IV SA/Wa 975/04

IV SA/Wa 975/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jakub Linkowski
Joanna Kabat-Rembelska /sprawozdawca/
Małgorzata Miron /przewodniczący/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Sygn. powiązane
II OZ 599/06 - Postanowienie NSA z 2006-06-07
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.), asesor WSA Jakub Linkowski, Protokolant Elżbieta Granatowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2005 r. sprawy ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy - oddala skargę -
Uzasadnienie
Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno – bytowym, na terenie działki nr [...], [...], w N. – i umorzył postępowanie uzgadaniające. W uzasadnieniu organ podniósł, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. zostało wydane w trybie art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) Wymieniony przepis uchylony został przepisem art. 10 pkt 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), która weszła w życie w dniu 22 września 2004 r. Po tej dacie postępowanie uzgadniające w zakresie zadań rządowych dla inwestycji służących realizacji inwestycji celu publicznego prowadzone jest w trybie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odniesieniu do terenów przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana wprowadzona przepisem art. 10 pkt 7 i 8 powołanej ustawy z dnia 28 listopada 2003 r., czyni postępowanie uzgadniające prowadzone w trybie art. 60 ust. 2 ustawy bezprzedmiotowym.
Skargę na powyższe postanowienie wnieśli: D., M., J. i M. W., domagając się jego uchylenia. Skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, gdyż zaskarżone postanowienie nie odnosi się do bezprawnego naniesienia w mapach geodezyjnych i kartograficznych inwestycji zrealizowanych bez pozwoleń na budowę i tytułów prawnych do nieruchomości; przesunięcia granicy działki i zaniechania przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego; wyjaśnienia okoliczności legalizacji bezprawnych inwestycji oraz kwestii dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która ma być realizowana na ich działce, przez osoby nie będące jej właścicielami. W licznych pismach procesowych skarżący rozwijali argumentację dotyczącą likwidacji skutków samowoli budowlanej, domagając się między innymi przeprowadzenia postępowania mediacyjnego w tej sprawie.
Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta orzeczeniem organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania lub zażalenia przez uprawniony podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Obowiązek dwukrotnego rozpoznania sprawy oznacza, że organ pierwszej i drugiej instancji w zakresie określonym przepisami prawa materialnego i procesowego prowadzą postępowanie wyjaśniające i rozstrzygają sprawę, mając na uwadze obowiązujący stan prawny.
W rozpoznawanej sprawie pomiędzy wydaniem przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] sierpnia 2004 r. a rozpoznaniem sprawy przez Ministra Infrastruktury nastąpiła zmiana stanu prawnego.
Organ pierwszej instancji prowadził postępowanie na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Powołany przepis stanowił, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, zarządem województwa oraz zarządem powiatu w zakresie zadań samorządowych i rządowych, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 ustawy. Wymieniony przepis został uchylony, z dniem 22 września 2004 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492). Tak więc w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia nie obowiązywał przepis, stanowiący podstawę wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji. Po wejściu w życie powołanej ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. w sprawach ustalenia warunków zabudowy, na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosuje się odpowiednio przepis art. 53 ust. 3 pkt 10 tej ustawy. Stosownie do tego przepisu decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 ustawy – w odniesieniu do terenów przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).
W związku z opisaną zmianą stanu prawnego postępowanie, prowadzone w trybie art. 60 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawie uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno – bytowym, stało się bezprzedmiotowe w związku z uchyleniem podstawy prawnej do działania organów administracji publicznej w wymienionym trybie. W tym stanie sprawy Minister Infrastruktury trafnie uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie.
Odnosząc się do nie uwzględnionego przez Sąd wniosku skarżących o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego stwierdzić należy, że przedmiotem mediacji miały być sprawy związane z wadliwym funkcjonowaniem różnych organów administracji publicznej orzekających w sprawach z zakresu prawa budowlanego. Mając na uwadze, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy wyłącznie kwestii związanych z uzgodnieniem decyzji o warunkach zabudowy Sąd uznał przeprowadzenie postępowania mediacyjnego w zakresie określonym przez skarżących za niedopuszczalne. Dodać należy, że Minister Infrastruktury uznał, że nie jest właściwy do uczestniczenia w postępowaniu mediacyjnym, dotyczącym zagadnień nie związanych z zaskarżonym postanowieniem.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.