IV SA/Wr 162/22

IV SA/Wr 162/22 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-11-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Katarzyna Radom /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Jeleniej Górze w przedmiocie braku wyrażenia zgody na zwolnienie z czternastodniowej kwarantanny postanawia: I odrzucić skargę; II zwrócić skarżącemu R. M. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 lutego 2022 r. R. M. (dalej: Skarżący, Strona) złożył skargę, w której wskazał, że "zaskarża działania Państwowej Powiatowej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w Jeleniej Górze oraz Państwowej Straży Granicznej oddział Zgorzelec Inspektora Sanitarnego w Jeleniej Górze za skierowanie na kwarantannę domową". Skarga została wniesiona w formie elektronicznej bezpośrednio do tut. Sądu w dniu 17 lutego 2022 r. W załączeniu do skargi nadesłano zaświadczenia o odbyciu kwarantanny oraz korespondencję mailową nadesłaną w imieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Jeleniej Górze z dnia 5 listopada 2020 r., w której wskazany organ poinformował stronę, że nie znajduje podstaw do zastosowania dyspozycji § 3 ust. 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r. poz.792 dalej: Rozporządzenie).W opinii organu w przedstawionej sprawie nie zachodzą przypadki, rozumiane jako stan wyższej konieczności uzasadniające skrócenie lub zwolnienie z obowiązku odbycia kwarantanny.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 7 lipca 2022 r. opisana skarga została rozdzielona na dwie sprawy. Jedna została zrejestrowana jako skarga na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w Zgorzelcu w przedmiocie objęcia kwarantanną i opatrzona sygn. akt IV SA/Wr 511/22. W niniejszej sprawie opatrzonej sygn. IV SA/Wr 162/22 jako przedmiot skargi określono czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Jeleniej Górze (dalej: organ) w przedmiocie braku zgody na zwolnienie z czternastodniowej kwarantanny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi względnie jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska w zakresie skargi dotyczącej zwolnienia z obowiązku odbycia kwarantanny wskazał, że w dniu 11 maja 2020 r. do organu wpłynęło pismo do Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 maja 2020 r.
w sprawie przekazania do załatwienia wystąpienia skarżącego z dnia 1 maja 2020 r. o zwolnienie z obowiązku odbycia kwarantanny. Odpowiedź na wskazane wystąpienie została udzielona skarżącemu w dniu 11 maja 2020 r. Rozpoznając wniosek o zwolnienie z obowiązku kwarantanny organ nie znalazł podstaw
do zastosowania §3 ust. 6 Rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżona przez stronę czynność wskazanego w sentencji organu polegająca odmowie zwolnienia z obowiązku odbycia kwarantanny podjęta została na podstawie przepisów powołanego na wstępie Rozporządzenia
Zgodnie z §3 ust. 6 tego Rozporządzenia Państwowy Inspektor Sanitarny właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu, w których ma być obowiązkowa kwarantanna, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust.5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi, lub inny upoważniony przez Głównego Inspektora Sanitarnego państwowy inspektor sanitarny, w uzasadnionych przypadkach, decyduje o skróceniu lub zwolnieniu z obowiązku jej odbycia.
Opisane działanie jako wykonywane przez organy administracyjne, z zakresu administracji publicznej i dotyczące obowiązku podmiotu, do którego jest skierowane należy zakwalifikować z punktu widzenia kognicji sądu administracyjnego z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) - czynność. Skuteczność zaskarżenia tego rodzaju czynności zależy od zachowania trybu zaskarżenia, o którym stanowią przepisy art. 53 § 2 p.p.s.a
Stosownie do art. 53 § 2 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia
w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego
i rozpoznać skargę. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowiąc, że w takiej sytuacji sąd skargę odrzuca.
Z niespornych okoliczności sprawy, potwierdzonych kopią nadesłanej przez stronę korespondencji mailowej odebranej przez stronę w dniu 5 listopada 2020 r. wynika, że właśnie w tym dniu strona dowiedziała się o zaskarżonej czynności polegającej na braku uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 1 maja 2020 r.
o zwolnienie z obowiązku odbycia kwarantanny. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem dla skarżącego 7 grudnia 2020 r.(art. 83 §2 p.p.s.a.) Natomiast skarga została złożona do Sądu 17 lutego 2022 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach (k.4) Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia. Oznacza to, że skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia, co obliguje Sąd do jej odrzucenia. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a Sąd nie dopatrzył się z urzędu żadnych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że tak znaczne uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Podstawę orzeczenia o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi (pkt II sentencji) stanowi art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.