IV SA/Wa 783/19

IV SA/Wa 783/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-07-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Borkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II OSK 3749/19 - Postanowienie NSA z 2019-12-17
III OSK 2088/21 - Wyrok NSA z 2023-05-09
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 799
art. 365 ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), asesor WSA Paweł Dańczak, Protokolant ref. staż. Anna Arendt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej jako "k.p.a.") w związku z art. 365 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.; dalej jako "Poś") – po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] wstrzymującej w terminie 4 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, użytkowanie instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów biodegradowalnych, eksploatowanej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przedstawia się w sposób następujący.
W okresie od 6 do 12 lutego 2018 r. upoważnieni inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej jako "[...] WIOŚ") przeprowadzili kontrolę planową [...] Sp. z o.o. w [...] w związku z eksploatacją instalacji do biologicznego przekształcania odpadów biodegradowalnych. W toku kontroli ustalono, że instalacja zgodnie z pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1169) zakwalifikowana została jako instalacja odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki biologicznej, w związku z czym zgodnie z art. 201 Poś podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Na podstawie z art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1101) obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla istniejących tego typu instalacji powstał z dniem 1 lipca 2015 r.
W związku z planowanym zwiększeniem ilości przetwarzanych odpadów, strona przedłożyła do Starosty [...] wniosek o wydanie decyzji - pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych o wydajności 50 000 Mg/rok (137 Mg/dobę uwzględniając 365 dni pracy w roku) w miejscowości [...]. Starosta [...] obwieszczeniem z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego i rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w ww. postępowaniu.
Powyższe ustalenia z kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...]/2018 znak [...] podpisanym przez kontrolującego w dniu 12 lutego 2018 r. Strona odmówiła natomiast podpisania protokołu kontroli oraz pismem z dnia 19 lutego 2018 r. poinformowała, że nie wnosi uwag do protokołu kontroli.
W związku z ustaleniami kontroli [...] WIOŚ działając na podstawie art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. pismem z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego na podstawie art. 365 ust. 1 Poś w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji do biologicznego przekształcania odpadów biodegradowalnych, eksploatowanej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].
W toku postępowania w dniu [...] marca 2018 r. odbyła się rozprawa administracyjna z udziałem strony. Przedmiotem rozprawy było m.in. uzgodnienie terminu wstrzymania użytkowania instalacji z uwzględnieniem potrzeby bezpiecznego dla środowiska zakończenia jej użytkowania. Strona została pouczona o zasadach dotyczących wstrzymania użytkowania instalacji w trybie przepisów Poś. Podczas rozprawy strona zobowiązała się do przedłożenia w terminie do dnia 26 marca 2018 r. pisma z uzasadnieniem sposobu i terminu wstrzymania użytkowania instalacji (kompostowni) eksploatowanej w miejscowości [...]. Ustalenia z rozprawy administracyjnej zostały ujęte w protokole z rozprawy z dnia [...] marca 2018 r. znak [...].
Pismem z dnia 23 marca 2018 r. strona poinformowała o planowanym trwałym wyłączeniu z eksploatacji pięciu bioreaktorów do przetwarzania odpadów do czasu uzyskania pozwolenia zintegrowanego, co ma pozwolić na zachowanie progu przetwarzania odpadów na poziomie ok. 68 Mg/dobę. Termin trwałego wyłączenia pięciu bioreaktorów ustalono na dzień 30 czerwca 2018 r. Wnioskowane trwałe ograniczenie wydajności w odróżnieniu od całkowitego wyłączenia z eksploatacji miałoby zapewnić bezpieczne dla środowiska funkcjonowanie instalacji oraz wywiązanie się z zawartych umów z 45 podmiotami.
