IV SA/WR 213/24

IV SA/Wr 213/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Makowska-Hrycyk
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący/
Katarzyna Radom /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1668
art. 75
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Protokolant: referent Ksawery Sobczak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 października 2024 r. sprawy ze skargi K. H. na akt Rektora Wyższej Szkoły Fizjoterapii z siedzibą we Wrocławiu z dnia 12 marca 2024 r. nr L.dz. 12/WSF/2024 w przedmiocie odmowy wniesienia środka zaskarżenia od decyzji odmawiającej wznowienia studiów I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Rektora Wyższej Szkoły Fizjoterapii z siedzibą we Wrocławiu na rzecz K.H. kwotę 697 złotych (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 marca 2024 r. K. H. złożył skargę na decyzję Rektora Wyższej Szkoły F. we W. z dnia 12 marca 2024 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Prorektora ds kształcenia z dnia 22 lutego 2024 r. w sprawie odmowy wznowienia przez Skarżącego studiów w roku akademickim 2023/204.
Jak wynikało z akt sprawy decyzją z dnia 28 września 2023 r. nr 124/2023 Skarżący został z urzędu skreślony z listy studentów Wyższej Szkoły F. we W. W podstawie prawnej tej decyzji Prorektor do spraw kształcenia powołał się m. in. na art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1668 ze zm., dalej: p.s.w.i.n.) oraz § 35 ust. 2 pkt 3 Załącznika do Uchwały nr 1/IV/2019 Senatu Wyższej Szkoły F. we W. z dnia 16 kwietnia 2019 r. – Regulamin studiów (dalej: Regulamin). W uzasadnieniu wskazał, że powodem skreślenia Skarżącego z listy studentów było niezaliczenie semestru studiów.
Pismem z dnia 15 stycznia 2024 r. (błędnie oznaczonym jako pismo z dnia 15 stycznia 2023 r.) Skarżący zwrócił się do Prorektora do spraw kształcenia Wyższej Szkoły F. we W. dr A. B. z podaniem o wznowienie studiów na [...] semestrze w roku akademickim 2023/2024 na kierunku F.
W dniu 29 stycznia 2024 r. Prorektor do spraw kształcenia na podaniu Skarżącego poczynił adnotację zawierającą prośbę o dostarczenie zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazania do realizacji zajęć Wychowania Fizycznego (WF) od lekarza, który "wystawił niezdolność do zajęć WF od 3.10.22 -30.07.23 r."
W dniu 22 lutego 2024 r., również na podaniu Skarżącego z dnia 15 stycznia 2024r., Prorektor do spraw kształcenia poczynił adnotację o treści: "nie wyrażam zgody".
Pismem z dnia 23 lutego 2024 r. Skarżący złożył odwołanie od decyzji Prorektora do spraw studentów (dr A. B.) odrzucającej jego podanie o wznowienie studiów. Wskazał, że po rozmowie z Dziekanem i Prorektorem został poinstruowany, że zgodnie z § 36 Regulaminu aby wznowić studia należy złożyć podanie z prośbą do Prorektora do spraw studentów w wyznaczonym terminie, przed rozpoczęciem semestru. Skarżący wniósł podanie w tym zakresie i w dniu 22 lutego 2024 r. został poinformowany ustnie, że zostało ono odrzucone. Nie podano Skarżącemu żadnego konkretnego powodu, nie zażądano okazania zaświadczenia lekarskiego uprzednio wymaganego. Dalej Skarżący opisał przebieg rozmowy z Prodziekanem, wyrażając zdziwienie i niezrozumienie powodów odrzucenia jego podania. Zwracał się do Rektora – adresata odwołania o ponowne rozpoznanie jego wniosku.
Pismem z dnia 12 marca 2024 r. Rektor poinformował Skarżącego, że nie może zająć stanowiska, co do odwołania, gdyż zgodnie z § 36 Regulaminu od rozstrzygnięcia Prorektora nie przysługuje odwołanie.
