IV SA/Wa 772/20

IV SA/Wa 772/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-05-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wąsikowska /sprawozdawca/
Katarzyna Golat
Wojciech Rowiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
III OSK 4177/21 - Wyrok NSA z 2024-11-08
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit a, art. 200, art. 205 § 2 i § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 104
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2268
art. 274 pkt 4, art. 270
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity
Dz.U. 2019 poz 1292
art. 34 ust 12
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] stycznia 2020 r., [...] w przedmiocie interpretacji przepisów ustawy Prawo Wodne 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz Przedsiębiorstwa [...] w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej Prezes PGW WP) decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292, dalej "Prawo przedsiębiorców") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej "K.p.a.") po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. (dalej "[...]", "Spółka") o wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm., dalej "Prawo wodne") odnoszących się do złożenia oświadczenia stanowiącego podstawę do ustalenia wysokości opłaty zmiennej za usługi wodne stwierdził, że:
1) stanowisko [...], że przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne pobiera wody jedynie na cel określony w art. 274 pkt 4 Prawa wodnego, tj. do celów realizacji zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, mimo że część wód [...] dostarcza w ramach zbiorowego zaopatrzenia w wodę podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą oraz podmiotom publicznym - jest nieprawidłowe,
2) stanowisko [...], że w celu określenia ilości m3 wód opadowych lub roztopowych odprowadzonych w danym kwartale do wód należy posłużyć się danymi dotyczącymi ilości opadów udostępnianych przez [...], tj. średnią opadów z kwartału, za który składane jest oświadczenie o zakresie korzystania z usługi wodnej lub danymi zebranymi z własnej stacji meteorologicznej podmiotu korzystającego z usług wodnych, przemnożonymi przez powierzchnię uszczelnioną nieruchomości oraz współczynniki spływu - jest prawidłowe,
3) stanowisko [...], że za tereny uszczelnione należy uznać taką powierzchnię, z której z całość lub jakiejkolwiek części wody opadowe lub roztopowe wpadają do systemu kanalizacji służącego do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, w tym również dachy i stropodachy odwrócone - jest nieprawidłowe,
4) stanowisko [...], że każde urządzenie służące do gromadzenia wód opadowych lub roztopowych, w tym fragment rowu, zbiorniki, beczki stanowi urządzenie do retencjonowania wody jest prawidłowe w części stwierdzającej, że za urządzenia do retencjonowania wody należy uznać każde urządzenie służące gromadzeniu wód opadowych lub roztopowych oraz nieprawidłowe w części, w której [...] za urządzenia do retencjonowania wody uznaje fragment rowu,
5) stanowisko [...], że odniesienie górnej oraz jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne służącej ustaleniu opłaty stałej za odprowadzanie do wód (odprowadzanych do wód z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych) do okresu wyrażonego w dobie oraz brak takiego dookreślenia w stosunku do usługi wodnej polegającej na odprowadzaniu do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast powoduje, że ilość odprowadzonych wód z odwodnienia gruntów będzie 86400 razy większa aniżeli ilość odprowadzonych do wód-wód opadowych lub roztopowych - jest nieprawidłowe.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane po uchyleniu poprzedniej decyzji Prezesa PGW WP z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 września 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1473/19.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w przypadku, gdy w ramach jednego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej występuje wiele zapytań interpretacyjnych to wydane rozstrzygnięcie powinna odpowiadać schematowi, iż każdemu pytaniu opartemu o przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) powinien odpowiadać w decyzji odrębny punkt sentencji, do którego również powinien odnosić się wyłącznie jeden, ściśle powiązany z tym konkretnym punktem sentencji fragment uzasadnienia zawierający stosowny i co ważne jak najpełniejszy wywód prawny. Zdaniem Sądu decyzja z dnia [...] kwietnia 2019 r. nie spełniała sformułowanych przez ustawodawcę wymogów prawidłowej interpretacji przepisów, w tym wypadku przepisów Prawa wodnego i jako taka nie powinna ostać się w obrocie prawnym.