[...] WIOŚ odrzucił zaproponowane przez stronę rozwiązanie, z uwagi na niewycofanie ze Starostwa Powiatowego w [...] wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych o wydajności 50 000 Mg/rok w miejscowości [...]. Działając na podstawie art. 366 Poś, [...] WIOŚ ustalił termin bezpiecznego wstrzymania użytkowania uwzględniając m.in.:
1) ważny interes społeczny, w tym wypadku zapewnienie ciągłości odbioru i przetworzenia odpadów, przetwarzanych w instalacji w [...];
2) konieczność bezpiecznego przetworzenia zgromadzonych i będących w trakcie przetwarzania na terenie instalacji odpadów (konieczność zakończenia procesów kompostowania);
3) konsekwencje wcześniejszego zerwania umów zawartych w wyniku postępowań o udzielenie zamówienia publicznego i konieczność zwolnienia osób zatrudnionych przy obsłudze instalacji;
4) narażenie strony na straty finansowe w związku z niewywiązaniem się z realizacji zawartych umów oraz konieczność zapłaty kar umownych.
Uwzględniając termin bezpiecznego wstrzymania użytkowania instalacji uznano, że okres 4 miesięcy od daty ostateczności decyzji jest okresem niezbędnym do przygotowania instalacji do bezpiecznego dla środowiska wstrzymania jej eksploatacji.
W związku z powyższym, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 365 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.), wstrzymał w terminie 4 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, użytkowanie instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów biodegradowalnych, eksploatowanej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].
[...] Sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata, pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. odwołała się od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie:
1) art. 365 ust. 1 Poś w zw. z art. 201 ust. 1 Poś, pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości oraz art. 22 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem strona zaproponowała rozwiązanie polegające na wyłączeniu pięciu bioreaktorów do czasu wydania pozwolenia zintegrowanego, co prowadzi do braku przesłanki do wydania decyzji o wstrzymaniu użytkowania instalacji, bowiem po wyłączeniu reaktorów zostanie zachowany próg przetwarzania odpadów na poziomie ok. 68 Mg na dobę;
2) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie faktycznego i czynnego udziału w postępowaniu, polegające na nieuwzględnieniu propozycji strony w zakresie stałego wyłączenia z eksploatacji pięciu bioreaktorów do czasu uzyskania pozwolenia zintegrowanego przez [...] Sp. z o.o.,
3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i brak zawieszenia postępowania administracyjnego, pomimo istnienia zagadnienia wstępnego w postaci postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia zintegrowanego, prowadzonego przez Starostę [...], od wyniku którego zależała treść zaskarżonej decyzji administracyjnej.
W ocenie pełnomocnika strony, [...] WIOŚ w sposób rażący naruszył przepisy postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania prawa materialnego i do wydania decyzji bezpodstawnie ograniczającej swobodę prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę. Pełnomocnik strony wyjaśnił, że w toku postępowania administracyjnego poinformował organ I instancji o planowanym trwałym wyłączeniu z eksploatacji pięciu bioreaktorów do przetwarzania odpadów do czasu uzyskania pozwolenia zintegrowanego, co pozwala zachować próg przetwarzania odpadów na poziomie ok. 68 Mg/dobę. Pomimo tego [...] WIOŚ błędnie uznał, że rozwiązanie polegające na trwałym wyłączeniu pięciu bioreaktorów mogłoby zostać uznane za zasadne jedynie wówczas, gdyby strona równocześnie wycofała wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Organ I instancji nie wyjaśnił stanowiska w tym zakresie. W świetle powyższego, pełnomocnik strony za oczywiste uznał, że decyzja wydana przez organ była przedwczesna, nie uwzględniała stanowiska strony, ani nie uzasadniała, dlaczego w ocenie organu nie ma możliwości zastosowania rozwiązania zaproponowanego przez stronę, w celu dostosowania wydajności instalacji do poziomu poniżej mogącego powodować znaczne zanieczyszczenie środowiska.
Ponadto pełnomocnik strony podkreślił, że organ I instancji nie rozważył zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu, pomimo że miał wiedzę odnośnie prowadzenia postępowania w zakresie uzyskania przez stronę pozwolenia zintegrowanego. Pełnomocnik strony zarzucił, że organ nie zastosował art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie zawiesił postępowania administracyjnego, pomimo istnienia zagadnienia wstępnego w postaci prowadzenia postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Powyższe zaniechanie organu było tym bardziej nieuprawnione, że strona dopełniła obowiązku i wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji - pozwolenia zintegrowanego. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte w maju 2017 r. i trwało jeszcze w dniu składania przez stronę odwołania.
