IV SA/Wa 92/14

IV SA/Wa 92/14 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-01-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Katarzyna Golat /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Sygn. powiązane
II OSK 2205/14 - Postanowienie NSA z 2014-10-30
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 58 § 1 pkt 6, art 3 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na pismo Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w opłacie za brak sieci w 2006 r. postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] lipca 2013 r. określił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: “skarżąca") wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 115 679 zł oraz określił wysokość nadpłaty w wysokości 1 664 755,29 zł dla skarżącej, w związku z nadpłaconą wpłatą na poczet zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. na konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.
Pismem z 30 września 2013 r. skarżąca skierowała do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska ponaglenie do zwrotu, wynikającej z ww. decyzji z [...] lipca 2013 r., nadpłaty.
W odpowiedzi na powyższe ponaglenie pismem z 4 października 2013 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że nie jest obowiązany do zwrotu nienależnie zapłaconej przez skarżacą kwoty wpłaconej na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, a jedynym podmiotem, który może mieć taki obowiązek jest podmiot, na rzecz którego nastąpiła nienależna wpłata, czyli Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Organ podkreślił jednak, iż w związku z tym, iż Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej jako strona postępowania złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wysokość nadpłaty określonej decyzją z [...] lipca 2013 r. nie może być uważana za ostateczną, gdyż decyzja ta może być zmieniona w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Główny Inspektor Ochrony Środowiska podkreślił też, że może podjąć działania zmierzające do przymusowego wykonania jego decyzji w sprawie określenia zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci oraz określenia wysokości nadpłaty na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej tylko w przypadku nie wykonania tych decyzji odpowiednio przez wprowadzającego pojazdy lub Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Działania te mogą być jednak podjęte przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska tylko wtedy, gdy decyzja stwierdzająca nadpłatę w opłacie za brak sieci stanie się ostateczna, gdyż dopiero wtedy podlega ona wykonaniu zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego i możliwe jest przymusowe wykonanie decyzji w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji.
Następnie decyzją z [...] października 2013 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy powyższą decyzją z [...] lipca 2013 r.
Na ww. decyzję z [...] października 2013 r. zarówno skarżąca jak również Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej złożyli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Pismem z 23 października 2013 r. skarżąca wezwała Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do usunięcia naruszenia prawa, do którego doszło w związku z pismem z 4 października 2013 r. “w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w opłacie za brak sieci w 2006 r."
Pismem z 19 grudnia 2013 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na “akt Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r." wnosząc o jego uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). Przepis ten zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wskazanego przepisu wynika, ze sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, że zaskarżone przez skarżącą pismo z 4 października 2013 r. stanowiące odpowiedź na ponaglenie skarżącej z 30 września 2013 r. nie należy do kategorii aktów prawnych, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a., a więc nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
Wyjaśnić należy, że pismo z 4 października 2013 r. ma charakter jedynie informacyjny. W piśmie tym Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w odpowiedzi na wystąpienie skarżącego z 30 września 2013 r., wyjaśnił jedynie jaki podmiot (zgodnie z decyzją z [...] lipca 2013 r.) jest obowiązany do zwrotu skarżącej nadpłaty wynikającej z wpłaty na poczet zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. oraz w jakich okolicznościach Główny Inspektor Ochrony Środowiska może podjąć działania zmierzające do przymusowego wykonania decyzji z [...] lipca 2013 r.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.
O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej samej ustawy.