IV SA/Wr 131/07

IV SA/Wr 131/07 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2007-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Henryk Ożóg /sprawozdawca/
Lidia Serwiniowska /przewodniczący/
Tadeusz Kuczyński
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 154 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 91/04 w sprawie ze skargi J. B na decyzję Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku specjalnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego, po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. w sprawie przyznania mu dodatku specjalnego w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego na okres zajmowania stanowiska - dyspozycja Szefa WSzW w K., decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 4 i 5, art. 15 ust. 1, art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. z 2002r. Nr 76, poz. 693/ i § 5 ust. 1 pkt 2, § 31 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy /Dz.U. z 2000r. Nr 90 poz. 1005 ze zm./ oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993r. w sprawie określenia organów wojskowych wyższego stopnia, właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w ustawie o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. Nr 23 poz. 101/, a także art. 138 § 1 "ust. 1" kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze na tę decyzję J. B. wniósł o jej uchylenie. W obszernym uzasadnieniu skargi opisał kwestie związane z pełnieniem służby wojskowej.
Odnośnie zaś wydanych w sprawie orzeczeń podniósł, iż wydanej decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K., nie można uznać za sformalizowaną w stosunku do istniejącej sytuacji, ponieważ jest to decyzja administracyjna i obligatoryjnie po jej formalnym wydaniu w dniu [...] powinna być doręczona stronie tj. skarżącemu w terminie 14 dni. Decyzja została wydana i natychmiast realizowana przez organ I instancji bez udziału strony, pomimo że w pouczeniu tej decyzji dano możliwość odwołania się od niej do Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego we W. w terminie 7 dni od jej otrzymania i stwierdzono, że strona otrzymuje tą decyzję.
Organ I instancji realizował decyzję finansową sam, nie doręczając tej decyzji stronie przez prawie 10 miesięcy od daty jej wydania i skierował od dnia [...] skarżącego na emeryturę z "urzędu" o decyzji nie wspominając.
Organ odwoławczy nie dokonał oceny, dlaczego organ I instancji przyznał dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego "według stanowiska służbowego na okres zajmowania stanowiska - dyspozycja Szefa WSzW w K.", które nie jest żadnym stanowiskiem.
Wymieniony dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego był już realizowany przy płatności "spoza etatu" dla stanowiska z kodem nieokreślonym [...] na liście wypłat płatnika tj. Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. od dnia [...] na co wskazuje "Zestawienie uposażenia za okres od [...] do [...]" - wypłacanego "spoza etatu" ze stanowiska chorążego sekcji mobilizacyjnej i administracji rezerw w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w N. T.
Skarżący wskazał, że Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego we W., nie wydał Rozkazu Personalnego, zwalniającego skarżącego ze stanowiska chorążego sekcji mobilizacyjnej i administracji rezerw w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w N. T. i wyznaczającego na stanowisko służbowe w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K., co upoważniałoby Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. do wydania przedmiotowej decyzji przyznającej dodatek specjalny.
Jeżeli płatnik tj. Wojewódzki Sztab Wojskowy w K., realizował przyznany już wcześniej dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia, zbędne było wydawanie decyzji o przyznaniu tego dodatku, skoro on był już wypłacany.
Ponieważ Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego we W. nie dokonał oceny formalnej, merytorycznej i faktycznej względem przydzielonego 27% dodatku specjalnego przez organ I instancji, skarżący wnosi o uchylenie decyzji Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego we W. z uwagi, że ta decyzja nie uwzględniła zasadności przyznania dodatku specjalnego, tym bardziej, że ten dodatek specjalny był już wypłacany od dnia [...] przy płatności "spoza etatu" bez decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006r., sygn. akt IV SA/Wr 91/04 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Postępowanie administracyjne bowiem, które jest wszczęte z urzędu lub na wniosek strony ma na celu uregulowanie określonej sytuacji, czego zewnętrznym wyrazem jest decyzja administracyjna - stwierdził Sąd.
W niniejszym przypadku i postępowanie takie i decyzja administracyjna miałaby na celu rozstrzygnięcie kwestii przysługiwania skarżącemu dodatku specjalnego.
Tymczasem została ona wydana, mimo iż skarżący wcześniej taki dodatek pobierał, jedynie w celu uporządkowania dokumentacyjnego akt osobowych skarżącego. Z pisma z dnia [...] Nr [...] wynika, że "Decyzja została wydana w celu uporządkowania statusu finansowego żołnierza, w związku z wstrzymaniem zwolnienia żołnierza z zawodowej służby, do czasu rozpatrzenia jego skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny. Otrzymywał on dodatek specjalny w wysokości 27% w czasie gdy zajmował stanowisko chorążego sekcji mobilizacji i administracji rezerw w WKU N. T., jak i podczas pozostawania w dyspozycji Szefa WSzW w K. Brak było podstaw prawnych do przyznania żołnierzowi dodatku specjalnego w innej wysokości."
Pomijając kwestię składników jakie powinny złożyć się na rozstrzygnięcie tej decyzji /powinna ona dokładnie określać czas od jakiego dodatek przysługuje/ wskazać należy, iż decyzji tej pierwotnie nie doręczono skarżącemu, uczyniono to dopiero wówczas gdy dowiedział się on o jej istnieniu i jej zażądał.
