IV SA/Wr 131/16

IV SA/Wr 131/16 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2016-10-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-03-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Wanda Wiatkowska-Ilków /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
I OSK 639/17 - Wyrok NSA z 2017-12-06
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 674
art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 71 ust. 1 pkt 1 i ust. 3
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Sędziowie sędzia WSA Ewa Kamieniecka, sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji orzekającej o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku, odmowa uznania za osobę bezrobotną i umorzenie postępowania w sprawie o ustalenie prawa do zasiłku oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Wojewoda D. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 71 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 72, art. 73 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r. poz. 674, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], którą po wznowieniu postępowania, objętego postanowieniem z dnia [...].10.2015 r., nr [...], orzeczono o:
- uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], orzekającej o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 5 listopada 2014 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 5 listopada 2014 r. do dnia 4 listopada 2015;
- odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 5 listopada 2014 r.;
- umorzeniu postępowania w sprawie o ustalenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 5 listopada 2014 r. do dnia 4 listopada 2015 r. - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie podał, że w toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów dołączonych do akt sprawy ustalono, że zainteresowana zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy we W. w dniu [...] listopada 2014 r. i decyzją Prezydenta Miasta W. została uznana za osobę bezrobotną z dniem 5 listopada 2014 r., z prawem do zasiłku przyznanym na okres od dnia 5 listopada 2014 r. do dnia 4 listopada 2015 r. Z dniem 1 września 2015 r. zainteresowana utraciła status bezrobotnego z powodu podjęcia zatrudnienia.
W dniu rejestracji otrzymała informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, która zawierała pouczenie, że utrata statusu bezrobotnego następuje, gdy osoba nie spełnia warunków określonych w definicji bezrobotnego, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (zwanej dalej: "ustawą"). Wyżej wymieniona oświadczyła również, że nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej.
Dnia 9 października 2015 r. organ pierwszej instancji pozyskał ze strony internetowej Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej (zwanej dalej: "CEIDG") informację, że zainteresowana posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą ze wskazaną datą rozpoczęcia wykonywania tej działalności na dzień 2 grudnia 1994 r. Następnie w dniu 13 października 2015 r. M. S. przedłożyła w urzędzie pracy dokument ze strony internetowej CEIDG, z którego wynika, że w dniu 9 października 2015 r. wykreśliła wpis z CEIDG. Na tej podstawie Prezydent Miasta W. postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...], wznowił postępowanie w sprawie dotyczącej uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 5 listopada 2014 r. i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 5 listopada 2014 r. do dnia 4 listopada 2015 r. oraz w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 1 września 2015 r. W dniu 21 października 2015 r. po poinformowaniu przez Urząd o treści art. 10 k.p.a. skarżąca złożyła oświadczenie, że dnia 2 grudnia 1994 r. zarejestrowała działalność gospodarczą której nigdy nie prowadziła. Działalność gospodarcza nie posiadała numeru NIP oraz REGON i w związku z tym, wyżej wymieniona była przekonana, że wpis do ewidencji zostanie anulowany. Dnia 5 listopada 2015 r. organ pierwszej instancji pozyskał z CEIDG dokument dotyczący historii tego wpisu, w którym widnieją następujące dane: 27 grudnia 2011 r. wpis przeniesiony z ewidencji gminnej, 9 października 2015 r. uzupełnienie danych wpisu na podstawie wniosku CEIDG-2, 9 października 2015 r. zmiana danych we wpisie, 9 października 2015 r. zakończenie działalności gospodarczej oraz 9 października 2015 r. nadanie numeru NIP.
Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego sprawy, po wznowieniu postępowania, podjęto opisaną wyżej decyzję z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...].
