IV SA/Wr 120/24

IV SA/Wr 120/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Makowska-Hrycyk
Marta Pająkiewicz-Kremis
Tomasz Świetlikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. 39 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Protokolant: Referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 września 2024 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2023 r. nr 3853/2023 w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.
Zaskarżoną decyzją z 13 grudnia 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant WP), po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Lwówku Śląskim (dalej: Komendant PP) z 30 października 2023 r., mocą której odmówiono uchylenia rozkazu personalnego nr 213/2022 Komendanta PP z 24 października 2022 r. o przedłużeniu młodszemu aspirantowi referentowi Z. w L. D. N. (dalej: funkcjonariusz, policjant, strona, skarżący) okresu zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 6 listopada 2022 r. do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - dalej: k.p.a.) i art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz. 171 ze zm. - dalej: u.o.P.). Z akt sprawy wynika, że funkcjonariusz, na podstawie rozkazu personalnego
z 5 sierpnia 2022 r., został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy (od 6 sierpnia do 5 listopada 2022 r.). Od powyższego rozkazu funkcjonariusz się odwołał. Rozkazem personalnym z 6 września 2022 r. Komendant WP utrzymał w mocy skarżony odwołaniem rozkaz personalny. Dalej Komendant PP, rozkazem personalnym z 24 października 2022 r., działając na podstawie art. 39 ust. 3 i art. 39a ust. 3 w zw.
z art. 39c ust. 3 u.o.P., przedłużył okres zawieszenia funkcjonariusza od 6 listopada 2022 r. do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Od powyższego rozkazu funkcjonariusz nie odwołał się (rozkaz uprawomocnił się 11 listopada 2022 r.).
W dniu 16 sierpnia 2023 r. funkcjonariusz zwrócił się do Komendanta PP
o uchylenie rozkazu personalnego z 24 października 2022 r. Powołał się na fakt, że postanowieniem z 11 sierpnia 2023 r. (II K 242/23) Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny (dalej: SR) utrzymał w mocy postanowienie Sądu z 17 lipca 2023 r.
o uchyleniu środków zapobiegawczych w postaci dozoru Policji, polegającego na zakazie kontaktowania się ze współoskarżonym oraz innymi osobami i zawieszenia
w wykonywaniu zawodu funkcjonariusza Policji.
W następstwie powyższego, Komendant PP wszczął - 14 września 2023 r. -postępowanie administracyjne w sprawie uchylenia rozkazu personalnego z dnia 24 października 2022 r.
W dniu 30 października 2023 r. Komendant PP wydał decyzję, w której odmówił uchylenia rozkazu personalnego z dnia 24 października 2022 r. o przedłużeniu funkcjonariuszowi okresu zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 6 listopada 2022 r. do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. W odwołaniu funkcjonariusz wniósł o zmianę decyzji i uchylenie rozkazu personalnego, ew. uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dowodził, że ustały przesłanki zawieszenia go, jako funkcjonariusza, w czynnościach służbowych do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, wskutek wydania przez SR postanowienia z 11 sierpnia 2023 r. o uchyleniu wobec niego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu funkcjonariusza Policji. Stwierdził, że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek skutkujący zawieszeniem w czynnościach do czasu zakończenia postępowania karnego, zaś on wykazał istnienie słusznego interesu strony.
Komendant WP - decyzją z 13 grudnia 2023 r. - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniał, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma fakt, iż prowadzone przeciwko funkcjonariuszowi przez SR postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone i że wobec powyższego przesłanka z art. 39 ust. 3 u.o.P., dotycząca zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, nie ustała. Wskazał, że - wbrew twierdzeniu odwołania - prawidłowa jest ocena organu pierwszej instancji, iż aktualne pozostają stawiane funkcjonariuszowi zarzuty karne. W kwestii wywodu, że zgromadzony w postępowaniu karnym materiał dowodowy przemawia za stwierdzeniem, iż istnieją poważne wątpliwości co do okoliczności, że funkcjonariusz dopuścił się zarzucanych mu czynów, co zostało pominięte przez organ pierwszej instancji i co dowodzi o braku podstaw do uznania, iż w przypadku funkcjonariusza nadal trwa stan, w którym pełnienie przez niego służby godziłoby w jej interes oraz
w sposób istotnie ujemny wpływałoby na dobre imię Policji, Komendant WP dostrzegł, że przedstawione funkcjonariuszowi zarzuty karne nie zostały uchylone a postępowanie karne pozostaje w toku. Ponadto, w uzasadnieniu postanowienia o uchyleniu wobec funkcjonariusza środków zapobiegawczych SR wskazał, że zebrany w sprawie karnej materiał dowodowy w dużym stopniu uprawdopodabnia sprawstwo oskarżonego
w zakresie zarzucanych mu czynów. Zdaniem Komendanta WP, przywoływana przez funkcjonariusza zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w sprawie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w oparciu o art. 39 ust. 3 u.o.P. Podkreślił, że organy Policji nie są władne do oceny, czy funkcjonariusz popełnił zarzucane mu czyny (czy też nie) oraz że organ administracyjny nie dąży do ustalenia, czy doszło do popełnienia czynu karalnego.
Organ drugiej instancji motywował, że zawieszenie w czynnościach służbowych, realizowane zgodnie z ustawą o Policji, pozwala na szybkie odsunięcie funkcjonariusza od bieżącego wypełniania obowiązków wówczas gdy zaistniałe okoliczności wskazują, że może on nie spełniać już wymogów stawianych policjantowi. Przypomniał, że w myśl art. 25 u.o.P., służbę w tej formacji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii
i niekarany. Podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta oskarżonego
o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, mogłoby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji. W skardze, skarżąc decyzję Komendanta WP w całości, skarżący zarzucił naruszenie przepisów:
1) prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 39 ust. 3 u.o.P. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez organ, że w niniejszej sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", stanowiący konieczną przesłankę dla przedłużenia zawieszenia w czynnościach do czasu zakończenia postępowania karnego;
2) postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego
i załatwienia sprawy, przejawiające się w szczególności w zaniechaniu jakiejkolwiek analizy materiału dowodowego zebranego w toczącym się postępowaniu karnym
w postaci uzupełniającej pisemnej opinii sądowo-lekarskiej sporządzonej przez biegłych z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu z 23 czerwca 2022 r., a także opartej na materiale filmowym z monitoringu pisemnej opinii
z 20 września 2021 r. biegłych specjalistów z zakresu prawidłowości użycia środków przymusu bezpośredniego z Biura Ekspertyz Sądowych w Lublinie, uzupełnionej przesłuchaniem do protokołu biegłego B. G. z akt postępowania karnego prowadzonego przed SR (sygn. akt II K 242/23), podczas gdy zgromadzone
w postępowaniu karnym dowody mogą być dowodem zarówno w postępowaniu dyscyplinarnym, jak i w postępowaniu w przedmiocie dalszego zawieszenia
w czynnościach służbowych, gdyż dotyczą tych samych zdarzeń, a ich analiza pozwoliłaby dokładnie zapoznać się z okolicznościami popełnienia zarzuconych skarżącemu czynów i uznania, że w niniejszej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający dalsze zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych, a podjęte przez niego działania w trakcie sprawowania służby w czasie popełniania zarzucanego mu czynu nie mogą być w żaden sposób zakwalifikowane jako godzące w dobre imię formacji;
3) postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie
w uzasadnieniu zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie, jaki "szczególnie uzasadniony przypadek" stanowił podstawę do dalszego przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, a także zaniechanie jednolitej oceny i wyjaśnienia, czy w niniejszej sprawie zawieszenie w czynnościach służbowych było celowe ze względu na dobro służby, czy sam fakt postawienia zarzutu w postępowaniu karnym uzasadnia dalsze zawieszenie
w czynnościach służbowych, czy też rodzaj zarzucanych skarżącemu czynów uzasadniał wydanie decyzji odmownej uchylenia rozkazu personalnego;
4) postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8 § 1 i art. 11
w zw. z art. 5 § 1 k.p.k. poprzez bezprawne postawienie znaku równości pomiędzy faktem postawienia skarżącemu zarzutów karnych w postępowaniu związanym
z czynami popełnionymi w trakcie i w związku ze służbą, a wystąpieniem stąd samoistnej przesłanki z art. 39 ust. 3 u.o.P.;
5) postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego przy podjęciu decyzji dotyczącej dalszego zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i brak wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy, w tym całkowite pominięcie wniosków zawartych
w treści opinii o skarżącym z 2 lipca 2023 r., sporządzonej przez jego bezpośredniego przełożonego, tj. Komendanta Powiatowego Policji w Lwówku Śląskim (organ pierwszej instancji), z której to wynika, że skarżący wykonywał swoje obowiązki służbowe
w sposób nienaganny do sierpnia 2022 r., tj. blisko dwa lata od daty zarzucanego mu czynu, a zatem brak jest podstaw do uznania, że dalsze sprawowanie przez niego służby wpłynie negatywnie na dobre imię formacji.