Zdaniem pełnomocnika strony odwołującej się, organ administracji publicznej bezpodstawnie zastosował art. 365 ust. 1 Poś, ponieważ błędnie uznał, że brak jest możliwości wyłączenia pięciu bioreaktorów do czasu wydania pozwolenia zintegrowanego. Powyższe stanowisko jest nieprawidłowe, szczególnie że propozycja Spółki miała na celu eksploatację instalacji do kompostowania odpadów o zdolności przetwarzania poniżej 75 ton na dobę. Zdaniem pełnomocnika strony bezzasadne jest stanowisko organu, że powyższa propozycja mogłaby zostać zaakceptowana wyłącznie w sytuacji cofnięcia wniosku o udzielenie pozwolenia zintegrowanego.
W tych okolicznościach, po rozpatrzeniu odwołania strony, została wydana opisana na wstępie decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2019 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że [...] Sp. z o.o. prowadzi działalność w zakresie biologicznego przekształcania odpadów biodegradowalnych oraz jest następcą prawnym P. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] Kompostownia w [...]. Do dnia 29 marca 2017 r. P. C. na podstawie wpisu do Rejestru Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadził działalność pod nazwą [...]. W wyniku przekształcenia formy działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę powstał podmiot [...] Sp. z o.o. (oświadczenie o przekształceniu przedsiębiorcy z dnia [...] marca 2017 r. złożone w formie aktu notarialnego, Rep. [...]).
Dla instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów biodegradowalnych w dniu [...] marca 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał decyzję środowiskową znak [...] dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie kompostowni odpadów biodegradowalnych na terenie gminy [...] na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...]" o zdolności przerobowej około 5000 Mg/rok. Następnie inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla maksymalnej docelowej wydajności przedmiotowej kompostowni o mocy przerobowej do 50 000 Mg/rok. Inwestor zdecydował, że w pierwszym etapie będzie przetwarzał odpady w ilości 25 000 Mg/rok. W związku ze zwiększeniem ilości i rodzajów przetwarzanych odpadów do 25 000 Mg/rok poprzez budowę 8 bioreaktorów, Burmistrz Miasta i Gminy [...] w dniu [...] marca 2015 r. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Jednocześnie organ wskazał, że strona posiada decyzję nr [...] Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. udzielającą pozwolenia na budowę kompostowni odpadów biodegradowalnych, obejmującą budowę kompostowni, w tym 10 szt. bioreaktorów i infrastrukturę techniczną oraz zatwierdzającą projekt budowlany. W dniu [...] grudnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie instalacji. Powyższe oznacza, że już w 2013 r. inwestor planował przedsięwzięcie obejmujące 10 szt. bioreaktorów i infrastrukturę techniczną, pozwalającą na osiągnięcie maksymalnej docelowej wydajności przedmiotowej kompostowni o mocy przerobowej do 50 000 Mg/rok.
Organ podkreślił, że już w trakcie pierwszej kontroli przeprowadzonej w dniach 23 - 26 listopada 2015 r. [...] WIOŚ stwierdził obecność 10 bioreaktorów oraz plac dojrzewania o pow. ok. 600 m2, co pozwalało na przetwarzanie odpadów biodegradowalnych w ilości 50 000 Mg/rok. A zatem, eksploatacja instalacji wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego, o którym mowa w art. 201 ust. 1 Poś, zgodnie z którym pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. W dniu 5 września 2014 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1169). Zgodnie z pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia, do instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości zaliczono instalacje przeznaczone do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki biologicznej.
Organ zauważył, że zdolność przerobowa instalacji do biologicznego przekształcania odpadów biodegradowalnych w [...], która była eksploatowana przez [...] Sp. z o.o., wynosi prawie 137 Mg/dobę, a więc blisko dwukrotne przekracza moc 75 Mg/dobę. Dodatkowo, zgodnie z art. 76 Poś nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, o których mowa w ust. 2. Wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji są: 1) wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko; 2) zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji; 3) uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska.