W skardze na ww. akt, określany przez Stronę jako decyzja, zarzucała ona naruszenie prawa materialnego: art. 72 ust. 2 p.s.w.i.n. poprzez zastosowanie niewłaściwej formy, tj. rozstrzygnięcia w przypadku, gdy ww. przepis przewiduje, że odmowa przyjęcia na studia następuje w drodze decyzji administracyjnej – wznowienie studiów jest swego rodzaju przyjęciem na studia (decyzja administracyjna) i w konsekwencji odmowa przyjęcia na studia powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, zatem rozstrzygnięcie z dnia 22 lutego 2024 r. powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej przewidzianej w art. 72 ust. 3 p.s.w.i.n. Zarzucała także naruszenie § 3 ust. 3 Regulaminu poprzez oddalenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji odmawiającej wznowienia studiów a wydanej przez Prorektora do spraw kształcenia w dniu 22 lutego 2024 r.; § 36 Regulaminu w zw. z art. 72 ust. 3 p.s.w.i.n., poprzez wydanie rozstrzygnięcia, w miejscu którego powinna pojawić się decyzja administracyjna odzwierciedlająca i gwarantująca zachowanie zasady równego traktowania wszystkich studentów, zarzucała, że rozstrzygnięcia organów naruszają ww. zasadę. Nie zawierają one uzasadnienia, co świadczy o stronniczości organu.
Zarzucała również naruszenie § 36 ust. 2 Regulaminu poprzez niewyrażanie zgody na wznowienie studiów, co uniemożliwia Stronie kontynuowanie edukacji pomimo że w dniu 15 stycznia 2024 r. złożyła wniosek (po uprzednim skreśleniu go z listy studentów z uwagi na brak zaliczenia roku w terminie) o wyrażenie zgody na wznowienie studiów. Strona spełniła wymogi wskazane w § 36 Regulaminu, nie występują przesłanki negatywne wskazane w § 35 ust. 1 -5 Regulaminu, Skarżący nie został skreślony z listy studentów z powodu ukarania go karą dyscyplinarną wydalenia z Uczelni, nie minął także okres 4 lat od skreślenia go z listy, a nadto spełnia ogólne warunki studiowania.
Skarżący zarzucał również naruszenie § 36 ust. 1 Regulaminu poprzez dyskryminowanie i uniemożliwianie skorzystania z uprawnienia do wznowienia studiów pomimo spełniania przesłanek wskazanych w Regulaminie.
W zakresie przepisów prawa procesowego zarzucał naruszenie art. 6, art. 7, art. 10 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 81a, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, niezbadanie czy zostały wyczerpane wszystkie możliwości zapewnione przez przepisy wewnątrzuczelniane w zakresie możliwości wznowienia studiów, a także zbadanie czy przedstawione przez Stronę okoliczności miały wpływ na niezaliczenie egzaminu i skreślenie go z listy studentów, a następnie czy mogły one stanowić przesłankę odmowy wznowienia studiowania. Zarzucał naruszenie art. 8 k.p.a poprzez celowe i świadome wprowadzenie go w błąd przez pracowników Uczelni w zakresie możliwości reaktywacji na studia w chwili doręczania decyzji o skreśleniu z listy studentów oraz możliwości składania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a następnie jego oddalenie z naruszeniem § 3 ust. 3 Regulaminu. Art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie zapoznania się z aktami sprawy. Art. 11 k.p.a poprzez niezastosowanie zasady przekonywania oraz art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności i wydanie decyzji bez odniesienia się do zarzutów wskazanych w odwołaniu, uzasadnieniu decyzji w sposób skutkujący wadą nieważności. Naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolna ocenę zebranego materiału dowodowego i art. 107 k.p.a. poprzez brak podstawowych elementów decyzji obu instancji i brak wskazania dlaczego odmówiono wznowienia studiów.
