IV SA/Wa 800/07

IV SA/Wa 800/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński
Jarosław Stopczyński /przewodniczący/
Marian Wolanin /sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński,, asesor WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Łukasz Pilip, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy R. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji o osobach z Krajowego Rejestru Karnego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] stycznia 2007 r. o odmowie wydania z Krajowego Rejestru Karnego Wójtowi Gminy R. informacji o osobach wskazanych w jego wnioskach z dnia 18 grudnia 2006 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzono, że Krajowy Rejestr Karny udziela informacji w oparciu o obowiązujące przepisy art. 6 ust. 1 ustawy z dnia
maja 2000r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580, ze zm.), które
enumeratywnie wymieniają uprawnione podmioty do uzyskania informacji o osobach
oraz na podstawie przepisów ustawowych w tym m.in. ustawy o pracownikach
samorządowych dających podstawę do zwrócenia się z zapytaniem do Krajowego
Rejestru Karnego. Krajowy Rejestr Karny, wydając informację na podstawie
wskazanych przepisów, nie może analizować gdzie dana osoba, o którą zwraca się z
zapytaniem dany podmiot, będzie zatrudniona i jakie będzie wykonywać zadania. Wójt
Gminy R., powołując w nadesłanych zapytaniach art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 22
marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 142, poz. 1593, ze zm.)
występuje jako pracodawca mający prawo do uzyskania informacji o osobach na
podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. Ustawa o
Krajowym Rejestrze Karnym w art. 6 ust. 1 pkt 10 nie różnicuje pracodawców i pod
względem pobierania opłat za wydanie zaświadczenia traktuje ich jednakowo. Ponadto,
zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o
zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 169, poz. 1201),
ustawodawca zobowiązał w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy pracodawcę samorządowego zatrudniającego osobę będącą w dniu wejścia w
życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym
do wystąpienia z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o
tej osobie. Zgodnie z literalną wykładnią przepisu art. 2 ust. 1 powołanej ustawy z dnia
sierpnia 2006 r., organ samorządu terytorialnego występuje jako pracodawca
samorządowy, zatrudniający osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy
pracownikiem samorządowym. Zatem sprawy związane z zatrudnieniem pracowników i
ustalaniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, nie mieszczą się w
kategorii wykonywanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego
określonych w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. złożył Wójt Gminy R., zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] stycznia 2007 r.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że Wójt Gminy R. wykonuje zadania publiczne poprzez pracowników samorządowych, a obowiązek uzyskania o nich informacji z Krajowego Rejestru Karnego nałożony został mocą ustawy, dlatego powinien być zwolniony z uiszczenia opłaty za uzyskanie takiej informacji na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym. Wójt Gminy R. nie jest przy tym pracodawcą wobec osób ujętych w zapytaniu, jako zatrudnionych w innych jednostkach organizacyjnych, w tym zakładach budżetowych.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, przytaczając motywy uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób dający podstawę do jego uchylenia.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało w warunkach materialnoprawnych określonych w art. 6 ust. 1 pkt 10 i art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580, ze zm.).
Zgodnie z powołanym art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy Krajowym Rejestrze Karnym, prawo do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zgromadzone zostały w Rejestrze, przysługuje pracodawcom, w zakresie niezbędnym dla zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa, od uiszczenia której zwolnione są podmioty wymienione m.in. w art. 6 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy, według którego, prawo do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zgromadzone zostały w Rejestrze, przysługuje organom administracji rządowej, organom samorządu terytorialnego oraz innym organom wykonującym zadania publiczne, w przypadkach kiedy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie (art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym).
Wójt Gminy R. wystąpił z zapytaniem o udzielenie informacji o wszystkich osobach zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych w Urzędzie Gminy, zakładach budżetowych i jednostkach organizacyjnych rady gminy, powołując się m.in. na art. 3
ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach
Sygn. akt IV SA/Wa 800/07
samorządowych (Dz.U. Nr 142, poz. 1593, ze zm.), i domagając się udzielenia informacji bez wnoszenia opłaty, z uwagi na to, iż występuje o te informacje w wykonaniu obowiązku wynikającego z przepisów ustawy o pracownikach samorządowych, wskazując przy tym jej publikację, jako zawartą w Dzienniku Ustaw Nr 169, poz. 1201. W podanym Dzienniku Ustaw opublikowana jednak została ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, którą wprowadzono do ustawy o pracownikach samorządowych powoływany już wyżej art. 3 ust. 3 pkt 2, według którego pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym może być osoba, która nie była prawomocnie skazana za przestępstwo umyślne. Z cytowanego przepisu nie wynika, aby to na organie gminy ciążył obowiązek uzyskiwania informacji z Krajowego Rejestru Karnego o osobach zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych. Obowiązek taki wynika natomiast z art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, stanowiącego, że w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy (tj. w terminie liczonym od dnia 10 października 2006 r.) pracodawca samorządowy zatrudniający osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym występuje z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o tej osobie.
W ocenie Sądu, wystąpienie Wójta Gminy R. o uzyskanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego o wskazanych przez niego osobach prawidłowo zostało zakwalifikowane przez organy orzekające, jako wykonanie obowiązku wynikającego z powołanego art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. To z kolei zobowiązywało organy orzekające do uznania tego wystąpienia za złożone przez Wójta Gminy R., jako pracodawcę wobec podanych przez niego osób, i wobec tego uznania tego wystąpienia za objęte art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, do którego nie stosuje się zwolnienia z opłaty określonej w art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym.