Organ podkreślił również, że zgodnie z art. 76 ust. 4 Poś na 30 dni przed terminem oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji realizowanych jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, inwestor jest obowiązany poinformować wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o planowanym terminie: 1) oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji; 2) zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany. Organ stwierdził, że strona nie dokonała zgłoszenia do [...] WIOŚ o planowanym terminie oddania instalacji do użytkowania. Dodał, że ustawodawca jednoznacznie wskazał, iż decyzje określające zakres i warunki korzystania ze środowiska udziela się na planowaną inwestycję, przed jej uruchomieniem. Obowiązek uzyskania pozwolenia jest elementem ogólnego obowiązku eksploatacji instalacji lub urządzenia w zgodzie z wymaganiami ochrony środowiska. Biorąc pod uwagę fakt, iż w art. 181 Poś ustawodawca wymienia pozwolenie zintegrowane razem z innymi pozwoleniami emisyjnymi, strona była zobowiązana do uzyskania pozwolenia zintegrowanego przed rozpoczęciem użytkowania instalacji.
W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, do naruszenia doszło już 14 grudnia 2015 r., gdy została oddana do użytkowania instalacja, która nie spełniała wymagań ochrony środowiska, ponieważ nie posiadała pozwolenia zintegrowanego. Instalacja od tego momentu działała nielegalnie. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że decyzje określające zakres i warunki korzystania ze środowiska prowadzący instalację musi uzyskać przed oddaniem instalacji do użytkowania.
Organ zauważył, że wprawdzie strona, jako następca prawny P. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] Kompostownia w [...], uzyskała decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] zmieniającą następujące decyzje: 1) Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów; 2) Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...]. Niemniej jednak, posiadanie decyzji sektorowych wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach nie zwalnia strony z obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Wręcz przeciwnie, zgodnie z art. 202 ust. 4 Poś w pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i sposoby postępowania z odpadami na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane byłoby uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Na mocy art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, podmiot obowiązany do uzyskania pozwolenia zintegrowanego, o którym mowa w Poś, jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że [...] Sp. z o.o., jako następca prawny P. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] Kompostownia w [...], od dnia [...] marca 2017 r. prowadzi przetwarzanie odpadów biodegradowalnych bez wymaganego prawem pozwolenia zintegrowanego. W dniu 12 kwietnia 2017 r. P. C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] Kompostownia w [...] złożył wniosek do Marszałka Województwa [...] o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji "kompostownia odpadów biodegradowalnych", który następnie zgodnie z właściwością został przekazany do rozpatrzenia Staroście Powiatu [...].
W toku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustalił, że Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] odmówił wydania dla [...] Sp. z o.o. pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do biologicznego przekształcania odpadów biodegradowalnych. Decyzja została zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...], które decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję SKO w [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 17 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1125/18 uchylił zaskarżoną decyzję SKO i decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] odmawiającą wydania dla [...] Sp. z o.o. pozwolenia zintegrowanego.
Ponadto organ podkreślił, że P. C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] Kompostownia w [...] uzyskał w dniu [...] kwietnia 2016 r. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] zezwalającą na wprowadzanie do obrotu nawozu organicznego pn. "[...]" i określającą wymagania jakościowe nawozu organicznego. W związku z niespełnianiem przez nawóz wymagań jakościowych, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2017 r. znak [...] cofnął pozwolenie z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wraz ze zmianą z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], zezwalające na wprowadzanie do obrotu nawozu organicznego pn. "[...]". Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia [...] października 2017 r. Następnie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 605/18 uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na wprowadzanie do obrotu nawozu organicznego pn. "[...]".
Zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów prawa, bezspornie wystąpiły przesłanki uzasadniające rozstrzygnięcie [...] WIOŚ. Naruszenie zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli nr [...] znak [...] podpisanym przez kontrolującego w dniu [...] lutego 2018 r.
