IV SA/Wa 932/06

IV SA/Wa 932/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-08-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik.
Jarosław Stopczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Wanda Zielińska-Baran
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2006 roku sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę -
Uzasadnienie
IV SA/Wa 932/06
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] grudnia 2000 r. Nr [...] mocą której ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej podziemnej polegającej na budowie sieci kanalizacyjnej i wodociągowej w ulicy [...] na odcinku od działki oznaczonej numerem [...] do działki numer [...], oraz przyłączy wodociągowego i kanalizacyjnego do budynku mieszkalnego na działkach o numerach: [...], [...], [...], [...], w obrębie [...] w O.
Decyzja organu I – ej instancji ustalała w sposób szczegółowy:
1. warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O.,
2. warunki wynikające z przepisów szczególnych,
3. warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej,
4. wymagania dotyczące osób trzecich,
5. okres ważności decyzji,
6. warunki wygaśnięcia decyzji.
W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono m.in., że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego, oraz spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Utrzymując w mocy decyzję Prezydenta miasta O. organ II – ej instancji podkreślił, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 poz. 415).
Z wypisu i wyrysu z Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy O. z dnia [...] listopada 1986 r. (Nr [...]) wynika, że działki nr [...], [...], [...], oraz [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem [...], co oznacza teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej rozluźnionej na działkach zadrzewionych, oraz adaptację istniejącego układu działek z fragmentaryczną możliwością dokonania wtórnych podziałów (tylko na działkach nie stanowiących gruntu leśnego), a nadto to iż istniejące budynki mieszkalne mogą być częściowo adaptowane, a częściowo przebudowywane i wymieniane.
Z kolei działka nr [...] położona jest na obszarze [...]. To zaś oznacza teren ulicy [...], oraz szerokość ulicy [...] w liniach regulacyjnych określoną na 14 m.
Z powyższego wynika, że zamierzenie inwestora nie jest sprzeczne z zapisem planu zagospodarowania przestrzennego. To z kolei powoduje, iż brak było możliwości wydania decyzji odmownej, albowiem oczywistym jest, że do działek o charakterze mieszkaniowym konieczne jest zapewnienie dostępu mediów w tym wodociągu i kanalizacji.
Organ II – ej instancji podkreślił, iż celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest jedynie stwierdzenie zgodności bądź sprzeczności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z przepisami szczególnymi.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 poz. 415) nie upoważnia bowiem organów administracji do badania w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jakichkolwiek innych kwestii. W szczególności nie mogą być przedmiotem badania SKO zarzuty dotyczące osoby pełniącej funkcję kierowniczą w firmie która jest wnioskodawcą (inwestorem) w sprawie.
Ponadto wyniki wcześniej prowadzonych postępowań sądowych nawet gdyby dotyczyły spornych działek nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wynika to z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89 poz. 415), który stanowił iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich.
Skargę na decyzję SKO wniósł C. S. Z treści skargi, która zawiera wulgaryzmy oraz treści obsceniczne wynika, iż jej autor nie akceptuje inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja ze względu na osobę inwestora (W. S.), a także dlatego że odmówiono zakupu części jego nieruchomości przez które miałaby przebiegać inwestycja mimo tego, że proponował cenę sprzedaży równą 10 dolarów za 1 m².
Zdaniem skarżącego doprowadzenie mediów w postaci sieci wodociągowej i kanalizacyjnej jest w istocie naruszeniem jego prawa własności. Próby dokonywania takiego naruszenia miały miejsce już wcześniej kiedy to inwestor występował z licznymi sprawami do Sądu Rejonowego w O.
W ocenie skarżącego to że spotyka się z odmową wykupu swoich nieruchomości potęguje tylko jego dolegliwości zdrowotne, jest on bowiem pacjentem poradni zdrowia psychicznego, któremu nie pomagają już żadne leki.
Z treści skargi wynika, iż skarżący zmierza do uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona i jako taka została oddalona.
Sąd w postępowaniu toczącym się w następstwie wniesienia skargi bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem. Nie jest przy tym związany treścią skargi, w tym także sformułowanymi w niej zarzutami.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie, oraz decyzji utrzymanej nią w mocy stwierdzić należy, że nie uchybiają one żadnemu z przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 poz. 415).
Sporna inwestycja dotyczyła terenu na którym obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego organ I – ej instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu wówczas obowiązującym nie pozwalał bowiem w takiej sytuacji na oddalenie wniosku. Trzeba również pamiętać, iż decyzja organu I – ej instancji zawierała wszystkie niezbędne elementy wyszczególnione w przepisie art. 42 ust. 1 w/w ustawy, a więc określała:
• rodzaj inwestycji,
• warunki wynikające z ustaleń miejscowego zagospodarowania przestrzennego,
• warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych,
• warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
• wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich,
• okres ważności decyzji
Wszystkie w/w elementy zostały skonkretyzowane przez wskazanie niezbędnych czynności i uzgodnień, które wymagały obligatoryjnej realizacji.
Załącznikiem do decyzji Prezydenta miasta O. stanowiącym de iure jego integralną część była mapa z zaznaczonymi granicami lokalizacji inwestycji. Wynika to ze stosownej adnotacji umieszczonej na tejże mapie.
Powyższe oznacza, iż decyzja o której mowa spełniała także i ten wymóg który wskazywał przepis art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy.
W ocenie Sądu w realiach przedmiotowej sprawy skargę należy oceniać jako wyraz niezrozumienia istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Istotą takiej decyzji jest bowiem jedynie stwierdzenie zgodności bądź też sprzeczności określonego zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z przepisami o charakterze szczególnym.
Tego typu decyzja nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wynika to w sposób nie budzący wątpliwości z przepisu art. 46 ust. 2 ustawy.
Obawy skarżącego, które odnoszą się do rzekomych zagrożeń jego prawa własności do nieruchomości są więc całkowicie nieuzasadnione. Mało tego na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe skuteczne wystąpienie z żądaniem wykupu całości bądź części nieruchomości przez które będzie przebiegała inwestycja. Brak jest bowiem ku temu uzasadnionej podstawy prawnej.
Podobnie rzecz się ma gdy chodzi o zarzuty przybierające postać inwektywów które skarżący kieruje pod adresem osoby inwestora. Również one nie mogły być przedmiotem rozważań i oceny w ramach niniejszego postępowania i to zarówno przez organy administracji jak i przez Sąd orzekający w sprawie.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.