Decyzja ta w gruncie rzeczy miała na celu potwierdzenie, że skarżący znajdował się w określonej sytuacji prawnej natomiast takie potwierdzenie wcale nie musiało nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, która jak już stwierdzono ani nie tworzyła określonego prawa ani też go nie przyznawała. Należało zatem rozważyć potwierdzenie tego, iż skarżący otrzymał dodatek w drodze zaświadczenia w rozumieniu art. 217 kpa. Tymczasem stworzono w sposób niedopuszczalny swego rodzaju fikcję prawną. Zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca zatem narusza przepisy regulujące wszczynanie postępowania administracyjnego art. 104 kpa a w szczególności przepis art. 105 kpa mówiącego o bezprzedmiotowości postępowania a z taką bezprzedmiotowością mamy do czynienia w niniejszym przypadku.
Naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 18 lipca 2006r.
Pismem z dnia [...] J. B. wezwał dowódcę Ś. Okręgu Wojskowego we W. do wykonania omówionego orzeczenia.
Na wezwanie to odpowiedział dowódca Ś. O.W. pismem z dnia [...].
J. B. wniósł skargę na niewykonanie wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2006r.
W odpowiedzi na skargę dowódca Ś. O.W. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie organu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem /wyrok NSA z dnia 30 maja 2001r. II SA 2015/00, niepubl./.
Na podstawie cytowanego przepisu p.s.a. skarżący może żądać od sądu administracyjnego wyłącznie wymierzenia grzywny w związku z niewykonywaniem wyroku tego Sądu /skardze wniesionej w niniejszej sprawie takiego elementu brak - uwaga Sądu/.
Warunek wezwania, o jakim mowa wyżej, został przez skarżącego spełniony.
Odpowiadając na skargę /pismo z dnia [...]/ pełnomocnik dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego we W. stwierdziła, że powołany na wstępie wyrok przekazano celem realizacji według właściwości organowi I instancji - Szefowi Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. Zaznaczyła jednocześnie, iż Sąd uchylił decyzje wymienionych organów jako bezprzedmiotowe i naruszające przepis art. 105 kpa ponieważ uznał, że w tej konkretnej sprawie nie należało potwierdzać faktu pobierania przez skarżącego dodatku specjalnego w wysokości 27% decyzją administracyjną, w rozumieniu art. 104 kpa. Dlatego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wątek ten kontynuował odpowiadający na skargę w piśmie z dnia [...], w którym ponownie stwierdził, iż wyrok ten wyeliminował jedynie decyzje organów z obiegu prawnego jako bezprzedmiotowe, ponieważ w sprawie nie należało potwierdzać faktu pobierania przez skarżącego dodatku specjalnego decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 kpa. Przedmiotem rozstrzygnięcia wyroku był tylko dodatek specjalny pobierany przez skarżącego, a nie inne kwestie związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, które permanentnie, od 2003r., są podnoszone.
Skarżący natomiast na rozprawie oświadczył, iż wykonanie wyroku Sądu z dnia 12 kwietnia 2006r. ma polegać na wydaniu przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. decyzji przyznającej dodatek specjalny w wysokości 27% według zajmowanego stanowiska z datą nabycia uprawnienia, którą ma ustalić organ z wykazaniem grupy uposażenia przewidzianego dla określonego stanowiska służbowego. Podał nadto, że uzyskał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2007r., sygn. akt III SA/Kr 99/07 w przedmiocie "wyjaśnienia wątpliwości". Z sentencji tego wyroku wynika, że komendant WKU ma wydać nową decyzję w przedmiocie dodatku specjalnego w wysokości 27%. Z jego uzasadnienia zaś - że w niniejszej sprawie zapewne zachodzi konieczność wydania nowych decyzji.
Wyrok ten skarżący złożył do akt sprawy. Zawarte w jego sentencji rozstrzygnięcie brzmi jednak inaczej niż to co przedstawia skarżący: uchyla pkt 1 zaskarżonego postanowienia oraz postanowienie organu pierwszej instancji. Sprawa rozpatrywana tego dnia przez WSA w Krakowie została wszczęta skargą J. B. na postanowienie Szefa WSzW w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie "wyjaśnienia wątpliwości". W uzasadnieniu tego wyroku istotnie został zawarty passus o konieczności wydania nowych decyzji administracyjnych regulujących sprawę uposażenia J. B. w okresie jego służby /.../.
Orzeczenie to o tyle ma znaczenie w niniejszej sprawie że koresponduje z oświadczeniem skarżącego złożonym na rozprawie. Jednakże wykonanie wyroku z dnia 12 kwietnia 2006r. zgodnie z oczekiwaniem wyrażonym w przedstawionym oświadczeniu nie jest możliwe. Wyrok ten, którego żadna ze stron nie zakwestionowała stał się bowiem prawomocny, a znosi on jedynie orzeczenia organów administracyjnych, wydane nie w celu uregulowania sytuacji prawnej skarżącego w tym względzie, ale uporządkowania w gruncie rzeczy jego akt osobowych. Rozstrzygnięcie wyroku jest zgodne z wnioskiem skarżącego zawartym w jego skardze. Istota postępowania administracyjnego uległa tym samym zakwestionowaniu przez sam organ. Wyrok ten nie zawiera żadnych wskazań co do dalszego postępowania, które realizując wojskowe organy administracyjne miałyby orzekać w przedmiocie praw /obowiązków/ skarżącego. Możnaby rozważać, czy postępowanie zakończone skasowanymi decyzjami nie powinno ulec umorzeniu jednakże zważyć należy, że postępowanie dotyczące uposażenia jest inspirowane przez skarżącego poza tokiem rozpatrywanej sprawy.
Wszystkie podniesione względy pozwoliły Sądowi oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.