Rozpatrując ponownie organ orzekł jak na wstępie.
Z powyższym rozstrzygnięciem z [...] stycznia 2020 r. Spółka nie zgodziła się i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:
1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci
1) art. 122a § 2 w zw. z art. 8 § K.p.a. oraz w zw. z art. 34 ust. 12 i ust. 16 ustawy Prawo przedsiębiorców, poprzez brak uznania, że w sprawie doszło do milczącego załatwienia sprawy, pomimo iż jak wynika z treści decyzji Organu z dnia [...] kwietnia 2019 r., w niniejszej sprawie opłata za wydanie interpretacji indywidualnej została przez Skarżącego uiszczona, a co za tym idzie brak było podstaw do wzywania Skarżącego do uiszczenia dodatkowej opłaty za wydanie interpretacji indywidualnej w grudniu 2020 r., przez co brak jest podstaw do przyjęcia, że wezwanie to mogło doprowadzić do przedłużenia terminu na wydanie interpretacji indywidualnej), co z kolei doprowadziło do tego, że wydając w dniu [...] stycznia 2020 r. zaskarżoną Decyzję, Organ działał w sprawie, która była już milcząco załatwiona;
2) art. 156 § 1 pkt 3 i art. 6 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 16 ustawy Prawo przedsiębiorców - poprzez wydanie decyzji w sprawie, która została już wcześniej milcząco załatwiona;
3) art. 6 w zw. z art. 8 § 1, 64 § 2 i 122c § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 34 ust. 16 ustawy Prawo przedsiębiorców - poprzez zobowiązanie Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, pomimo że wcześniej Organ stwierdził, że wniosek jest kompletny i wydał w związku z nim decyzję, co w konsekwencji prowadzi do konieczności przyjęcia, że wezwanie organu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wywołało skutku w postaci przedłużenia Organowi terminu na załatwienie sprawy;
4) art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 5 i ust. 16 ustawy Prawo przedsiębiorców - poprzez brak zamieszczenia w zaskarżonej decyzji jednoznacznego, jasnego i wyraźnego rozstrzygnięcia ze wskazaniem prawidłowego stanowiska (które nie oznaczałoby konieczności wyinterpretowania jego treści z uzasadnienia zaskarżonej decyzji);
5) art. 10 § 1 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 34 ust. 16 ustawy Prawo przedsiębiorców - poprzez brak umożliwienia Skarżącemu zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań;
6) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 34 ust. 16 ustawy Prawo przedsiębiorców - poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny tzn. przejawiającego się brakiem szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej i uzasadnienia jej;
2. przepisów prawa materialnego przez:
1) błędną wykładnię art. 270 ust. 1 w zw. z art. 270 ust. 6 w zw. z art. 272 ust. 1 w zw. art. 274 pkt 2 lit. za w zw. z art. 274 pkt 4 ustawy Prawo wodne polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w ramach wykonania zadania w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę pobiera wodę (podziemną) zarówno na cele związane z poborem, uzdatnianiem i dostarczaniem wody (art. 274 pkt 2 lit. za ustawy Prawo wodne). jak i cele związane z realizacją zadania własnego gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi (art. 274 pkt 4 ustawy Prawo wodne) podczas gdy prawidłowa wykładnia celów poboru wody, o których mowa w art. 274 pkt 2 i 4 nakazuje dojść do wniosku, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne pobiera wodę tylko i wyłącznie w celu realizacji zadania własnego gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi tj. na cel określony w art. 274 pkt 4 ustawy Prawo wodne,
2) błędną wykładnię art. 270 ust. 11 oraz 272 ust. 5 ustawy Prawo wodne polegającą na nieprawidłowej interpretacji pojęcia "urządzenie do retencjonowania" i przyjęciu, że pojęcie "rów", o którym mowa w art. 16 pkt 47 Prawa wodnego nie mieści się w zakresie przedmiotowym pojęcia "urządzenie do retencjonowania",
3) błędną wykładnię art. 270 ust. 11, art. 272 ust. 5 oraz art. 270 ust. 7 ustawy Prawo wodne polegającą na nieprawidłowej interpretacji pojęcia "terenu uszczelnionego" i uznaniu, że przez teren uszczelniony rozumieć należy tylko taką część powierzchni nieruchomości, na której nie dochodzi w całości do retencji wód opadowych lub roztopowych.