Odpowiadając na zarzut pełnomocnika strony, w którym poinformował organ I instancji o planowanym trwałym wyłączeniu z eksploatacji pięciu bioreaktorów do przetwarzania odpadów do czasu uzyskania pozwolenia zintegrowanego, co pozwoliłoby zachować próg przetwarzania odpadów na poziomie ok. 68 Mg/dobę, organ wskazał, że zgodnie z art. 76 ust. 2 pkt 3 Poś nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, w tym nie uzyskają wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska. Okoliczność, że strona posiada decyzję Starosty [...] nr [...] znak [...] z dnia [...] maja 2013 r. udzielającą pozwolenia na budowę kompostowni odpadów biodegradowalnych, obejmującą budowę kompostowni, w tym 10 szt. bioreaktorów i infrastrukturę techniczną oraz zatwierdzającą projekt budowlany, jednoznacznie potwierdza, że zamierzonym przedsięwzięciem była kompostowania o przepustowości 50 000 Mg/rok. Dla takiego przedsięwzięcia wymagane jest pozwolenie zintegrowane. Organ wyjaśnił, że przepisy nie przewidują możliwości wyłączania i włączania części urządzeń wchodzących w skład instalacji na potrzeby dostosowania instalacji do danego stanu formalnoprawnego w zakresie prowadzonej działalności.
Odpowiadając na zarzut pełnomocnika strony, dotyczący niezastosowania przez organ I instancji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i niezawieszenia postępowania administracyjnego, pomimo istnienia zagadnienia wstępnego w postaci prowadzenia postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego, od wyniku którego zależała treść decyzji, organ podkreślił, że toczącego się przed organami administracji postępowania w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego nie można rozpatrywać w kontekście zagadnienia wstępnego. Strona była zobowiązana do uzyskania pozwolenia zintegrowanego, natomiast od dnia 30 marca 2017 r. prowadzi biologiczne przetwarzanie odpadów biodegradowalnych bez uregulowanego stanu prawnego. W związku z powyższym, [...] WIOŚ stwierdzając naruszenie był zobowiązany wydać zaskarżoną decyzję. Organ wyjaśnił, że jeśli strona uzyska pozwolenie zintegrowane, będzie to podstawą do wzruszenia decyzji [...] WIOŚ. Jeżeli zaś w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji, to stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet będzie miał wpływ na sprawę, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania.
W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i dokonał jego poprawnej oceny stwierdzając, że strona dopuściła się naruszenia, o którym mowa w art. 365 ust. 1 Poś, zgodnie z którym wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. W decyzji, o której mowa w art. 365 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3, określa się również termin wstrzymania działalności lub użytkowania, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności lub użytkowania. [...] WIOŚ wydając zaskarżoną decyzję, wskazał w niej termin bezpiecznego zakończenia działalności lub użytkowania jako okres 4 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Termin taki został przyjęty w związku z czasem prowadzenia procesu kompostowania, który aby osiągnąć właściwe parametry, musi trwać 3 miesiące. Organ podał, że należy również mieć na względzie konieczność przekazania odpadów uprawnionym podmiotom i uprzątnięcie terenu w związku z prowadzoną działalnością. Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał, że termin ten jest wystarczający do bezpiecznego dla środowiska wstrzymania użytkowania instalacji.