Tak stawiając zarzuty, skarżący wniósł o: 1) uwzględnienie skargi oraz uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji Komendanta PP; 2) uwzględnienie skargi
i zobowiązanie Komendanta PP do wydania w określonym terminie decyzji o uchyleniu rozkazu personalnego nr 213/2022 z 24 października 2022 r.; 3) zasądzenie kosztów. Skarżący obszernie uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę, Komendant WP wniósł o jej oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga okazała się nieuzasadniona. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny
i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego
w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Zgodnie z art. 39 ust. 1 u.o.P., policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie
o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Dopuszczalność zawieszenia policjanta
w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona zatem została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy policjantów co do popełnionych czynów. Policjanta zawiesza się na czas nie przekraczający 3 miesiące. Stosownie natomiast do treści art. 39 ust. 3 u.o.P., w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego, bez względu na przesłankę, która stanowiła podstawę zawieszenia. Dla zastosowania tego przepisu niezbędne jest rozważenie, czy zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek", który przemawia za dalszym odsunięciem policjanta od pełnienia przez niego służby. Podkreślić jednocześnie należy, że postępowanie w przedmiocie zawieszenia policjanta w obowiązkach nie ma na celu wykazania, że doszło do popełnienia zarzucanego mu czynu, gdyż to będzie przedmiotem postępowania dowodowego w toku postępowania karnego. Jeżeli więc przeciwko policjantowi toczy się postępowanie karne, to ustawowej cechy szczególności przypadku, mającego przemawiać za przedłużeniem zawieszenia
w czynnościach służbowych, trzeba poszukiwać przede wszystkim w postanowieniu
o przedstawieniu mu zarzutów. Dlatego też to nie sam fakt toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego, lecz charakter przedstawionych w takim postanowieniu zarzutów może przesądzać, czy możliwe jest dopuszczenie do sytuacji, że policjant będzie pełnił służbę, czy też nadal powinien być odsunięty od wykonywania swoich obowiązków służbowych. Jeżeli zatem w sprawie karnej zgromadzone dowody pozwoliły na przedstawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, to stan taki można ocenić jako szczególny przypadek uzasadniający zastosowanie wobec takiego funkcjonariusza instytucji,
o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 u.o.P. (por. wyroki NSA z 11 kwietnia 2019 r., I OSK 1332/17, z 7 marca 2013 r., I OSK 1376/12, z 16 listopada 2012 r., I OSK 89/12; wszystkie dostępne: CBOSA). Zdaniem Sądu, okoliczność, że skarżący został podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, tj. czynów wyczerpujących znamiona przestępstwa określonego w art. 231 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k., stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że w niniejszej sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający przedłużenie okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Podkreślić należy, że funkcjonariusz Policji winien posiadać nieposzlakowaną opinię, jak również cieszyć się zaufaniem społeczeństwa. Zobowiązany jest do reagowania na wszelkie przejawy łamania porządku prawnego. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Funkcjonariuszami winny być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 u.o.P.). Znajdować się więc powinny poza wszelkimi podejrzeniami o łamanie prawa. Tym samym, oskarżenie funkcjonariusza o popełnienie przestępstwa
o znaczącym charakterze skutkuje, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta, a zatem w tej sytuacji jego interes musi ustąpić przed interesem społecznym. W ocenianej sprawie skarżącemu zostały postawione zarzuty z art. 231 § 1 k.k. (nadużycie uprawnień przez funkcjonariusza) i art. 158 § 1 k.k. (bójka i pobicie) w zw.
z art. 247 § 1 k.k. (znęcanie się nad osobą pozbawioną wolności). Został on zatem podejrzany o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego. Biorąc pod uwagę, że na skarżącym, jako funkcjonariuszu Policji, ciąży obowiązek reagowania na wszelkie przejawy łamania porządku prawnego, to nie powinno budzić wątpliwości, że waga postawionych mu zarzutów negatywnie wpływa nie tylko na jego osobisty wizerunek, ale również rzutuje na negatywny wizerunek Policji w odbiorze społecznym, co może przekładać się na utratę zaufania do organów Państwa. Podejrzenie skarżącego o przedmiotowe czyny, postrzegane jako czyny o wysokim stopniu społecznej szkodliwości sprawia, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta, który - jak już powyżej wskazano - winien cieszyć się publicznym zaufaniem i wymaga nieskazitelnej postawy. Dlatego też przedłożenie dobra służby, jako interesu publicznego, nad interes skarżącego zostało dokonane zasadnie. Za słuszne uznać więc trzeba zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.
Postawiony skarżącemu - m.in. - zarzut udziału w pobiciu osoby tymczasowo aresztowanej (zgodnie z aktem oskarżenia - karta 140 jego akt osobowych), które miało miejsce w trakcie służby skarżącego sprawia, że waga postawionych funkcjonariuszowi zarzutów wyjątkowo niekorzystnie wpływa na jego wizerunek jako funkcjonariusza, jak
i wizerunek formacji, której jest przedstawicielem, co uzasadnia zastosowanie art. 39 ust. 3 u.o.P.