Wobec powyższego wniesiono o:
1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wobec faktu, iż sprawa będąca jej przedmiotem została załatwiona w sposób milczący przed wydaniem decyzji lub uchylenie decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji (interpretacji) zgodnie z przepisami prawa;
2. zasądzenie na rzecz Skarżącego od Organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że z prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 września 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1473/19 wynikało, że każde z zapytań interpretacyjnych zawartych we wniosku Spółki odnosi się do określonego, przedstawionego w tym wniosku stanu faktycznego, na którego tle powstały wątpliwości co do stosowania danego przepisu prawa. Organ wskazał, że Spółka we wniosku sformułowała pięć zapytań interpretacyjnych, co oznacza, że we wniosku występuje pięć odrębnych stanów faktycznych. Wobec tego Organ wyjaśnił, że organ na etapie rozpatrywania sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. (uchyloną prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 4 września 2019 r.) uznał, że z okoliczności podanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że tworzą one trzy stany faktyczne, niezależnie od sformułowania we wniosku pięciu zapytań interpretacyjnych i ich powiązania z okolicznościami, na tle których Spółka nabrała wątpliwości co do sposobu wypełniania oświadczeń o zakresie korzystania z wód. Konsekwencją powyższego założenia było pobranie opłaty za trzy odrębne stany faktyczne zgodnie z art. 34 ust. 6-8 ustawy Prawo przedsiębiorców oraz zawarcie w sentencji decyzji trzech punktów odnoszących się do trzech stanów faktycznych.
Dalej Organ zwrócił uwagę, że zwrócone z Sądu do organu akta administracyjne sprawy zawierały nienależycie opłacony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, co nie wywołało skutku w postaci uruchomienia 30 - dniowego terminu do wydania interpretacji indywidualnej zgodnie z przedsiębiorców w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. stanowiącym, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo odpisu orzeczenia. W konsekwencji czego niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie 30 dni od doręczenia organowi akt zawierających nienależycie opłacony wniosek nie doprowadziło do wystąpienia skutku prawnego określonego w art. 34 ust. 12 Prawa przedsiębiorców. Do uruchomienia 30 - dniowego terminu do wydania interpretacji indywidualnej doszło dopiero w dacie uzupełnienia brakującej opłaty, co nastąpiło w dniu 30 grudnia 2019 r. zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy potwierdzeniem wykonania przez Spółkę wskazanej operacji. Decyzja z dnia [...] stycznia 2020 r. została zatem wydana z zachowaniem 30 - dniowego terminu do jej wydania i wbrew zarzutom Spółki nie doszło do milczącego załatwienia sprawy.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy ustalić, czy w niniejszej sprawie zrealizowane zostały warunki określone w art. 34 ust. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców, a zatem w obrocie prawnym przed wydaniem w dniu [...] stycznia 2020 r. zaskarżonej interpretacji indywidualnej pojawiła się interpretacja milcząca.
Zgodnie z art. 34 ust. 12 ww. ustawy interpretację indywidualną wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia wpływu do organu lub państwowej jednostki organizacyjnej kompletnego i opłaconego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji indywidualnej, została wydana interpretacja indywidualna stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przepisy działu II rozdziału 8a Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się.
Wskazać należy, że przedmiot sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu stanowiła kolejna decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne. Jak wynika bowiem z akt sprawy poprzednia decyzja Prezesa została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1473/19. Akta przedmiotowej sprawy wraz z wyrokiem zostały przekazane Organowi w dniu [...] listopada 2019 r. (k. 23 akt admin.).
Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w przypadku uchylenia interpretacji indywidualnej przez WSA termin do ponownego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wynikający - w tym przypadku z art. 34 ust. 12 ustawy Prawo Przedsiębiorców - należy liczyć od dnia doręczenia organowi interpretującemu prawomocnego wyroku tego sądu (np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 maja 2016 r., I SA/Wr 234/16, LEX nr 2084807). Wobec tego termin, o którym mowa ww. przepisie liczony jest "od nowa", tak jak gdyby wniosek o wydanie interpretacji wpłynął w dniu doręczenia akt sprawy właściwemu organowi. Kasacyjny wyrok sądu administracyjnego przywraca bowiem stan początkowy, z dnia złożenia wniosku (zob. wyrok NSA z 5 maja 2016 r., II FSK 834/14, wyrok WSA we Wrocławiu z 12 maja 2016 r., I SA/Wr 234/16, CBOSA).
Organ interpretacyjny stosownie do przepisów art. 34 ust. 12 ustawy Prawo Przedsiębiorców w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. uzyskuje ponownie 30-dniowy termin do wydania interpretacji (sporządzenia jej i podpisania), liczony od dnia doręczenia temu organowi akt administracyjnych tej sprawy przez sąd administracyjny (wyrok NSA z dnia 7 maja 2015 r., II FSK 1786/14, CBOSA).
W niniejszej sprawie termin 30 - dniowy na wydanie interpretacji pisemnej z wniosku Spółki po wyroku Sądu z dnia 4 września 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1473/19 rozpoczął zatem bieg ponownie w dniu 26 listopada 2019 r. (od dnia następnego po przekazaniu organowi akt wraz z wyrokiem).
Termin na wydanie interpretacji minął zatem z dniem 27 grudnia 2019 r. (piątek), ponieważ 25 i 26 grudnia 2019 r. to dni wolne od pracy. Milczenie organu przez ten czas (czyli niewydanie interpretacji pisemnej) sprawiłoby, że z upływem tego dnia wystąpiłby skutek fikcji pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia, czy też milczącej zgody organu na to, co Skarżąca wyraziła w swoim wniosku. W związku z tym należałoby przyjąć, że interpretacja milcząca zostałaby "wydana" (czy też ściślej – że przewidziany prawem skutek milczenia organu wystąpił).
W niniejszej sprawie jednak należy zwrócić uwagę na treść uzasadnienia ww. wyroku z dnia 4 września 2019 r. i treść art. 34 ust. 6 w zw. z art. 34 ust. 8 ustawy Prawo Przedsiębiorców. Zgodnie z tym pierwszym przepisem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł. Opłatę wnosi się w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych zaistniałych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (ust. 8).
W tej sytuacji uznać należy za prawidłowe wezwanie Spółki do uzupełnienia braku opłaty. Wezwanie takie skierowano do Spółki w dniu 20 grudnia 2019 r. (doręczone w dniu 27 grudnia 2019r.), a opłata została uiszczona przez Spółkę w dniu 30 grudnia 2019 r. Wskazane okoliczności nie są w postępowaniu kwestionowane. Uwzględniając zatem okres oczekiwania na uiszczenie opłaty, o którą wezwano przed upływem terminu wynikającego z art. 34 ust. 12 ww. ustawy, należy przyjąć, że interpretacja wydana przez Prezesa w dniu [...] stycznia 2020 r. została wydana po terminie wynikającym z tego przepisu.
Trzeba wskazać, że po przekazaniu akt sprawy organ ma 30 dni na wydanie interpretacji (utrwalone orzecznictwo wskazane powyżej). Jeżeli w tym terminie nie podejmie organ żadnej czynności (np. wezwania) dochodzi "do wydania" interpretacji milczącej. Wezwanie strony do uiszczenia opłaty po terminie 30 dni nie wywołuje skutków prawnych. Brak jest bowiem przepisów, które wydłużałyby termin 30 dni po przekazaniu akt sprawy organowi. Strona także nie powinna ponosić negatywnych skutków opieszałości organu. Poza tym należy uwzględniać w tym zakresie zasady zaufania obywateli do państwa i prawa oraz pewności prawa.