W toku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie znalazł podstaw do odstąpienia od zastosowanej sankcji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie faktycznego i czynnego udziału w postępowaniu, polegające na nieuwzględnieniu propozycji strony w zakresie stałego wyłączenia od eksploatacji pięciu bioreaktorów do czasu uzyskania pozwolenia zintegrowanego przez [...] Sp. z o.o.;
- art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak zawieszenia postępowania administracyjnego, pomimo istnienia zagadnienia wstępnego w postaci postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia zintegrowanego, od wyniku którego zależała treść zaskarżonej decyzji,
- art. 365 ust. 1 ustawy Poś w zw. z art. 201 ust. 1 ustawy Poś, pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem spółka zaproponowała rozwiązanie polegające na wyłączeniu pięciu bioreaktorów do czasu wydania pozwolenia zintegrowanego, co w konsekwencji prowadziłoby do braku podstaw do wydania decyzji o wstrzymaniu użytkowania instalacji, ponieważ po wyłączeniu reaktorów zostałby zachowany próg przetwarzania odpadów na poziomie ok. 68 Mg na dobę;
- art. 22 Konstytucji RP poprzez ograniczenie przez organ swobody działalności gospodarczej, w sytuacji gdy do przetwarzania odpadów na poziomie poniżej progu przetwarzania 75 Mg na dobę pozwolenie zintegrowane nie jest wymagane.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i umorzenie postępowania.
Ponadto, skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie wydania skarżącej pozwolenia zintegrowanego, a także o dopuszczenie dowodu z dokumentów: umów zawartych przez skarżącą z podmiotami trzecimi na usługę polegającą na przetwarzaniu odpadów; wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1125/18; wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 27/18; wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 605/18.
Zdaniem skarżącej, organ administracji publicznej w sposób rażący naruszył przepisy postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania prawa materialnego i do wydania decyzji bezpodstawnie ograniczającej swobodę prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę. Istniała bowiem możliwość zastosowania przez organ rozwiązania zaproponowanego przez stronę, polegającego na wyłączeniu pięciu bioreaktorów i zmniejszenia zdolności przetwarzania poniżej 75 ton na dobę, co nie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Nieprawidłowe jest stanowisko organu, że wyłączenie z użytkowania pięciu bioreaktorów do czasu uzyskania pozwolenia zintegrowanego byłoby możliwe tylko w przypadku cofnięcia przez stronę wniosku o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego.
W ocenie skarżącej, art. 365 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska mógłby znaleźć zastosowanie wyłącznie w sytuacji niezłożenia przez stronę wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego lub wydania przez organ prawomocnej decyzji odmawiającej wydania pozwolenia zintegrowanego. Brak było podstaw do wstrzymania użytkowania instalacji w sytuacji, gdy toczy się postępowanie o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego, a co więcej, spółka złożyła propozycję wyłączenia pięciu bioreaktorów z użytkowania, celem zmniejszenia zdolności przetwarzania poniżej 75 ton na dobę. Wydanie zaskarżonej decyzji organ powoduje bezpodstawne ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej. Organ administracji publicznej błędnie uznał, że brak jest możliwości korzystania z instalacji do czasu wydania pozwolenia zintegrowanego. Bezzasadne jest nakazanie wstrzymania użytkowania instalacji w zakresie poniżej 75 Mg/dobę, skoro przetwarzanie odpadów w zakresie poniżej wskazanej mocy nie wymaga pozwolenia zintegrowanego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego do akt sprawy wpłynęły pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 10 kwietnia 2019 r. oraz z dnia 19 kwietnia 2019 r., stanowiące uzupełnienie skargi.
W piśmie z dnia 10 kwietnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu, tj. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 224/19 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji w przedmiocie zezwolenia na przetwarzanie odpadów wraz z uzasadnieniem, na okoliczność niepowetowanej szkody grożącej skarżącej. Pełnomocnik wskazał, że w wyniku wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie pozwolenia na przetwarzanie odpadów, skarżąca zawarła szereg umów z podmiotami posiadającymi w swoich zasobach oczyszczalnie ścieków na odbiór i zagospodarowanie osadów ściekowych. Wydanie decyzji wstrzymującej całkowite użytkowanie instalacji przez GIOŚ doprowadzi do znacznego przestoju w realizacji tych umów na terenie województwa [...].
W piśmie z dnia 19 kwietnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej poinformował natomiast, że wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 224/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę [...] Sp. z o.o., uchylając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] o zmianie decyzji własnej z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Wobec powyższego, brak jest podstaw do kwestionowania, że spółka [...] Sp. z o.o. jest uprawniona do prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów na podstawie ww. decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r.
Postanowieniem z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 783/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku skarżącej, odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 4 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącej złożył do akt sprawy pismo z dnia 4 lipca 2019 r., zawierające wniosek o przeprowadzenie dowodu z załączonego do pisma wyroku z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 224/19 wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, o którym mowa w piśmie procesowym z dnia 19 kwietnia 2019 r. – na okoliczność posiadania przez skarżącą spółkę prawomocnego zezwolenia na przetwarzanie odpadów oraz jej uprawnienia do przetwarzania odpadów w zakresie do 25 000 ton rocznie.
W dniu 8 lipca 2019 r. wpłynęło do akt sprawy pismo organu z dnia 8 lipca 2019 r., stanowiące załącznik do protokołu rozprawy. W treści pisma organ podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę oraz dodatkowo wyjaśnił, że wniesiony na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. wniosek dowodowy skarżącej, dotyczący wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 224/19, nie ma związku z przedmiotem niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska odpowiadają prawu.
Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018 r., wstrzymującą w terminie 4 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, użytkowanie instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów biodegradowalnych, eksploatowanej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].
Materialnoprawną podstawę decyzji stanowi art. 365 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.), zgodnie z którym wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Na podstawie art. 366 ust. 3 Poś, w decyzji, o której mowa w art. 365 ust. 1, określa się również termin wstrzymania działalności lub użytkowania, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności lub użytkowania.
Stosownie do art. 201 ust. 1 Poś, pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. Na podstawie z art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1101), obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla istniejących tego typu instalacji powstał z dniem 1 lipca 2015 r.
Jak wynika z akt sprawy, w dniach od 6 do 12 lutego 2018 r. upoważnieni inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska przeprowadzili kontrolę planową [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w związku z eksploatacją instalacji do biologicznego przekształcania odpadów biodegradowalnych. Kontrola przeprowadzona została w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 992 ze zm.), wymagań wynikających z ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 542), kontroli realizacji zarządzeń pokontrolnych oraz weryfikacji, czy kontrolowany kwalifikuje się do posiadania pozwolenia zintegrowanego.
[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w toku kontroli ustalił, że dla instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów biodegradowalnych w dniu [...] marca 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w związku ze zwiększeniem ilości i rodzajów przetwarzanych odpadów do 25 000 Mg/rok - poprzez budowę 8 bioreaktorów. W dniu [...] grudnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie instalacji. W związku z planowanym zwiększeniem ilości przetwarzanych odpadów kontrolowany przedłożył do Starosty [...] wniosek z dnia 12 kwietnia 2017 r. o wydanie decyzji - pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych o wydajności 50 000 Mg/rok (137 Mg/dobę uwzględniając 365 dni pracy w roku) w miejscowości [...].
[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił na podstawie pkt 5 ppkt 3 lit.b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1169), że instalacja prowadzona przez skarżącą należy do instalacji odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki biologicznej, która na mocy art. 201 ust. 1 Poś wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Ustalenia z kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] znak [...], podpisanym przez kontrolującego w dniu 12 lutego 2018 r.
W opisanych okolicznościach stwierdzić trzeba, że w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające wstrzymanie użytkowania przedmiotowej instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów biodegradowalnych. Bezspornie bowiem zdolność przetwarzania instalacji wynosi ponad 75 Mg/dobę, a to oznacza, że dla prowadzenia instalacji wymagane jest pozwolenie zintegrowane. Treść przepisu art. 365 ust. 1 wskazuje wprost, że organ ma obowiązek wstrzymać użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego, zaś opisane naruszenie zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli.
Jednocześnie, jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przepisy ustawy Poś nie przewidują możliwości wyłączania części urządzeń wchodzących w skład instalacji. Z tego względu, nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący braku uwzględnienia propozycji wyłączenia pięciu bioreaktorów, mający na celu zmniejszenie zdolności przetwarzania instalacji, tak aby wynosiła ona mniej niż 75 Mg/dobę, a tym samym nie była objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego.
Odnosząc się do zarzutu braku zastosowania przez organy obu instancji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., należy wyjaśnić, że okoliczność wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego nie wyczerpuje przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego. Fakt złożenia wniosku do Starosty [...] o wydanie pozwolenia zintegrowanego nie jest przesłanką do uznania postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego za zagadnienie wstępne w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżąca nie uzyskała wymaganego pozwolenia zintegrowanego.
Jako pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia należy ocenić wnioski dowodowe strony skarżącej, dotyczące wydanych wyroków: WSA w Rzeszowie z dnia 7 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1125/18, WSA w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 27/18, WSA w Warszawie z dnia 18 października 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 605/18. Powołane wyroki nie mają związku z przedmiotem niniejszej sprawy, tj. wstrzymaniem instalacji z uwagi na brak wymaganego pozwolenia zintegrowanego.
I tak, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1125/18 uchylający zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych, nie ma wpływu na niniejszą sprawę. Wyrok ten dotyczył odmowy udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych, co dodatkowo potwierdza, że skarżąca nadal nie posiada pozwolenia zintegrowanego. Analiza uzasadnienia ww. wyroku pozwala stwierdzić, że wyrok dotyczy braku ustalenia okoliczności faktycznych przy rozpatrywaniu wniosku skarżącej o wydanie pozwolenia, a nie rozstrzygnięcia samego faktu, czy instalacja, którą prowadzi skarżąca, podlega wymogom posiadania pozwolenia, zgodnie z art. 201 ust. 1 Poś oraz pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1169).
Odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 27/18, uchylającego decyzję Starosty z dnia [...] października 2017 r. oraz postanowienie z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie zmiany decyzji będącej zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, wskazać trzeba, że w obiegu prawnym znajduje się decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. znak [...], która zmienia decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...], będącą zezwoleniem na przetwarzanie odpadów (zmienioną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w zakresie zwiększenia mocy przerobowych z 5 000 Mg na 25 000 Mg), w przedmiocie zmiany podmiotu, tj. z P. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...], z siedzibą w [...] na [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...]. Kwestionowanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. o zmianie własnej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. nie było przedmiotem postępowania toczącego się przed organami Inspekcji Ochrony Środowiska.
Natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 605/18, uchylający zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na wprowadzanie do obrotu nawozu organicznego, dotyczy oceny wprowadzania do obrotu nawozów oznaczonych jako "[...]", wspomagających uprawę roślin w sposób określony w przepisach o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, co nie znajduje się we właściwości organów Inspekcji Ochrony Środowiska. W związku z powyższym, również ten wyrok nie odnosi się do niniejszej sprawy, dotyczącej wstrzymania użytkowania instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów biodegradowalnych.
Wniesiony na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. wniosek dowodowy skarżącej odnosi się natomiast do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 224/19, dotyczącego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o zmianie decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Nie ma zatem związku z przedmiotem niniejszej sprawy, dotyczącym wymogu posiadania przez skarżącą pozwolenia zintegrowanego.
Reasumując, podstawą do wstrzymania użytkowania instalacji na podstawie art. 365 ust. 1 Poś jest prowadzenie działalność bez wymaganego prawem pozwolenia zintegrowanego, natomiast sankcja ta wymierzana jest obligatoryjnie. Z treści art. 365 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska wynika, że decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu ma charakter związany. Ustawodawca wskazuje w nim bowiem jednoznacznie, że organ administracji stwierdziwszy wystąpienie wymienionej w nim przesłanki, wstrzymuje użytkowanie instalacji. W związku z tym organy administracji nie mają żadnej swobody przy podejmowaniu decyzji kończącej postępowanie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 404/08, Lex nr 486325). Postępowanie prowadzone w trybie art. 365 ust. 1 Poś ogranicza się do ustalenia, czy podmiot użytkujących instalację posiada na to użytkowanie pozwolenie zintegrowane, czy też nie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 410/09, Lex nr 574160). Ponieważ skarżąca nie posiadała pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowej instalacji, organ był zobowiązany do wstrzymania użytkowania instalacji.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.