IV SA/Wa 1134/05

IV SA/Wa 1134/05 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-08-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Łukasz Krzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. na faktury wystawione przez Starostę Powiatu w G. z dnia [...] grudnia 2004r. Nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za udostępnienie materiałów w związku z modernizacją ewidencji gruntów i budynków postanawia: - odrzucić skargę
Uzasadnienie
Strona skarżąca- G.- wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewłaściwe naliczanie przez Starostę Powiatowego w G. faktur dotyczących opłaty za udostępnienie materiałów w związku z modernizacją ewidencji gruntów i budynków gminy Z.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz.1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na decyzje administracyjne, określonego rodzaju postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego.
Analiza zamkniętego katalogu aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego prowadzi do wniosku, że zaskarżone przez G. faktury nie należą do żadnej kategorii spraw, które mieszczą się w zakresie objętym kognicją sądu administracyjnego. Sporządzenie i wystawienie faktury jest jedynie czynnością techniczną. Nie jest to działanie władcze organu dotyczące nałożenia obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, bowiem wystawione faktury nie rodzą same w sobie skutków prawnych, polegających na obowiązku ich zapłaty. Ze względu na brak regulacji szczególnych w tym zakresie wynikające z nich należności nie mogą być również egzekwowane jako obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym.
Źródłem obowiązku zapłaty faktur w rozpatrywanym przypadku jest powstanie określonego stosunku cywilnoprawnego, będącego następstwem dokonania określonych czynności przez organ administracji ( udostępnienie materiałów w związku z modernizacją ewidencji gruntów). Samo określenie w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego ( Dz. U. Nr 37, poz. 333) wysokości ekwiwalentu za wykonane czynności nie przesądza, iż określone w nim należności mają charakter administracyjnoprawny, o ile organ administracji nie został wyposażony w kompetencje określania obowiązku ich zapłaty, np. w drodze decyzji administracyjnej ( władcze działanie organu administracji).
W tej sytuacji należy uznać, iż ewentualne spory co do wysokości należności są sprawami o charakterze cywilnym, a więc mogą być rozstrzygane jedynie przez sądy powszechne.
Stwierdzić należy zatem, iż skarga G. jest niedopuszczalną, i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia.