IV SA/Wa 787/07

IV SA/Wa 787/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Opyrchał
Jarosław Trelka /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania -oddala skargę-
Uzasadnienie
■»
IVSA/Wa 787/07
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia (...) stycznia 2007 r. Prezydent W., na wniosek z dnia (...) września 2006 r. złożony przez K. L., orzekł o jego zameldowaniu na pobyt stały w W. w lokalu nr (...) przy ul. (...). Podstawą tej decyzji był m.in. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą". W uzasadnieniu organ wskazał, że K. L. zamieszkał w lokalu już w 1994 r. razem ze swoją konkubiną J. K., która dysponowała prawem do lokalu, oraz ze swoim synem R. L. W lokalu tym skoncentrował też swoje życie osobiste. Od lipca 2006 r. jego stosunki z konkubiną uległy pogorszeniu - konkubina utrudnia mu korzystanie z lokalu, dlatego złożył pozew o przywrócenie jego posiadania, J. K. złożyła natomiast pozew o eksmisję K. L. Organ powołał się na dowody z przesłuchania świadków - sąsiadów lokalu, z których wynika, że K. L. zamieszkuje w nim od 1994 r. J. K. zeznała natomiast, że K. L. od (...) lipca 2006 r. przebywa w lokalu tylko sporadycznie. Organ ocenił, powołując się na powyższe dowody oraz na kontrolę meldunkowa dokonaną przez Policję, że K. L. przebywa w lokalu od 1994 r., co stanowi przesłankę jego zameldowania określoną w art. 10 ust. 1 ustawy.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca uznała, że organ niezasadnie ocenił, iż K. L. przebywał po (...) lipca 2006 r. w przedmiotowym lokalu. Zarzuciła organowi naruszenie przez to art. 10 ust. 1 ustawy oraz brak zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny sprawy z jej powództwa o eksmisję K. L. z lokalu. Wskazała, że od (...) lipca 2006 r. K. L. zamieszkuje u innej kobiety, z którą się związał. O zamieszkiwaniu w lokalu nie mogą świadczyć pozostawione rzeczy K. L., gdyż rzeczy tych wyzbył się on nie zamierzając powracać do lokalu przy ul. (...).
Decyzją z dnia (...) lutego 2007 r. Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję z (...) stycznia 2007 r. i powtórzył zawartą tam argumentację. Odnośnie zarzutu braku zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 punkt 4 Kpa organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie zaszła potrzeba rozstrzygania zagadnienia wstępnego przez sąd lub inny organ. Ewidencja ludności służy wyłącznie rejestracj
- sąsiadów K. L. i skarżącej (k. 6 i 14 akt administracyjnych), zamieszkiwał on w przedmiotowym lokalu już od 1994 r., a zamieszkanie to trwało także w dacie składania wniosku z dnia (...) września 2006 r. oraz wydawania decyzji w sprawie. O fakcie tym świadczą też ustalenia dokonane przez organy Policji (k. 25 akt administracyjnych). W końcu także K. L. wielokrotnie w toku postępowania potwierdzał fakt swojego zamieszkiwania w tym lokalu, a jeśli nie przebywał w nim wtedy, gdy zamierzał, to tylko dlatego, że skarżąca faktycznie uniemożliwiła mu pobyt w jej mieszkaniu. Jedynie skarżąca zaprzecza faktowi zamieszkiwania K. L. w przedmiotowym lokalu, ale mając na uwadze art. 80 Kpa Sąd ocenił, że w ramach obowiązku swobodnej oceny zgromadzonych dowodów organ był uprawniony do wyciągnięcia z nich jednoznacznego wniosku, iż zamieszkanie K. L. w lokalu przy ul. (...) w W. jest faktem. Warto też zauważyć, że składając powództwo o eksmisję skarżącego z tego lokalu skarżąca nijako dodatkowo potwierdziła, że K. L. w nim zamieszkuje -bezprzedmiotowe byłoby bowiem żądanie eksmisji kogoś, kto faktycznie w lokalu nie mieszka.
Sąd podzielił też ocenę Wojewody (...), że w sprawie nie zaszła potrzeba zawieszenia postępowania administracyjnego. Istotnie - skoro funkcją ewidencji ludności jest rejestrowanie wyłącznie określonego stanu faktycznego, to wynik powództwa eksmisyjnego w żaden sposób nie może wpłynąć na ustalenie faktu, czy K. L. rzeczywiście zamieszkuje w lokalu. Dopiero ewentualna jego eksmisja i opuszczenie dotychczasowego miejsca stanowić będzie podstawę do wymeldowania go z tego lokalu. Sąd zauważa ponadto, że jakkolwiek skarżąca nie określiła w skardze, na czym polegać ma przeprowadzenie wywiadu celem ustalenia, czy K. L. mieszka przy ul. (...) w W., to jeśli przez żądany "wywiad" rozumie ustalenie przez organy Policji owej okoliczności faktycznej, to taki "wywiad" miał miejsce.
Wobec powyższego ocenić należało, że odmowa zameldowania K. L., niezależnie od intencji, którymi kierował się on składając swój wniosek dopiero po pogorszeniu się relacji między nim a skarżącą, oznaczałaby stan trwającej dotychczas fikcji meldunkowej. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są prawidłowe, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.