Od powyższej decyzji zainteresowana złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Powołała treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1995 r., Nr 1, poz. 1), który stanowi, że bezrobotnym może być osoba, która nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności, a także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące tego przepisu, że osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, może być pozbawiona statusu bezrobotnego w wyniku wznowienia postępowania w sprawie o przyznanie zasiłku dla bezrobotnego z tego powodu, że jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej, chyba że wykaże, iż nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności (Uchwała 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 1996 r.; sygn. akt. OPS 5/96, LEX 29269). Zainteresowana wyjaśniła, że w dniu 2 grudnia 1994 r. zarejestrowała działalność gospodarczą, której nigdy nie podjęła. Na potwierdzenie tego faktu strona przedstawiła wydruk ze strony internetowej CEIDG, gdzie widnieje taka sama data dokonania wpisu, jak data zaprzestania wykonywania tej działalności. Strona zwróciła również uwagę, że w powołanym wydruku ze strony internetowej CEIDG, w rubryce dotyczącej statusu działalności gospodarczej, została zawarta informacja, ze wpis nie przeszedł weryfikacji w CEIDG (ostatnia próba weryfikacji: 27 lipca 2012 r.), z powodu braku nr PESEL oraz NIP. Do odwołania strona załączyła również interpretację Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 5 grudnia 2012 r., nr DF-I-0212-254-LC/12, dotyczącą stosowania rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012, poz. 457) w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej. Strona wskazała, że zamierza wystąpić do Ministra Gospodarki o sprostowanie wpisu do CEIDG, gdyż wniosek o dokonanie wpisu był nieprawidłowy, tj. nie zawierał nr PESEL, NIP, REGON oraz kodu PKD i w związku z tym, nie powinien zostać przeniesiony do CEIDG.
Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje:
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Podstawą wznowionego postępowania jest zawsze, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie, które otwiera właściwemu organowi możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną i zbadania, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. nie wpłynęły na treść weryfikowanej decyzji. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, wydaje decyzję, w której:
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast w myśl art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r. poz. 674, z późn. zm.; zwanej dalej "ustawą"). Zgodnie z jego treścią bezrobotnym jest m.in. osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:
- zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo
- nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.
Organ pierwszej instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, słusznie przyjął, że z treści cytowanego przepisu wynika, iż sam fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, bez względu na to, czy działalność ta jest prowadzona, stanowi przesłankę uzasadniającą pozbawienie statusu bezrobotnego chyba, że osoba zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.
Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że odwołująca się w dniu dokonywania rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy we W., tj. 5 listopada 2014 r. posiadała wpis do CEIDG z określoną datą rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej na dzień 2 grudnia 1994 r. Informację o tej okoliczności organ administracji publicznej uzyskał dopiero 9 października 2015 r. (data wygenerowania dokumentu ze strony internetowej CEIDG). W związku z tym należy stwierdzić, że odwołująca się nie spełniła warunku, określonego w powołanym wyżej art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy, wymaganego do uzyskania statusu bezrobotnego, co za tym idzie również do nabycia prawa do zasiłku, będącego świadczeniem przysługującym w świetle art. 71 ustawy, wyłącznie osobie bezrobotnej. Zatem ujawniona okoliczność dawała podstawę do wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji uznającej skarżącą za osobę bezrobotną i przyznającej jej prawo do zasiłku, a następnie, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., orzeczenia o odmowie uznania za osobę bezrobotną i umorzenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wskazał, że w obowiązującym stanie prawnym, posiadanie wpisu do CEIDG jest okolicznością, która wyłącza możliwość uznania za osobę bezrobotną, chyba że osoba wykaże, iż zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania powołany przez stronę art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym bezrobotnym mogła być osoba, która nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Przepis ten obowiązywał bowiem w okresie od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 31 maja 2004 r., czyli przed wydaniem decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 5 listopada 2014 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 5 listopada 2014 r. do dnia 4 listopada 2015. Natomiast w postępowaniu wznowieniowym stosuje się przepisy obowiązujące w dniu wydania weryfikowanej decyzji (uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02, publ. ONSA 2003 r., nr 3, poz. 86). Jak już wskazano, w dniu orzeczenia przez organ pierwszej instancji o uznaniu strony za osobę bezrobotną i przyznaniu jej prawa do zasiłku obowiązywał art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674, z późn. zm.).
Z tych samych względów w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania powołane przez odwołującą się stanowisko NSA, przyjęte w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 1996 r.; sygn. akt. OPS 5/96, LEX 29269. Przedstawiona przez skarżącą wykładnia dotyczyła bowiem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który, nie obowiązywał w dniu wydania weryfikowanej decyzji.
Organ drugiej instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania dołączona do odwołania interpretacja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 5 grudnia 2012 r., nr DF-I-0212-254-LC/12. Interpretacja ta dotyczy bowiem rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012, poz. 457) w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej, czyli aktu prawnego, którego przepisy nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do informacji Pani M. S. o zamiarze wystąpienia do Ministra Gospodarki z wnioskiem o sprostowanie wpisu do CEIDG należy wskazać, że taka okoliczność nie może uzasadniać zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta W.. Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584. z późn. zm.; zwanej dalej "ustawą o swobodzie") obowiązuje domniemanie, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe.
