IV SA/Wa 900/05

IV SA/Wa 900/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Napiórkowska /przewodniczący/
Łukasz Krzycki
Małgorzata Miron /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2005 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. n/[...] z dnia [...] stycznia 2005 r. odmawiającą ustalenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez W.S. polegającej na budowie budynku usługowego – domu weselnego na nieruchomości składającej się z działek nr ew. [...] i [...] położonej w miejscowości Z..
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunków określonych w pkt 1 - 5. Organ I instancji odmawiając ustalenia warunków zabudowy działek [...] i [...] położonych w miejscowości Z. uzasadnił to tym, że nie został spełniony warunek w zakresie kontynuacji funkcji. Znajduje to potwierdzenie w przeprowadzonej analizie urbanistycznej. Z załącznika graficznego do tej analizy wynika wprost, że w analizowanym obszarze brak jest zabudowy mieszkaniowej pozwalającej na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Wobec niespełnienia wymogów przewidzianych w art. 61 ww. ustawy należało odmówić ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu co do tego, że przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie stosuje się do zabudowy zagrodowej – organ odwoławczy wskazał, że zmieniona zabudowa jest inwestycją usługową, która miałaby być realizowana przez rolnika w obrębie jego zagrody. Z faktu tego nie wynika, że miałaby to być zabudowa zagrodowa.
W.S. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2005 r. zarzucając naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi wskazał, że planowana inwestycja nie jest "nową zabudową" w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. albowiem działka, na której ma powstać inwestycja jest już w pełni zabudowana domem mieszkalnym i warsztatem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie powtarzając wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 61 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1. co najmniej 1 działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2. teren ma dostęp do drogi publicznej;
3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu ( z uwzględnieniem ust. 5) jest wystarczające dla zamierzonej inwestycji;
4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne lub jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów;
5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Jednocześnie w ust. 4 tego art. ustawodawca wskazał, że ust. 1 pkt 1 ww. przepisu nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie.
Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego wskazujące, że planowana inwestycja nie jest "zabudową zagrodową" w rozumieniu art. 61 ust. 4 cyt. ustawy.
Ustawa nie definiuje pojęcia "zabudowa zagrodowa", jednakże jego wykładnia językowa i celowościowa wskazuje, że należą do niej zabudowania służące w sposób bezpośredni, bądź pośredni prowadzeniu gospodarstwa rolnego (np. stajnia, stodoła). Zamierzona inwestycja – "dom weselny" ma spełniać funkcje usługowe nie związane z prowadzeniem tego gospodarstwa. Sam fakt, że inwestycja miałaby być realizowana na terenie gospodarstwa rolnego nie skutkuje uznaniem jej za zabudowę zagrodową.
W tej sytuacji – wbrew twierdzeniom skarżącego – prawidłowo organy orzekające uznały, że nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ust. 4 art. 61.
Nietrafny jest również zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja jest "nową zabudową".
Sam fakt, że inwestycja ta miałaby powstać w miejsce istniejącego budynku, który ulegnie rozbiórce nie stanowi, że nie mają do niej zastosowania przepisy dotyczące ustalania warunków zabudowy.
Art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że ustalenia warunków zabudowy wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.
Bez wątpienia zatem inwestycje polegające na budowie budynku usługowego (nawet w miejsce istniejącego) stanowi tego rodzaju inwestycję, która wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podzielił również stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. co do tego, że zamierzona inwestycja nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust 1 okt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkuje odmową ustalenia warunków zabudowy.
Ze sporządzonej analizy urbanistycznej wynika, że działki objęte wnioskiem położone są na terenie o funkcji mieszkaniowej przeznaczonym pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną z dopuszczeniem usług podstawowych typu sklep, nieuciążliwe punkty rzemieślnicze. Na sąsiednich działkach znajduje się zabudowa jednorodzinna, zgodnie z dotychczasową funkcją terenu. Na analizowanym obszarze nie istnieje zabudowa o funkcji analogicznej do wnioskowanej, która pozwoliłaby na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i istniejącym na działkach sąsiednich zagospodarowaniem.
Analiza urbanistyczna została przeprowadzona zgodnie z wymaganiami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, poz. 1588);
Zamierzona inwestycja nie spełnia zatem wymogu kontynuacji funkcji zabudowy skoro jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu.
W tej sytuacji nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast zarzuty dotyczące przewlekłości postępowania administracyjnego oraz nieuchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez gminę do daty wydania decyzji pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia organów administracji.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych wszystkich względów – na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.