IV SA/Wa 81/05

IV SA/Wa 81/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Tadeusz Cysek
Tomasz Wykowski /przewodniczący/
Wanda Zielińska - Baran /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Sygn. powiązane
II OSK 1154/05 - Wyrok NSA z 2006-09-28
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Tomasz Wykowski Sędzia NSA Tadeusz Cysek Asesor WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.) Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi L. M., J.C., C.S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę –
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2004 r., wydaną na podstawie art. 50 ust. 1, 3 i 4, art.51 ust. lpkt 3, art. 52 ust.l, art. 54 i 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze. zm.), art. 6 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz.543 ze zm. ), art. 46 ust.l, ust.4 pkt 1. art. 37 ustawy z dnia 27 kwietnia 200 lr. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 zew zm.), §§ 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 kpa, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji radarowej ( wieży radarowej z budynkiem obsługi) wraz z infrastrukturą drogową i techniczną na działkach: nr [...] , obręb S. i nr [...], obręb S., w gm. S., stanowiących teren zamknięty jednostki wojskowej. W pkt 1 decyzji określono rodzaj inwestycji - jest to obiekt infrastruktury wojskowej na terenie zamkniętym- stacja radarowa. Podano, że inwestycja obejmuje wieżę radarową z anteną i teletechniką, kompletne antenowe wyposażenie, magazyny , budynek obsługi, lokalną kotłownię oraz infrastrukturę w zakresie dróg wewnętrznych, parkingów, ogrodzenia, uzbrojenie podziemne i nadziemne. W pkt 2 decyzji określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji. W uzasadnieniu decyzji m.in. podano, że wyniku przeprowadzonej analizy ustalono, iż planowana inwestycja zgodnie z art. 2pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 7
ustawy o gospodarce nieruchomościami ma charakter inwestycji celu publicznego. Inwestycja zgodnie z § 2 ust.l pkt 9 lit. " g"' rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. nr 164, poz. 1589) należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda [...] przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymagane przepisami o ochronie środowiska. Teren inwestycji na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada stanowi teren zamknięty, posiada klauzulę tajności i jest we władaniu Ministra Obrony Narodowej - Rejonowego Zarządu Infrastruktury w O. Projekt decyzji został pozytywnie uzgodniony przez: Marszałka Województwa [...] w zakresie melioracji wodnych, Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w zakresie ochrony przyrody ( teren inwestycji położony jest na obszarze chronionego krajobrazu "P." , Wójtem Gminy S. - jako zarządcą drogi gminnej nr [...], do której przylega teren inwestycji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli wspólnie C. J. , J. C. i L. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że projektowana inwestycja ze względu na pobliskie położenie z ich nieruchomościami, będzie stanowiła zagrożenie dla nich i dla ich rodzin. Raport oddziaływania na środowisko nie wyklucza , ich zadaniem, zagrożenia promieniowaniem elektromagnetycznym ich nieruchomości. Planowana inwestycja przyczyni się do degradacji naturalnych bogactw S., którymi są: lasy, jezioro S. i Góra R. Inwestycja negatywnie wpłynie na rozwój turystyki, spowoduje zmianę charakteru kulturowego okolicy z rolniczo -turystycznego na militarny. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 53 ust.l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie dokonano zawiadomienia stron w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, że Wojewoda [...] zgodnie z wnioskiem z dnia 12 lipca 2004r. Ministra Obrony
Narodowej ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dotycząca budowy stacji radarowej wraz z niezbędną infrastrukturą drogową i techniczną na działkach nr [...] i nr [...], położonych w gminie S., stanowiących teren zamknięty jednostki wojskowej. Zdaniem organu odwoławczego zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Zarzut zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego oraz środowiska naturalnego nie znajduje oparcia w sporządzonym dla tej inwestycji " Raporcie oddziaływania na środowisko naturalne przedsięwzięcia (...)", gdyż na str. 52 stwierdzono, iż pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od wartości dopuszczalnej, określonej w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów ( Dz. U. Nr 192, poz. 1883), będą występowały w miejscach niedostępnych dla ludności, a urządzenia przedmiotowej inwestycji nie będą miały negatywnego wpływu na środowisko i zdrowie ludzi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ naczelny podał, że stosowne obwieszczenia zawiadamiające strony o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji kończącej postępowanie zostały wywieszone na tablicach ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w B. i Urzędu Gminy w S. O skuteczności tych obwieszczeń świadczy wniesione w terminie odwołanie oraz złożone protesty w sprawie lokalizacji przedmiotowej inwestycji podpisane przez dużą liczbę osób. Okoliczności te , w ocenie organu, świadczą, że zawiadomienie w formie obwieszczenia spełniły funkcję informacyjną wynikającą z ww. art. 53 ust. 1.