Z akt sprawy wynika, że M. S. posiadała wpis do CEIDG od dnia 2 grudnia 1994 r. do dnia 9 października 2015 r. i jednocześnie nie wystąpiła z wnioskiem do Ministra Gospodarki o sprostowanie tego wpisu. Z tego względu organ pierwszej instancji był związany treścią wpisu dokonanego przez stronę do CEIDG i dlatego miał obowiązek wznowić postępowanie w jej sprawie. Bez znaczenia pozostaje podniesiony w odwołaniu zarzut, że z tytułu zarejestrowanej działalności gospodarczej nie były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne, czy też inne należności o charakterze publicznoprawnym, bowiem nie są to okoliczności, które podważają istnienie wpisu do CEIDG.
Skargę na powyższą decyzję wniosła M. S., zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię skutkującą odebraniem skarżącej statusu osoby bezrobotnej i pozbawieniem jej prawa do zasiłku,
2) przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a) art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez brak rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego, co skutkowało przyjęciem, że skarżąca nie wykazała, że na dzień uzyskania statusu bezrobotnej nie prowadziła działalności gospodarczej i w konsekwencji uznanie, że obowiązuje w stosunku do niej domniemanie prawdziwości danych wpisanych do CEIDG, podczas gdy skarżąca dokonała skutecznego sprostowania wpisu w CEIDG.
b) art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącej, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa oraz zasady przekonywania,
W związku z powyższym wniosła o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2016 r., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2015 r., przy zastosowaniu art. 135 p.p.s.a.,
2) przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści skargi na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.,
3) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy, z dnia 20 kwietnia 2004 r. Stwierdziła, że w przepisie tym przyjęto domniemanie wynikające z wpisu do ewidencji z uwagi na trudny do osiągnięcia cel powołanego przepisu, gdy bada się faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej. Konieczne jest jednak ustalenie rzeczywistej treści wpisu w zakresie podjęcia działalności gospodarczej (wyrok WSA we z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 787/14).
Podała, że w orzecznictwie zwraca się uwagę na konieczność dokonywania wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy w sposób systemowy i ustalenia rzeczywistej treści wpisu w zakresie dnia podjęcia działalności gospodarczej. Wskazuje się także na konieczność stosowania wykładni systemowej i celowościowej pojęcia "wpisu do ewidencji działalności gospodarczej", która ma prowadzić do odczytania rzeczywistego znaczenia tego pojęcia.
Z dokumentów, które dołącza zainteresowana – zaświadczeń: Naczelnika Urzędu Skarbowego dla W. Śródmieścia z 10 grudnia 2015 r., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 lutego 2016 r. wynika, że nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej.
Podkreśliła też, że występując z wnioskiem o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej nie działała celowo, czy z zamiarem wyłudzenia zasiłku dla bezrobotnych. W efekcie datą zaprzestania działalności jest data 2 grudnia 1994 r. a jedynie datą wykreślenia data 9 października 2015 r.
W tym samym dniu ujawniony został w systemie NIP skarżącej, w sposób automatyczny na co skarżąca nie miała wpływu, ani o to nie wnosiła. Podała ponadto, że nigdy nie prowadziła działalności i żyła w przeświadczeniu, że nie figuruje w rejestrze jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Nie podjęła żadnych kroków zmierzających do jej prowadzenia, nie wystąpiła o NIP, ani o REGON.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Artykuł 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Powyższy przepis, daje podstawę do stwierdzenia, że decyzja (postanowienie) mogą ulec uchyleniu, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w oparciu o powyższy przepis daje podstawę do uznania, że zaskarżone decyzje zostały podjęte zgodnie z prawem.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2016 r., którą to decyzję organ ten – po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od wydanej w trybie wznowieniowym decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2015 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] orzekającej o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 5 listopada 2014 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 5 listopada 2014 r. do dnia 4 listopada 2015 r., odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 5 listopada 2015 r.; umorzeniu postępowania w sprawie o ustalenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 5 listopada 2014 r. do dnia 4 listopada 2015 r.