W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko orzekających w sprawie organów Policji o przedłużeniu - na podstawie art. 39 ust. 3 u.o.P. - zawieszenia skarżącego
w czynnościach służbowych. Dlatego też zarzut naruszenia art. 39 ust. 3 u.o.P. ocenić należy jako chybiony. Podobnie jak zarzuty skargi natury procesowej. Orzekając
w sprawie organy Policji wyjaśniły bowiem wszystkie istotne z punktu widzenia normy materialno-prawnej znajdującej w sprawie zastosowanie okoliczności sprawy, co sprawia, że zarzuty naruszenia przepisów procesowych wskazanych w pkt 2-5 skargi są niezasadne. Organy ustaliły bowiem, że skarżący został podejrzany o popełnienie czynów wyczerpujących znamiona przestępstwa określonego w art. 231 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. Powyższe stanowiło wystarczającą przesłankę do uznania, że w sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający przedłużenie okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego.
W uzasadnieniu skarżonej decyzji wykazano, że w powadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym Prokurator Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Regionalnej w Katowicach w dniu 4 sierpnia 2022 r. wydał postanowienie
o przedstawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia czynów z art. 231 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k., a zatem zarzutów popełnienia przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego. Dostrzeżono także, że SR w uzasadnieniu postanowienia z 17 lipca 2023 r. (w sprawie II K 242/23) wskazał, że "Zebrany w sprawie materiał dowodowy w dużym stopniu uprawdopodabnia sprawstwo oskarżonych (w tym skarżącego) w zakresie zarzucanych czynów". Motywowano, że skoro zgromadzone w sprawie dowody pozwoliły na przedstawienie skarżącemu zarzutów popełnienia ww. przestępstw, a SR potwierdził fakt uprawdopodobnienia sprawstwa skarżącego, to słuszne jest stanowisko, że stawiane policjantowi zarzuty karne istotnie podważają zaufanie do niego jako policjanta, a pełnienie przez niego służby w takiej sytuacji godziłoby w interes służby oraz w sposób istotny ujemnie wpływałoby na dobre imię Policji, obniżając jej autorytet jako organu powołanego do egzekwowania i przestrzegania prawa. Akcentowano, że podejrzenie skarżącego
o przedmiotowe czyny sprawia, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta - co stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek", który przemawia za dalszym odsunięciem skarżącego od pełnienia przez niego służby do czasu zakończenia postępowania karnego. Jak to zostało wyżej wskazane, już sam fakt przedstawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego stanowi dostateczną przesłankę zastosowania wobec niego instytucji z art. 39 ust. 3 u.o.P.
W toku tego postępowania administracyjnego organy Policji nie są przy tym władne do ustalenia, czy doszło do popełnienia przez funkcjonariusza zarzucanych mu
w postępowaniu karnym czynów. Tym samym bezprzedmiotowe są zarzuty skargi odnoszące się do zaniechania przez organ analizy materiału dowodowego zebranego
w toczącym się postępowaniu karnym.
Sąd zauważa, że wynikająca z art. 39 ust. 3 u.o.P. możliwość przedłużenia zawieszenia policjanta - w szczególnie uzasadnionych przypadkach - w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego ma charakter fakultatywny. Decyzję w tym zakresie (rozkaz personalny) organ Policji podejmuje w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ może przedłużyć okres zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, lecz nie jest do tego zobligowany. Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny sprowadza się
w pierwszej kolejności do ustalenia przestrzegania przez organ przepisów
o postępowaniu administracyjnym oraz prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w świetle przesłanek wynikających z prawa materialnego. Kontrola wiąże się z oceną, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono przepisy postępowania administracyjnego, a jeśli je naruszono, to czy w taki sposób, że mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie takiego stanu daje podstawę do uchylenia decyzji. Sąd nie dokonuje natomiast oceny wydanego rozstrzygnięcia z punktu widzenia słuszności, czy sprawiedliwości, lecz sprawdza tylko, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany w całości, czy pojęcia nieostre zostały prawidłowo zinterpretowane, czy nie pominięto istotnych elementów przy ustalania stanu faktycznego oraz czy organ wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego.
Zdaniem Sądu, co przesądzono wyżej, organy Policji zebrały w sprawie niezbędny (wystarczający) do rozstrzygnięcia materiał dowodowy, dokonały jego prawidłowej oceny oraz nie naruszyły innych przepisów prawa procesowego, w tym regulujących uprawnienia procesowe skarżącego. W ocenie Sądu, organy obu instancji, podejmując decyzję w sprawie przedłużenia zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Organy te oceniły całokształt okoliczności sprawy
w aspekcie przywołanej wyżej regulacji prawnej zawartej w art. 39 ust. 3 u.o.P. Słusznie uznały, iż przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku" należy ocenić przez pryzmat kwalifikacji prawnej zarzuconych skarżącemu przestępstw oraz ich opisu.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U.
z 2024 r., poz. 935 ze zm.), skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.