IV SA/Wa 989/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które uchyliło postanowienie Marszałka Województwa odmawiające uzupełnienia i wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia uzgodnieniowego w przedmiocie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący domagał się wyjaśnienia zadań samorządowych, celu publicznego oraz podstawy prawnej uzgodnienia, wskazując na art. 113 § 2 i 111 § 1 K.p.a. Organ pierwszej instancji odmówił uzupełnienia, uznając, że nie może ono prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. SKO uchyliło to postanowienie, wskazując na błędy proceduralne organu pierwszej instancji. Sąd administracyjny, rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym, stwierdził, że zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zażalenie na postanowienie uzgodnieniowe przysługuje wyłącznie inwestorowi. W związku z tym, wnioski strony niebędącej inwestorem o uzupełnienie lub wyjaśnienie postanowienia były niedopuszczalne i zmierzały do obejścia przepisu prawa. Sąd uznał, że organy obu instancji działały w warunkach nieważności, stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz uchylonego nim postanowienia Marszałka Województwa, a także umorzył postępowanie administracyjne.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaPotwierdzenie ścisłego zakresu uprawnień stron postępowania w kontekście postanowień uzgodnieniowych dotyczących warunków zabudowy, zwłaszcza w zakresie ograniczeń dla stron niebędących inwestorami.
Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o uzupełnienie/wyjaśnienie postanowienia uzgodnieniowego przez stronę niebędącą inwestorem. Interpretacja art. 53 ust. 5 p.z.p. w kontekście K.p.a.
Zagadnienia prawne (2)
Czy strona postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, niebędąca inwestorem, może skutecznie złożyć wniosek o uzupełnienie lub wyjaśnienie treści postanowienia uzgodnieniowego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, strona niebędąca inwestorem nie może skutecznie złożyć wniosku o uzupełnienie lub wyjaśnienie treści postanowienia uzgodnieniowego, ponieważ zażalenie na takie postanowienie przysługuje wyłącznie inwestorowi, co oznacza pozbawienie innych stron możliwości ingerencji w to postanowienie na tym etapie postępowania.
Uzasadnienie
Sąd oparł się na zasadzie wnioskowania a fortiori i a minore ad maius, wskazując, że skoro ustawodawca pozbawił strony inne niż inwestor możliwości zaskarżenia postanowienia uzgodnieniowego w drodze zażalenia, to tym bardziej pozbawił ich możliwości składania wniosków o jego uzupełnienie czy wykładnię. Rozpoznanie takich wniosków przez organy stanowiłoby obejście przepisu art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Czy postanowienie uzgodnieniowe wydane z rażącym naruszeniem prawa, w tym z naruszeniem przepisów o dopuszczalności jego zaskarżenia, podlega stwierdzeniu nieważności?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, postanowienie uzgodnieniowe wydane z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności z naruszeniem art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez rozpoznanie wniosku strony niebędącej inwestorem, podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że organy obu instancji działały w warunkach nieważności, ponieważ rozpoznawały wnioski niedopuszczalne z mocy prawa. Stwierdzenie nieważności postanowień było uzasadnione rażącym naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepisy (16)
Główne
p.z.p. art. 53 § ust. 5
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Zażalenie na postanowienie uzgodnieniowe przysługuje wyłącznie inwestorowi. Strony niebędące inwestorem nie mają legitymacji procesowej do zaskarżania tego postanowienia ani do składania wniosków o jego uzupełnienie lub wykładnię.
Pomocnicze
k.p.a. art. 113 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 111 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 113 § § 2
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 138 § § 2
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 156 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 107 § § 3
Kodeks postępowania administracyjnego
p.z.p. art. 39 § ust. 3 pkt 3
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
p.z.p. art. 53 § ust. 4 pkt 10
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
p.z.p. art. 53 § ust. 4 pkt 10a
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
P.p.s.a. art. 119 § pkt 3
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ustawa Prawo o ustroju sądów administracyjnych
P.p.s.a. art. 134
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 2
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 145 § ust. 1c
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organy obu instancji działały w warunkach nieważności, ponieważ rozpoznawały wnioski niedopuszczalne z mocy prawa (wnioski strony niebędącej inwestorem o uzupełnienie/wyjaśnienie postanowienia uzgodnieniowego). • Rozpoznanie wniosków strony niebędącej inwestorem stanowiło rażące naruszenie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Odrzucone argumenty
Argumentacja skarżącego, że jako strona postępowania ma prawo do uzupełnienia lub wyjaśnienia postanowienia w trybie art. 111 § 1 lub 113 § 2 K.p.a., mimo że nie jest inwestorem.
Godne uwagi sformułowania
Zgodnie z zasadą wnioskowania a fortiori należy przyjąć, że skoro ustawodawca uznał za celowe pozbawienie strony innej niż inwestor możliwości zaskarżenia w toku instancji postanowienia uzgodnieniowego to tym samym pozbawił go możliwości jakiejkolwiek ingerencji w to postanowienie na tym etapie postępowania, w tym możliwości składania wniosków o jego uzupełnienie czy też wykładnię. • Organy obu instancji działały w warunkach nieważności, co w świetle art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5 P.z.p skutkuje stwierdzeniem nieważności obu postanowień jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.
Skład orzekający
Tomasz Wykowski
przewodniczący
Anna Falkiewicz-Kluj
sprawozdawca
Alina Balicka
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Potwierdzenie ścisłego zakresu uprawnień stron postępowania w kontekście postanowień uzgodnieniowych dotyczących warunków zabudowy, zwłaszcza w zakresie ograniczeń dla stron niebędących inwestorami."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o uzupełnienie/wyjaśnienie postanowienia uzgodnieniowego przez stronę niebędącą inwestorem. Interpretacja art. 53 ust. 5 p.z.p. w kontekście K.p.a.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak istotne jest precyzyjne rozumienie przepisów proceduralnych i zakresu uprawnień stron, zwłaszcza w kontekście ograniczeń wynikających z przepisów szczególnych (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Pokazuje też, jak błędy proceduralne mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji.
“Nie jesteś inwestorem? Nie możesz prosić o wyjaśnienie decyzji o warunkach zabudowy!”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.