W uzasadnieniu Strona zarzucała, że nigdy nie była wzywana o przedłożenie zaświadczenia o braku przeciwwskazań do realizacji zajęć WF oraz brak uzasadnienia obu decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia studiów jest aktem w indywidualnej sprawie wydanym na podstawie przepisów wewnętrznego regulaminu, gdyż przepisy ustawowe takiego prawa nie przewidują pozostawiając to zagadanie do kompetencji organów uczelni jako przejaw autonomii uczelni. Powołując się na art. 75 ust. 1 p.s.w.i.n. Strona wskazała, że organizację studiów i związane z tym prawa określa Regulamin. Regulamin Uczelni takie prawo przewiduje w § 36, zaś kompetencje organów określa ust. 3 i § 3 ust. 3, przewidując możliwość wnioskowania o ponowne rozpoznanie sprawy do Rektora. Taki tryb zachował Skarżący wnosząc odwołanie, które stanowiło ww. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Tytuł środka odwoławczego nie ma znaczenia, gdyż sam regulamin zawiera w tym zakresie różne sformułowania. Zatem jego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy winien zostać rozpoznany, czego nie uczyniono. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zgody na wznowienie studiów jest podejmowane w indywidualnej sprawie, na podstawie Regulaminu i podlega kognicji sądowej, co potwierdza powołane w skardze orzecznictwo. Podstawę stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Odwołując się do zapisów Regulaminu Skarżący wywodził uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, co nie może być utożsamiane z arbitralnością i dowolnością, a decyzja uznaniowa wymaga wszechstronnego opisania wszystkich zebranych dowodów i ich zbadania oraz wskazania przesłanek na jakich wsparto rozstrzygnięcie, odnosi się to zwłaszcza do decyzji odmownej. W rozpoznawanej sprawie brak jakichkolwiek rozważań i uzasadnienia. Skarżący spełnił wszystkie warunki uprawniające do wznowienia studiów, do czego się nie odniesiono, uzasadnienia rozstrzygnięcia brak, co uniemożliwia realizację uprawnień wynikających z powołanych przepisów prawa procesowego.
Skarżący wskazywał, że został skreślony z listy w semestrze letnim 2022/2023 z uwagi na niezaliczenie roku. Skarżący odwoływał się od negatywnej oceny ale Uczelnia uchybiła zasadom umożliwiającym obiektywną ocenę Strony. Skarżący dostał zgodę na ponowne zaliczenie jednakże otrzymał zakres zagadnień na dwa dni przed egzaminem. Strona nie skorzystała z odwołania, gdyż uzyskała informację o możliwości wznowienia studiów. Końcowo podnosił, że pozostawienie w obrocie prawnym decyzji o odmowie wznowienia studiów spowoduje skutki niemożliwe do odwrócenia, gdyż 3 lata nauki i 20 tys. zł wniesione tytułem opłat zostaną zmarnowane.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie oraz obciążenie Strony kosztami postępowania.
W uzasadnieniu opisał okoliczności faktyczne sprawy dodając, że Skarżący został przyjęty na studia na podstawie zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego zdolność do studiowania. W toku studiów – semestr [...] - został zwolniony z odbywania zajęć [...], zajęcia na podstawie zgody władz Uczelni miał odbywać w semestrze [...]. Na potwierdzenie braku możliwości odbywania zajęć przedstawił zaświadczenie lekarskie. Jednakże przedłożył kartę zaliczeniową z zaliczonymi zajęciami, z których uzyskał zwolnienie w danym semestrze. Organ wskazał, że jak się zdaje posłużył się sfałszowanym dokumentem wobec czego właściwa prokuratura prowadzi w tym zakresie postępowanie karne. Jednocześnie wszczęto postępowanie dyscyplinarne zakończone jego umorzeniem wobec utraty przez Stronę statusu studenta na jego wniosek. Organ jest w posiadaniu informacji, że Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 2 grudnia 2021 r.
