IV SA/Wr 128/04

IV SA/Wr 128/04 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ewa Kamieniecka
Marcin Miemiec
Tadeusz Kuczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne
Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ
Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1992 nr 4 poz 16
art. 29 ust. 1; art. 26 ust. 1; art. 28 ust. 2
Obwieszczenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 grudnia 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.
Dz.U. 1992 nr 57 poz 278
par. 32
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, Sędzia WSA Marcin Miemiec, Asesor WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2005r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej oddala skargę
Uzasadnienie
Orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania poborowego T. C. od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ł. z dnia [...]r., nr [...] w sprawie uznania go za zdolnego do służby wojskowej /kat. A/ na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust.1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21.11.1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. z 1992r. nr 4 poz. 16/ oraz § 6 pkt 1 i § 32 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.06.1992r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach /Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm./ utrzymano w mocy zaskarżone orzeczenie. W odwołaniu T. C. stwierdził, że występują u niego dolegliwości związane z przebytym poważnym urazem kolana prawego, silnymi migrenami bólami głowy z zaburzeniami pola widzenia i towarzyszące temu zawroty głowy i wymioty. Leczy się poradni przeciwmigrenowej .
W motywach rozstrzygnięcia II instancji podniesiono, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. po rozpatrzeniu odwołania, analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdziła uchybień orzeczniczych i zaskarżone orzeczenie utrzymała w mocy. Stwierdzone schorzenia oraz obecny stopień ich nasilenia ustalony w wyniku specjalistycznych badań lekarskich /psychiatryczne, neurologiczne, laryngologiczne, ortopedyczne, okulistyczne/ tj. :
1. migrenowe bóle głowy bez objawów ogniskowego uszkodzenia OUN § 64 p. 1, 2. zespół przeciążeniowy kolana prawego § 76 p. 1 z załącznika nr 1 do w/w rozp. MON kwalifikują do wyżej ustalonej kategorii zdolności do służby wojskowej.
Przedstawiona przez stronę dokumentacja medyczna w postaci kserokopii wyniku badania USG kolana prawego, usg doppler tętnic szyjnych i kręgowych, EEG oraz historii choroby z poradni neurologicznej nie stoi w sprzeczności z ustaleniami badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów.
W skardze na powyższe orzeczenie do sądu administracyjnego T. C. zarzucił, że : 1) orzeczenie było wykonane bez jego obecności; 2) poza dolegliwościami wskazanymi w kwestionowanym orzeczeniu posiada inne schorzenia. Stwierdził, że w wieku [...] lat doznał silnego urazu głowy, wskutek czego miał wstrząśnienie mózgu i zanik wzroku na około 3 godz. W związku z tym był na obserwacji w szpitalu. W wieku [...] lat zaczęły mu się silne migrenowe bóle głowy z aurą widzenia zachodzącą na całe oczy, która uniemożliwiła mu normalne funkcjonowanie oraz 90 % utratę wzroku podczas trwania bólu.
W dalszym ciągu uczęszcza do lekarza i ma przepisaną kurację lekową. Na schorzenie leczy się już ok. 10 lat. Pierwszy raz z w.w. objawami był u okulisty, który podejrzewał u niego jaskrę oraz stwierdził nadciśnienie w obu oczach. Nadmienił, że komisja stwierdziła u niego zespół przeciążeniowy kolana prawego, co jest nieprawdą, gdyż stwierdzono u niego w Centrum Matki Polki, że jest to nawykowe zwichnięcie kolana prawego. Skutki zwichnięcia dokuczają mu do chwili obecnej. Nie może krzyżować nóg podczas siadania. Odczuwa ból w okolicach kolana oraz w ścięgnie podczas silniejszego naskoku na prawą nogę. Nie może również kucać na prawej nodze, gdyż w.w uraz uniemożliwia mu to, tak samo jak niemożność wyprostowania do końca kolana.
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie. Stwierdzono, że ustalenie stanu zdrowia T. C. oparto na wynikach specjalistycznych badań lekarskich przeprowadzonych przez lekarzy uprawnionych do badań dla potrzeb orzeczniczych wojskowych komisji lekarskich, a ustalenia zdolności do służby wojskowej dokonano zgodnie z przepisami rozporządzenia MON z dnia 10.06.1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Badający dla potrzeb orzeczniczych lekarze specjaliści w zakresie neurologii i ortopedii rozpoznali mieszczące się w zakresie pojęciowym §64pl i §76pl migrenę bez objawów ogniskowego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego oraz zespół przeciążeniowy kolana prawego. Również konsultujący dla potrzeb orzeczniczych lekarz specjalista psychiatra nie stwierdził odchyleń od stanu prawidłowego w stanie psychicznym. W tej sytuacji orzeczenie kategorii A zdolności do służby wojskowej jest zasadne.