Okoliczności faktyczne istotne dla rozpoznania skargi są niesporne. W dniu rejestracji w Urzędzie Pracy we W. skarżąca oświadczyła, że nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Tymczasem taki wpis istniał i stwierdzał, że datą rozpoczęcia wykonywania tej działalności jest dzień 2 grudnia 1994 r.
Wpis ten został przez skarżącą wykreślony w październiku 2015 r.; wówczas zainteresowana złożyła wniosek aby wpisać dzień 2 grudnia 1994 r. jako dzień zaprzestania prowadzenia działalności (wyjaśnienia skarżącej złożone w dniu 18 października 2016 r.).
Informację, że skarżąca posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą z datą jej wykonywania – 2 grudnia 1994 r. organ I instancji uzyskał w dniu 9 października 2015 r.
Niewątpliwie była to okoliczność, która istniała w dacie rejestracji skarżącej jako osoby bezrobotnej, nieznana w tym czasie organowi.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) dalej k.p.a. w sprawie zaskarżonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Pozyskane w dniu 9 października 2015 r. informacje dawały podstawę do wznowienia postępowania, miały bowiem istotne znaczenie dla sprawy o ustalenie statusu zainteresowanej jako osoby bezrobotnej i jak wyżej wskazano nie były one znane organowi w dniu rejestracji zainteresowanej jako osoby bezrobotnej.
W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym – oznacza to między innymi "osobę (...), która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis i zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej".
W sprawie nie zaistniała żadna ze wskazanych okoliczności, która mimo wpisania do rejestru prowadzonej działalności daje podstawę do uznania osoby ją prowadzącej jako osobę bezrobotną.
Niesporne jest, że w okresie zarejestrowania działalności to jest od grudnia 1994 r. do października 2015 r. skarżąca nie dokonała wpisu o zawieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej, w dniu rejestracji nie wskazała również, że działalność zostanie podjęta w jakimś określonym terminie. Z dokonanego zapisu wynika, że działalność była prowadzona z datą dokonania wpisu.
Wpis dokonany w październiku 2015 r. dotyczący nie prowadzenia działalności od dnia 2 grudnia 1994 r. nie może wywierać skutku oczekiwanego przez zainteresowaną. Aby taki skutek wywrzeć musiał być dokonany przed wykreśleniem z rejestru, a nie w dacie wyrejestrowania działalności gospodarczej, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.
Z dokumentów dołączonych do skargi, a także akt administracyjnych wynika, że istotnie skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej.
Jednakże ustalenia w tym względzie nie mają żadnego znaczenia dla sprawy albowiem jak wynika z powołanego art. 2 ustawy o instytucjach rynku pracy ustawodawca przyjął założenie że sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej powoduje utratę statusu osoby bezrobotnej, poza wyjątkami omówionymi wyżej.
Reasumując uznać należy, że zaistniały nowe istotne okoliczności w sprawie, o których organ nie wiedział w dacie wydawania decyzji z dnia 5 listopada 2014 r., które miały wpływ na wynik powyższej decyzji. Tym samym zaistniały podstawy do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. a następnie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 151 k.p.a.).
Nie są zatem zasadne zarzuty skargi naruszenia prawa materialnego – art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f.
Według Sądu nie naruszono również przepisów postępowania. Organy zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozpoznania sprawy i właściwie dokonały jego oceny. Stan faktyczny istotny dla sprawy, jak wskazano wyżej, był niesporny. Dowody zgromadzone w sprawie to dokumenty urzędowe wydane przez Powiatowy Urząd Pracy oraz informacje wynikające z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej.
Zauważyć też należy, że wpisanie daty zaprzestania prowadzenia działalności na dzień 2 grudnia 1994 r., w dniu 9 października 2015 r. nie ma charakteru sprostowania, gdyż w tym miejscu rejestru nie figurował inny wpis, który można było zmienić. Po prostu w tej części rejestru nie było żadnego wpisu.
Sąd zauważa również w związku z odwołaniem się w skardze do sprawy IV SA/Wr 787/14 i stwierdzenia, że konieczne jest jednak ustalenie rzeczywistej treści wpisu w zakresie podjęcia "działalności gospodarczej", że rzeczywista treść wpisu w niniejszej sprawie jest ustalona i niesporna.
Sąd podziela również stwierdzenie organu, że w obecnym stanie prawnym nie ma zastosowania uchwała NSA z dnia 16 grudnia 1996 r.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.
H.B.25.11.2016r.