Dalej organ wskazał na przebieg czynności związanych ze wznowieniem studiów, zaznaczając, że do wniosku Skarżący nie załączył wymaganego zaświadczenia lekarskiego. W opinii organu wywód Skarżącego wsparty jest na tezie, że wznowienie studiów jest przyjęciem na studia, a zatem mają tu zastosowanie przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce – konieczne jest wydanie decyzji w tej sprawie (art. 72 ust. 3) oraz prawo żądania ponownego rozpoznania sprawy (§ 3 ust. 3 Regulaminu). Ten pogląd organ uznał za błędny, gdyż ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce określa m.in. prawa i obowiązki studentów oraz osób trzecich zamierzających zostać studentami, nie reguluje wznowienia studiów, odmiennie niż poprzednie ustawy. Oznacza to, że takie prawo Stronie nie służy bo musi wynikać z ustawy lub aktów wydanych na jej podstawie – rozrządzenie lub statut uczelni. Pozostaje Regulamin, który ma charakter porządkowy, wewnętrzny i nie stanowi podstawy do wywodzenia uprawnień przez Skarżącego. Zatem odmowa wznowienia studiów nie stanowi podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Wznowienie studiów należy do materii studenckiej a nie poza studenckiej, powierzonej przez treść art. 75 ust. 1 p.s.w.i.n. do uregulowania w regulaminie studiów, nie było zatem podstaw ani możliwości do wydania decyzji administracyjnej o odmowie wznowienia studiów, co nakazuje odrzucenie skargi.
Regulamin zawiera treść odnoszącą się do wznowienia studiów wspartego na uznaniu, co eliminuje prawa podmiotowe po stronie Skarżącego i oblig wpisu na studia. W takiej sytuacji brany pod uwagę jest całokształt okoliczności dotyczących wnioskodawcy. W tym zakresie nie mają zastosowania przepisy o odmowie przyjęcia na studia, czyli nie wydaje się decyzji administracyjnej. Nawet uznając, że w odniesieniu do Skarżącego mają zastosowanie przepisy o rekrutacji, to nie przedłożył on zaświadczenia lekarskiego, co jest brakiem uniemożliwiającym przyjęcie na studia, zwłaszcza o takim profilu. Jednocześnie organ dysponował zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym niemożność uczęszczania na zajęcia stanowiące program studiów. Wreszcie przepisy nie przewidują trybu odwoławczego, czy powtórnego rozpoznania sprawy przez Rektora.
W dniu 4 września 2024 r. Strona wniosła pismo procesowe wskazując, że w odpowiedzi na skargę zawarto informacje nie mające znaczenia dla sprawy, co można odczytywać jako ukaranie Strony za wniesienie skargi. W piśmie Strona opisała okoliczności przyjęcia na studia i problemy zdrowotne uniemożliwiające realizację przedmiotu [...] oraz zgodę na odbywanie tych zajęć w dalszych latach studiów. Wskazała także na problemy odnoszące się do możliwości realizowania zajęć sportowych w toku dalszych studiów odnosząc się zapisu Regulaminu, który przewiduje takie możliwości poprzez dostosowanie realizacji studiów. Podkreślała, że została niesłusznie oskarżona o sfałszowanie oceny, prowadzone wobec Skarżącego postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone, nie jest prawdą, że sam zrezygnował ze studiów.
Odnosząc się do braku możliwości przywrócenia na studia z uwagi na niezałączenie zaświadczenia lekarskiego Strona wskazała, że nie miała takiej możliwości. Na spotkaniu z Prorektorem nie wyraził on zgody na wznowienie studiowania nie podając żadnego powodu, nie chciał także przyjąć zaświadczenia, o które wcześniej sam prosił. Ponownie zarzucała brak uzasadnienia w obu decyzjach. Podkreślała dopuszczalność skargi na rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia studiów na podstawie Regulaminu Uczelni, co uzasadniała odwołaniem się do orzecznictwa. Powieliła argumentację dotyczącą braku uzasadnienia decyzji. Końcowo wskazała, że Uczelnia uniemożliwia przeniesienie się na inną uczelnię stwarzając sztuczne problemy z wydaniem dokumentacji, co dowodzi nastawienia organu działającemu wbrew przepisom kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1267 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Opisana kontrola, zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wskazane w tym przepisie postanowienia, ale także akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonych ww. aktów, orzeczeń i czynności sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.)
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio (art. 146 § 1 p.p.s.a.).