Wbrew zarzutom skargi, nie ma bowiem w rozpatrywanej sprawie zastosowania przepis art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, ponieważ dyspozycja art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy o pracownikach samorządowych, mieści się w hipotezie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. Przepis art. 6 ust. 1 powołanej ustawy określa zaś katalog odrębnych sytuacji i uprawnionych w nich podmiotów do występowania o udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego, które nie mogą być interpretowane jako przenikające się swoją hipotezą.
W tym względzie nie można podzielić zarzutów skargi o występowaniu przez Wójta Gminy R., jako organ samorządu terytorialnego, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt
Sygn. akt IV SAM/a 800/07
9 ustawy o Krajowym Rejestrze karnym, wykonujący zadania publiczne w celu wykonania na niego zadania nałożonego w ustawie o pracownikach samorządowych lub w ustawie o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, ponieważ wystąpienie to służy w istocie sprawdzeniu spełnienia przez zatrudnionych dotychczas pracowników samorządowych na stanowiskach urzędniczych, ustawowego warunku niekaralności do dalszego pozostawania w dotychczasowym stosunku pracy, o który to warunek rozszerzono - ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych - wymogi konieczne do spełnienia dla zajmowania tych stanowisk. Omawiane wystąpienie dokonywane jest zatem na tle stosunku pracy wiążącego Wójta Gminy R. z pracownikami zatrudnionymi na stanowiskach urzędniczych, wobec których Wójt występuje jako pracodawca, a nie jako organ samorządu terytorialnego. O tym bowiem, w jakim charakterze Wójt Gminy R. występuje o uzyskanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego, przesądza ustawowo określony cel jej uzyskania, a nie ustrojowy status tego organu w sprawach z zakresu ustawowych zadań publicznych.
Jeżeli natomiast wśród osób wskazanych przez Wójta Gminy R. w swoim zapytaniu o karalność, znajdują się osoby, dla których Wójt nie jest pracodawcą, to oznacza, że jego zapytanie w tym zakresie nie może być kwalifikowane, jako wykonanie ustawowo nałożonego na niego obowiązku. Obowiązek takiego wystąpienia przez Wójta w przedstawionej sytuacji, nie wynika bowiem ani z art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy o pracownikach samorządowych, ani też z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Tym samym, zapytanie wobec tych osób nie mieści się w którejkolwiek z sytuacji określonych w art. 6 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, dlatego odmowa udzielenia informacji, zawarta w zaskarżonym postanowieniu, odnoszona do tych osób jest w pełni zasadna.
W świetle powyższego, nie ma również znaczenia, podnoszona w skardze okoliczność, że Wójt Gminy R. wykonuje zadania publiczne właśnie poprzez ujętych w zapytaniu o karalność pracowników, skoro wykonywanie tych zadań ustawowo przypisane jest organowi, a nie konkretnym pracownikom do tego zatrudnionych, w związku z czym, wykonywanie tych zadań może być utrudnione, ale nie jest zależne od uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego.
Odmowa udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego, zawarta w zaskarżonym postanowieniu odpowiada zatem prawu. Postanowienia organów orzekających naruszają jednak przepisy postępowania, lecz naruszenie to - w ocenie Sądu - nie ma wpływu na wynik sprawy.
Stosownie bowiem do art. 23 i art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, informacja z tego Rejestru stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów Działu VII kodeksu postępowania administracyjnego, którego wydanie podlega stosownej opłacie.
Sygn. akt IV SA/Wa 800/07
Jeżeli opłata ta nie zostanie jednak z góry uiszczona, gdy taki sposób jej uiszczenia wynika z przepisów prawa, to organ wezwie wnioskodawcę do jej uiszczenia w wyznaczonym terminie, i po bezskutecznym jego upływie zwróci podanie lub zaniecha czynności zależnej od uiszczenia opłaty (art. 261 §1 i §2 kpa). Na postanowienie o zwrocie podania przysługuje zażalenie.
Także według §6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 listopada 2003 r. w sprawie udzielania informacji o osobach oraz o podmiotach zbiorowych na podstawie danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym (Dz.U. Nr 198, poz. 1930, ze zm.), zapytania i wnioski o udzielenie informacji z Rejestru, podlegają sprawdzeniu co do zgodności z wymaganiami ustalonymi w ustawie, i jeżeli zawierają braki, wzywa się do ich usunięcia w terminie 14 dni, pod rygorem nieudzielenia informacji.
W aktach sprawy brak wezwania Wójta Gminy R. do uiszczenia należnej opłaty za udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego. W piśmie z dnia 18 grudnia 2006 r., skierowanym do Krajowego Rejestru Karnego, Wójt Gminy R. stwierdził jednak, że wnioski z zapytaniem o karalność były kierowane do Punktu Informacyjnego w S., lecz odesłano je z uwagi na brak wniesionej opłaty. W ocenie Sądu, może to świadczyć o zastosowaniu procedury wynikającej z art. 261 §1 i §2 kpa.
Jeżeli więc skutkiem zaskarżonego postanowienia jest w istocie nieuzyskanie wnioskowanych informacji z Krajowego Rejestru Karnego, co odpowiada skutkowi prawnemu określonemu zarówno w art. 261 §2 kpa, jak i w §6 ust. 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 listopada 2003 r, to mając na uwadze, że Wójt Gminy R. od początku postępowania wiedział, iż udzielenie informacji za wnioskowane zapytania podlega stosownej opłacie (o czym świadczy kwestionowanie przez niego obowiązku jej uiszczenia), należy stwierdzić, że brak uprzedniego wezwania Wójta Gminy R. przez organ pierwszej instancji do uiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie narusza powołane przepisy postępowania, lecz naruszenie to nie wpłynęło w istocie na wynik sprawy.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.