuje na dzień wydania rozkazu przez Komendanta Miejskiego Policji zastosowaną przez ten organ na gruncie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji przesłankę "długotrwałej nieobecności w służbie" jest stanowiskiem przedwczesnym.
Przedstawiona argumentacja doprowadziła Sąd do wniosku, że przesłanka długotrwałej nieobecności w służbie którą to przesłanką organy uzasadniały zastosowanie w sprawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji nie została wykazana albowiem nie wynika ona ani z treści rozkazu personalnego wydanego przez Komendanta Miejskiego Policji, ani też z rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji. Godzi się w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, powinnością Komendanta Wojewódzkiego Policji, który w sprawie orzekał jako organ drugiej instancji było rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie. Sporządzone przez ten organ uzasadnienie do rozkazu personalnego z dnia 6 marca 2025 r. nie pozwala stwierdzić, by organ ten dopełnił rzeczonego obowiązku procesowego.
Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd wywiedzioną w sprawie skargę uznał co do zasady za zasługującą na uwzględnienie. Bez wpływu na wynik sprawy pozostawały podnoszone w skardze zarzuty dotyczące kwalifikacji innego policjanta, któremu powierzono pełnienie obowiązku na stanowisku [...] W. O czym była już mowa, kwestia polityki kadrowej w jednostce Policji pozostaje poza oceną sądu administracyjnego.
Podstawą prawną oddalenia zawartego w skardze wniosku dowodowego o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego sprawy orzeczenia o niepełnosprawności małżonki skarżącego na okoliczność życia rodzinnego był przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tą regulacją, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oddalając rzeczony wniosek dowodowy Sąd uznał, że wnioskowany dowód nie jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, albowiem, o czym także była już mowa, Sąd w sprawie nie był uprawniony do oceny zasadności zaskarżonego rozkazu z punktu widzenia polityki kadrowej. Kontrola sądowa w sprawie ograniczyła się do oceny, czy podana przesłanka zastosowania art. 37a pkt 1 ustawy o Policji została wykazana w sprawie jako rzeczywista.
Stwierdzając, że zaskarżony rozkaz personalny narusza art. 37a pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. wyeliminował go z obrotu prawnego.
Wyrażony w sprawie pogląd Sądu wiąże Komendanta Wojewódzkiego Policji przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania strony od rozkazu Komendanta Miejskiego Policji. Organ ten zobowiązany jest ponownie przeanalizować spełnienie przyjętego w sprawie kryterium zastosowania art. 37a pkt 1 ustawy o Policji a następnie swoje stanowisko w sprawie w sposób wyczerpujący uargumentować.