Badając legalność zaskarżonego aktu Sąd stwierdza, że narusza on przepisy prawa w stopniu warunkującym jego uchylenie. Spór dotyczy ustalenia, czy w sprawie wszczętej wnioskiem Skarżącego z dnia 15 stycznia 2024 r. (oznaczonego błędną datą 15 stycznia 2023 r.) organ był obowiązany wydać decyzję administracyjną, decyzję lub inny akt, a jeśli tak to czy dopełnił tych czynności zgodnie z wymogami prawa.
Stanowisko Skarżącego nie w tym względzie do końca spójne, gdyż z jednej strony wywodzi, że obowiązkiem organu było wydanie decyzji administracyjnej. W opinii Strony zgoda na wznowienie studiów jest swego rodzaju przyjęciem na studia. Z drugiej zaś strony wskazuje, że rozstrzygnięcie w tej sprawie jest aktem w indywidualnej sprawie podejmowanym na podstawie aktu wewnętrznego uczelni – regulaminu.
Organ zanegował pogląd Skarżącego odnoszący się do konieczności wydania decyzji administracyjnej, nie przewidują tego regulacje ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Uprawnienie takie wynika z Regulaminu, który jest aktem o charakterze wewnętrznym i nie daje podstaw do wywodzenia przez Skarżącego uprawnień. Dalej wskazał, że zapisy Regulaminu odnoszące się do wznowienia studiów wskazują na działanie w ramach uznania, co także wyklucza istnienie prawa podmiotowego po stronie Skarżącego i obowiązku wpisu na studia.
Odnosząc się do przedstawionych poglądów Sąd podziela te z nich, które wywodzą brak podstaw do wydania decyzji administracyjnej w zakresie wznowienia studiów, co nie oznacza, że w sprawie nie powinno zapaść żadne rozstrzygnięcie, a w konsekwencji wykluczona jest kontrola sądowa w tym względzie. Mając na uwadze zasadę autonomii uczelni wyższych wynikającą z art. 9 pkt 2 p.s.w.i.n., a mającą umocowanie konstytucyjne (art. 70 ust. 5 Konstytucji), trzeba wskazać, że uczelnia jest autonomiczna na zasadach określonych w ustawie. Przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce obowiązującej w dacie złożenia wniosku przez Stronę nie przewidywały procedury odnoszącej się do wznowienia studiów. Zgodnie zaś z art. 75 ust. 1 p.s.w.i.n. organizację studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. Tym samym jakkolwiek komentowana kwestia wznowienia studiów nie ma umocowania ustawowego, to została przekazana wyłącznie do uregulowania w akcie prawa wewnętrznego uczelni wyższej jakim jest regulamin studiów. Unormowania regulaminu studiów są przepisami wiążącymi organy uczelni przy wydawaniu w indywidualnych sprawach rozstrzygnięć w tym zakresie.
Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 121/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA), że w sytuacji, w której prawodawca na poziomie regulacji ustawowej nie uregulował kwestii wznawiania studiów pozostawiając unormowania w tym zakresie organom uczelni w ramach przysługującej im autonomii, należy przyjąć, że ocena charakteru tego rodzaju spraw powinna być dokonywana w oparciu o analizowane unormowania wewnętrzne uczelni, w tym również w zakresie przewidzianych form działania. Sprawa wznawiania studiów rozpatrywana w związku z wnioskiem konkretnej osoby jest niewątpliwie sprawą indywidualną. W piśmiennictwie dotyczącym regulacji z zakresu Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce przyjmuje się, że jeśli przepisy ustawy wskazują jako formę działania organu decyzję, bez dookreślania, że jest to decyzja administracyjna, to należy przyjąć, iż w takim przypadku mamy do czynienia z rozstrzygnięciem właściwego organu, np. rektora, czy właściwego ministra, które nie są decyzjami administracyjnymi i tym samym Kodeks postępowania administracyjnego nie stanowi podstawy ich wydania ani gwarancji procesowych dla ich adresatów - "Wprawdzie przepisy komentowanej ustawy nie zawierają normatywnych definicji tych pojęć, jednak zasady techniki prawodawczej i reguły racjonalnego prawodawstwa mogą stanowić podstawę takiej właśnie interpretacji analizowanych form działania właściwych organów" (zob. J. Woźnicki (w:) I. Degtyarova, M. Dokowicz, M. Hulicka, T. Jędrzejewski, A. Mrozowska, P. Wojciechowski, J. Woźnicki, Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz, Warszawa 2019, art. 23, teza 4).