W skardze na powyższą decyzję L. M., J. C., C. S. podnieśli zarzut naruszenia: 1) art. 2, art. 7, art. 31 ust.2, art. 64 i art. 78 Konstytucji RP; 2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 53 ust.l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717); 3) przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.6, art.7, art. 10 i art. 77 kpa, które w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy. W obszernych wywodach uzasadnienia skargi przed wszystkim podniesiono, że Wojewoda [...] nie dopełnił obowiązku z art. 53 ust.l ustawy zawiadomienia
strony w sposób przyjęty zwyczajowo w danej miejscowości o wszczęciu postępowania, wydanych postanowieniach i o decyzji kończącej postępowanie. Uchybienie to pozbawiło skarżących prawa do złożenia zażalenia na wydane postanowienia uzgadniające, a które, ich w ocenie, naruszają prawo. Nieprawidłowość w zawiadomieniu skutkowała tym, że odwołanie wniosło zaledwie kilka osób, chociaż protestujących przeciwko inwestycji było dziesiątki osób. Zdaniem skarżących lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest niezgodna z przepisami ustawy o ochronie środowiska, która zakazuje lokalizacji nowych obiektów, urządzeń i inwestycji szkodliwych lub mogących szkodliwie oddziaływać na środowisko, wznoszenia obiektów, których forma obca jest architekturze regionalnej, likwidacji zadrzewień, zanieczyszczenia m.in. powietrza, gleby i wód, na obszarze chronionego krajobrazu " P.". Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 z późn. zm.), zwana dalej ustawą, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycja celu publicznego na terenie zamkniętym jest lokalizowana na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji tej inwestycji, wydanej na podstawie odrębnych przepisów ( ust. 3) przez wojewodę ( art. 51 ust.l pkt 3).
W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, że - po pierwsze- inwestycja polegająca na budowie stacji radarowej ( wieży radarowej z budynkiem obsługi) wraz z infrastrukturą drogową i techniczną jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu
art. 2 pkt 5) ustawy w związku z art.6 pkt 7) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 i\ o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz.543 z późn. zm.), zawierającym katalog celów publicznych, po drugie - działka nr [...], w obrębie S. i działka nr [...], w obrębie S., na których ma być realizowana ta inwestycja, wchodzą w skład terenu zamkniętego określonego decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2000r. Wymienione działki, jak wynika ze znajdujących się w aktach wypisów z ewidencji gruntów, są własnością Skarbu Państwa, w trwałym zarządzie Ministra Obrony Narodowej.
Przepis art. 53 ust.l ustawy nakłada na organ obowiązek zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o wydanych postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Natomiast ustawodawca nałożył na organ obowiązek pisemnego zawiadomienia inwestora oraz właściciela i użytkowników nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że ustawodawca określił, iż stronami postępowania są inwestor, inaczej mówiąc, wnioskodawca, oraz podmioty mające tytuł prawny do działek, na których przewidziana jest do realizacji inwestycja celu publicznego. Stroną tego postępowania będzie też organizacja społeczna , jeżeli uzasadniają to jej cele statutowe i przemawia za tym interes społeczny i o ile wystąpi z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu ( art. 53 ust. 2). Poza tym w oparciu o art. 52 ust.2 pkt 1) należy przyjąć, iż stroną postępowania będzie podmiot mający tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się na obszarze, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać.
Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, a w szczególności z "Raportu oddziaływania na środowisko naturalne dla planowanego przedsięwzięcia - budowy stacji radarowej w miejscowości L. k. S. " wynika, że inwestycja położona jest na terenach niezamieszkałych (s.50), w odległości ok. 1 km od najbliższych zabudowań mieszkalnych (s. 57), pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od wartości dopuszczalnej określonej w Rozporządzeniu Ministra środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych
poziomów ( Dz. U. nr 192, poz. 1883) będą występowały w miejscach niedostępnych dla ludności. W Raporcie ( na str. 52) stwierdzono również, że " ( ...) przy zachowaniu warunków technicznych opisanych w przekazanych dokumentach i przyjętych na podstawie niniejszej oceny, urządzenia przedmiotowej inwestycji nie będą miały negatywnego wpływu na środowisko i zdrowie ludności". Z akt sprawy nie wynika, że nieruchomości stanowiące własność skarżących znajdowały się w granicach obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Strony skarżące zarówno w odwołaniu, jak też we wniesionej skardze nie wykazały, że ich nieruchomości położone są w obszarze jej oddziaływania, a tym samym, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji bezpośrednio oddziaływuje na sferę ich interesów prawnych, jako właścicieli tych nieruchomości. Przepis art. 53 ust. 6 ustawy wymaga, aby odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawierało zarzuty odnoszące się do decyzji, określało istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywało dowody uzasadniające żądanie. Tymczasem argumenty przytoczone w odwołaniu, a następnie w skardze sprowadzają się w istocie do wyrażenia niezadowolenia z lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego.
W niniejszej sprawie wprawdzie doszło do naruszenia art. 53 ust.l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania, wydanych postanowieniach oraz decyzji kończącej postępowanie w sposób przyjęty w danej miejscowości, według którego, jak wywodzą skarżący, wszelkich zawiadomień mieszkańców dokonuje w drodze pisemnej sołtys wsi, to jednak, w ocenie Sądu, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zauważyć należy, że pomimo braku zawiadomienia w wyżej podany sposób, mieszkańcy posiadali wiedzę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji, skoro niezadowolenie wyrazili w listach protestacyjnych znajdujących się w materiale dowodowym sprawy. Zresztą, jeżeli którykolwiek z mieszkańców wsi: P., S., L. i S. nie wiedział o toczącym się postępowaniu administracyjnym w tej sprawie na skutek niedopełnienia obowiązku zawiadomienia w sposób przyjęty w danej
miejscowości, to stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 4 kpa może wystąpić z żądaniem wznowienia postępowania do organu, który wydał decyzję w ostatniej instancji.
Zasadnym jest podnieść, iż organy administracyjne dopełniły natomiast ustawowego obowiązku ww. art. 53 ust. 1 zawiadomienia mieszkańców w drodze obwieszczenia.
W odniesieniu do zarzutu nie zapewnienia skarżącym udziału we wszystkich stadiach postępowania stwierdzić należy, że zarzut ten niesłusznie został skierowany do organów orzekających w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem dotyczącym uzgodnienia przedmiotowej inwestycji powinien być złożony do organu uzgadniającego, a nie organu wydającego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego w ostatniej instancji. Postępowanie uzgodnieniowe, chociaż prowadzone w ramach postępowania głównego, jest postępowaniem autonomicznym i podlega tym samym regułom i zasadom określonym przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co postępowanie główne. Oznacza to, że na organie współdziałającym ( uzgodnieniowym) spoczywa obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.
Za chybiony należy uznać zarzut, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji celu publicznego jest niezgodna z przepisami ustawy o ochronie przyrody. Bezspornym jest , że teren omawianej inwestycji znajduje się w obszarze chronionego krajobrazu " P.". Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy Wojewódzki Konserwator Przyrody, działający w imieniu Wojewody [...], postanowieniami z dnia [...] sierpnia 2004r. i z dnia [...] września 2004r. uzgodnił projekt decyzji, podając, że zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody ( Dz. U. Nr 92, p[oz. 880) w przypadku wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa nie obowiązują zakazy wprowadzone na obszarze chronionego krajobrazu, o których mowa w ust.l wymienionego artykułu.
W świetle powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi naruszenia art. 2, art.7, art. 31 ust. 2, art. 64 i art.78, Konstytucji RP. W ocenie Sądu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie
można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego, czy też procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art 56 ustawy wnioskodawcy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.
Z przyczyn podanych powyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).