Przedstawiona przez orzekanego dokumentacja medyczna w postaci kserokopii wyników badań dodatkowych ( USG kolana. USG - dopller tętnic kręgowych, EEG oraz historii choroby z poradni neurologicznej) nie stoi w zasadniczej sprzeczności z ustaleniami badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów, potwierdza brak odchyleń od stanu prawidłowego ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz dolegliwości bólowe kolana prawego - brak danych by stwierdzono nawykowe zwichnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ponieważ skarga zawiera przede wszystkim polemikę z merytoryczną treścią rozpoznania lekarskiego, wyjaśnienia wymaga, iż sąd administracyjny nie jest trzecią instancją postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w przedmiocie stanu schorzeń poborowego i jego zdolności do służby wojskowej.
Do kompetencji sądu należy kontrola orzeczenia będącego decyzją administracyjną organu wojskowego pod względem zgodności z prawem.
Analizując pod tym kątem treść zarzutów skargi uznać należało, iż skarżący zarzuca naruszenie przepisów proceduralnych poprzez pominięcie zasady bezpośredniości w postępowaniu, organu II instancji.
W konkretnej sytuacji zarzutu tego nie można uznać za uzasadniony.
W świetle ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz zgodnie z regulacją szczegółową zawartą w § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach zasadą jest orzekanie przez odwoławczą komisję lekarską na podstawie dokumentacji zawartej w aktach orzeczniczo-lekarskich zgromadzonych w pierwszej instancji.
Jeśli poborowy w swoim odwołaniu nie wskazał żadnych faktów i okoliczności wskazujących na konieczność przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego, to rejonowa komisja lekarska nie miała obowiązku przeprowadzenia takiego badania lub zlecić jego przeprowadzenie komisji, która wydała orzeczenie.
Samo twierdzenie, że poborowy jest w trakcie dalszego leczenia i wymaga stałej opieki lekarskiej nie czyni zadość wywodom o konieczności przeprowadzenia własnych badań ze strony komisji okręgowej.
Stwierdzić bowiem należy, iż istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby wojskowej i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności (przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej), stanowiącego załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia.
Przydatność do służby wojskowej oceniana jest według stanu z chwili wykonania badania lekarskiego. Oznacza to, że poborowy nie może skutecznie powoływać się na fakt chorób i urazów przebytych w okresie dzieciństwa, skoro obecnie przeprowadzone badania lekarskie /psychiatryczne, neurologiczne, laryngologiczne, okulistyczne i ortopedyczne/ nie potwierdziły, by urazy te skutkowały rozstrojem organizmu w stopniu rzutującym na ocenę przydatności do służby wojskowej.
Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może również zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej niż uczyniła to komisja na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich. Skoro komisja uznała, że stwierdzone u skarżącego mankamenty zdrowotne kwalifikują go do kat. A, a kwalifikacja ta w sensie medycznym znajdująca uzasadnienie w § 64 pkt. 1 i § 76 pkt. 1 załącznika do rozporządzenia MON z 10 czerwca 1992r. nie została skutecznie podważona opiniami innych specjalistów z zakresu medycyny, to brak było podstaw do przyjęcia, że zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa.
Dodać należy, że komisja ustosunkowała się do załączonej przez skarżącego dokumentacji lekarskiej wskazując, że nie stoi ona w sprzeczności z ustaleniami lekarzy specjalistów badających skarżącego dla potrzeb orzeczniczych, a tym samym, nie wskazuje na wadliwość orzeczenia o przydatności do służby wojskowej. Ustosunkowano się także do podniesionego w skardze zarzutu błędnego zd. skarżącego zakwalifikowania nawykowego zwichnięcia kolana prawego jako zespołu przeciążeniowego tego kolana konstatując, iż brak jest danych by stwierdzić takie zwichnięcie.
Mając na uwadze powyższe, wobec niestwierdzenia naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.