II SA/Ke 179/20

II SA/Ke 179/20 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2020-10-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący/
Jacek Kuza /sprawozdawca/
Krzysztof Armański
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II GSK 343/21 - Wyrok NSA z 2024-06-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 341
art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. przy udziale Wiesławy Klimontowicz Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce-Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata K.K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A.W. od decyzji Starosty z [...] 2019 r., orzekającej o skierowaniu A.W. posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A, B1, B, B+E, T, C,C+E, C1, C1+E na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że podstawą wydania decyzji przez Starostę był wniosek Prokuratura Prokuratury Rejonowej z 18 lipca 2019 r. We wniosku tym wskazano, że pod nadzorem Prokuratury Rejonowej prowadzone było postępowanie przygotowawcze przeciwko A. W., podejrzanemu o popełnienia przestępstwa z art. 226 § 1 KK w zw. z art. 91 § 1 KK. W toku tego postępowania A.W. został zbadany przez dwóch lekarzy psychiatrów, którzy stwierdzili u badanego objawy choroby psychicznej. Według biegłych powinien on podjąć leczenie w Poradni Zdrowia Psychicznego. Prokurator podkreślił, że stwierdzone przez biegłych rozpoznanie rodzi uzasadnione obawy odnośnie bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego.
Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało, że słusznie organ I instancji ocenił, że wobec strony zaistniało uzasadnione podejrzenie, co do stanu jego zdrowia mogące stanowić przeciwwskazanie, co do jego dalszego udziału w ruchu drogowym w charakterze kierującego.
Organ ponownie podkreślił, że podstawę wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie stanowił wniosek Prokuratora oraz informacje i stwierdzenia zawarte w opinii sądowo-psychiatrycznej. W takiej sytuacji, skoro odwołujący posiada prawo jazdy, prawidłowo wskazano na konieczność przeprowadzenia badania lekarskiego przez osobę, która może jednoznacznie stwierdzić, czy w tym konkretnym przypadku takie schorzenie może stanowić przeciwwskazanie do kierowania przez niego pojazdami.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniósł A.W. .
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego poparł skargę. Natomiast Prokurator wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jej przedmiotem jest decyzja wydana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. na datę wydania zaskarżonej decyzji Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badania lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.
Pojęcie "uzasadnione zastrzeżenia" należy interpretować zgodnie z celem powyższej ustawy, którym jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jedną z istotnych przesłanek bezpieczeństwa ruchu jest stan zdrowia kierowcy. Od dyspozycji zdrowotnej kierowcy w dużym stopniu zależy bezpieczeństwo ruchu, a niedomagania kierowcy w tym zakresie są czynnikiem wpływającym na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. W piśmiennictwie podkreśla się, że podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić konkretne i uzasadnione okoliczności świadczące o pogarszającym się stanie zdrowia strony. Zatem zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Sformułowanie "uzasadnione zastrzeżenia" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Wydanie decyzji na podstawie tego przepisu nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdów. Nie jest konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarcza wysokie prawdopodobieństwo ich istnienia. Jednocześnie ocena przesłanek uzasadniających wydanie danej osobie skierowania musi być dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu.
Z powyższego wynika, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ uzyska informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne.
W niniejszej sprawie źródłem zastrzeżeń organów co do stanu zdrowia skarżącego jest opinia sądowo-psychiatryczna, z której wynika, że skarżący zdradza objawy choroby psychicznej – zespołu urojeniowego. Przemawia za tym obecność zaburzeń treści myślenia o typie urojeń prześladowczych oraz podejmowanie działań motywowanych urojeniowo. Towarzyszy im silne napięcie emocjonalne i skłonność do rozdrażnień.
Powyższa opinia, sporządzona w dniu 24 czerwca 2019 r. przez dwóch biegłych lekarzy specjalistów psychiatrów, jest wystarczająca do stwierdzenia istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, mającego istotny wpływ na zdolność podejmowania przez niego właściwych czynności i właściwego reagowania na różne sytuacje drogowe.
Mając to wszystko na uwadze należy zgodzić się z dokonaną przez organy oceną, że zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, mające wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. W tym miejsce ponownie wskazać należy, że do wydania decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy o kierujących pojazdami nie jest wymagana pewność, ani udowodnienie, że istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdami przez osobę kierowaną na badania, a jedynie musza wystąpić uzasadnione co do tego zastrzeżenia. Dopiero przeprowadzone badania pozwolą na stwierdzenie, czy faktycznie skarżący jest w stanie prowadzić pojazdy bez narażenia siebie i innych uczestników ruchu drogowego.
Odnosząc się do treści skargi, wskazać należy, że nie zawarto w niej merytorycznych zarzutów, a jedynie krytyczne uwagi dotyczące działalności takich organów jak Policja, Sądy i Prokuratury, których nie da się odnieść bezpośrednio do zaskarżonej decyzji. Dlatego nie mogły one mieć wpływu na wynik sprawy.
Ze względu na to, a także dlatego, że Sąd działając w ramach wyznaczonych przez art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. nie dostrzegł z urzędu w zaskarżonej decyzji żadnych naruszeń prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach skargę jako niezasadną oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jednocześnie na podstawie art. 250 § 1 tej samej ustawy w związku z § 21 ust. 1 pkt 1c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18 ze zm.) Sąd przyznał reprezentującemu z urzędu skarżącego adwokatowi wynagrodzenie w wysokości 295,20 zł.