Zatem zaskarżony akt nie stanowi decyzji administracyjnej, w tym względzie racje ma organ, jednakże analiza zapisów Regulaminu Uczelni przekonuje, że stanowi on rozstrzygnięcie, które podlega kognicji Sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zostało ono bowiem podjęte w ramach władczych kompetencji uprawnionego organu, jest rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie i dotyczy prawa gwarantowanego przez tę uczelnię, o ile spełnione są warunki regulaminowe. Tym samym spełnia cechy zewnętrznego indywidualnego aktu administracyjnego, który nie będąc podejmowany w sformalizowanej procedurze przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego, nie ma formy decyzji administracyjnej, stanowi jednak akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Przedstawiona teza wynika z analizy Regulaminu Studiów w Wyższej Szkole F. z siedzibą we W. Akt ten został przyjęty uchwałą Senatu Wyższej Szkole F. z siedzibą we W. nr 1/IV/2019 z dnia 16 kwietnia 2022 r. w sprawie wprowadzenia nowego Regulaminu Studiów w Wyższej Szkole F. z siedzibą we W. Z treści § 36 Regulaminu wynika, że osoba, która została skreślona z listy studentów z powodów określonych w § 35 ust. 1 i ust 2, może być, po spełnieniu ogólnych wymogów studiowania w Uczelni, powtórnie wpisana na listę studentów, z wyjątkiem skreślenia na podstawie § 35 ust. 1 pkt 4 pod warunkiem, że studia te są nadal prowadzone (ust. 1). Decyzję o wznowieniu studiów podejmuje Prorektor ds. kształcenia, określając semestr, na który ma być dokonany wpis (ust. 2). Stosownie zaś do § 3 ust. 2 Regulaminu w indywidualnych sprawach studentów w pierwszej instancji rozstrzygnięcia w imieniu Rektora podejmuje Prorektor ds. kształcenia, chyba, że Regulamin lub odrębne przepisy stanowią inaczej. Zgodnie z ust. 3 i 5 Regulaminu od rozstrzygnięć Prorektora do spraw kształcenia podejmowanych w sprawach studentów na podstawie niniejszego Regulaminu lub innych przepisów wewnętrznych Uczelni, przysługuje środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozstrzenie sprawy do Rektora. Student we wniosku powinien określić, jakiej decyzji dotyczy odwołanie i krótko je uzasadnić (ust.3). Rozstrzygnięcie Rektora jest ostateczne, a w przypadku wydanych wyłącznie na podstawie przepisów Uczelnie nie przysługuje od niego dalsze odwołanie. Decyzje administracyjne wydane na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązujących są zaskarżalne w sądach administracyjnych.
Z przepisów tych wynika, że o wznowieniu studiów Prorektor do spraw kształcenia orzeka w formie decyzji oraz, że taka decyzja nie stanowi decyzji administracyjnej. Organ rozróżnia te dwie formy procedowania, co wynika z przywołanych zapisów oraz dalszych zapisów Regulaminu (§ 8 ust. 2, czy § 35 ust. 5). Dalsze powołane zapisy Regulaminu przewidują zaś tryb odwoławczy od decyzji Prorektora do spraw kształcenia wydawanych w tym zakresie.
W świetle wskazanych uwag obowiązkiem Rektora było rozpoznanie środka odwoławczego od podjętego w I instancji rozstrzygnięcia. Zaniechanie tej czynności uchybia powołanym przepisom Regulaminu i legło u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany do rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i wydania w tym zakresie właściwego rozstrzygnięcia, które jak słusznie dostrzegają obie strony sporu ma charakter uznaniowy. Motywy przesłanek, którymi będzie się kierował organ w tej sprawie winny znaleźć odzwierciedlenie w treści wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżony akt, co ma umocowanie w treści art. 146 § 1 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach wsparto na treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.