Jednak wyjątkowo – co podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych - w sytuacji braków wniosku na tym etapie postępowania (tj. po przekazaniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy) – podjęcie czynności poprzez wezwanie do usunięcia braków wniosku/opłaty wydłuża termin do wydania interpretacji. Gdyby organ wezwał w terminie 30 dni do opłaty – co miało miejsce w niniejszej sprawie - to okres w którym strona uzupełniałaby te braki nie byłby wliczony do biegu terminu do wydania interpretacji (automatycznie o ten okres wydłużyłby się) – (problem ten był przedmiotem rozważań m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r., I SA/Wr 234/16, wyrok NSA z 5 grudnia 2017 r., II FSK 1220/17, CBOSA).
Zatem błędnie organ przyjął wskazując w odpowiedzi na skargę, że termin 30-dniowy należy liczy się od początku - od momentu uzupełnienia braków wniosku, tj. w niniejszej sprawie od 30 grudnia 2019 r. W ocenie Sądu od tego momentu zaczął organowi biec jedynie pozostały 7-dniowy termin do wydania interpretacji (który upłynąłby 27 grudnia 2019 r., gdyby nie wezwanie organu). Z tych założeń wynika, że organ zaskarżoną decyzję z [...] stycznia 2020 r. wydał po terminie wskazanym w art. 34 ust. 12 ustawy Prawo Przedsiębiorców. Termin na wydanie interpretacji upłynął bowiem w dniu 6 stycznia 2020 r.
W rozpoznawanej sprawie interpretacja indywidulana, która jest przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu została wydana z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 34 ust. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców.
Należy zauważyć, że w art. 34 ust. 12 ustawy nie chodzi ściśle rzecz biorąc o wydaną interpretację, lecz o przyjęcie fikcji prawnej wydania interpretacji odpowiadającej stanowisku strony skarżącej, jako sankcji za brak reakcji właściwego do wydania interpretacji organu w przepisanym terminie. Owa reakcja, czy to poprzez wydanie interpretacji, czy też poprzez podjęcie rozstrzygnięcia formalnego, np. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w każdym przypadku musi nastąpić przed upływem terminu wyznaczonego w powyższym przepisie (wyrok NSA z dnia 28 listopada 2019 r. II FSK 9/18, CBOSA).
Analizując kwestię interpretacji indywidualnych, warto zwrócić uwagę, na przyjęte rozwiązania przy wydawaniu interpretacji podatkowej. Przykładowo, w komentarzu do art. 14d ustawy Ordynacja podatkowa (L. Etel, Lex) podnosi się, że termin na wydanie interpretacji, wynikający z art. 14d o.p. (dotyczący wydania decyzji milczącej), ma charakter mieszany, tj. materialno-procesowy, wiążąc go z określonym skutkami (wyrok NSA z 25.11.2010 r., II FSK 1362/09, LEX nr 745641). Wskazano, że z jego upływem wiąże się bowiem skutek identyczny ze skutkiem wydania interpretacji indywidualnej, a zatem wpływa on na ukształtowanie praw i obowiązków zainteresowanego. Jednocześnie z upływem terminu następuje także skutek procesowy w postaci utraty kompetencji organu do wydania interpretacji indywidualnej w tej sprawie.
Wobec powyższych uwag skoro organ nie wydał interpretacji indywidulanej w terminie 30 dni, zastosowanie znajdzie art. 34 ust. 12 ustawy. Stanowi on, że w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.
Uznanie, że w sprawie została wydana tzw. milcząca interpretacja, oznacza, że nie ma potrzeby analizowania zasadności pozostałych sformułowanych w skardze zarzutów. Ewentualne stwierdzenie zasadności tego zarzutu pozostaje bowiem bez wpływu na wynik sprawy.
Mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia przepisom regulującym zasady wydawania decyzji w przedmiocie interpretacji indywidualnych, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.