IV SA/Wa 716/19

IV SA/Wa 716/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-08-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-03-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Sidorowska-Ciesielska /sprawozdawca/
Kaja Angerman
Katarzyna Golat /przewodniczący/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Sygn. powiązane
I OSK 116/20 - Wyrok NSA z 2023-02-09
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.), Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. H. i M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2018 r. nr [...], odmawiającą aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany liczby lokali mieszkalnych w kartotece budynku.
W uzasadnieniu organ przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:
M. H. i M. D. (dalej: "skarżący") w dniu [...] maja 2018 r. złożyli wniosek o zmianę wpisu w ewidencji gruntów i budynków dotyczącego liczby lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...]. Według skarżących prawidłowa liczba lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] jest określona w zaświadczeniu wydanym z upoważnienia Prezydenta [...] z [...] czerwca 2016 r., którego kopię załączyła do wniosku. Z tego zaświadczenia wynika, że w budynku znajdują się 3 lokale mieszkalne, natomiast w operacie ewidencyjnym są wykazane 4 lokale. W kolejnych pismach do organu z [...] czerwca 2018 r. skarżący podnieśli, że lokal nr [...] nie jest pomieszczeniem mieszkalnym, a składa się z pomieszczeń piwnicznych. Poza tym organ architektoniczo-budowiany wielokrotnie zaświadczał, że w budynku przy ul. [...] są trzy lokale mieszkalne - zaświadczenia z dnia: [...] maja 1967 r., [...] czerwca 2016 r., [...] czerwca 2017 r. i [...] września 2017 r.
W toku postępowania organ ustalił, że organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie administracyjne w sprawie legalności sposobu użytkowania lokalu nr [...] mieszczącego się w budynku mieszkalnym przy ul. [...]. Postępowanie to organ umorzył decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...], stwierdzając brak podstaw materialno-prawnych do dalszego prowadzenia postępowania. W decyzji tej stwierdził, że cyt.: "odbudowany budynek mieszkalny wielorodzinny, który uzyskał pozwolenie na użytkowanie, posiada 4 lokale mieszkalne, w tym jeden dwuizbowy zlokalizowany w suterenie".
Decyzją z [...] listopada 2018 r. Prezydent [...] odmówił aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany liczby lokali mieszkalnych w kartotece budynku położonego przy ul. [...], na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] na terenie [...], polegającej na wpisaniu, że w przedmiotowym budynku znajdują się 3 lokale mieszkalne: nr [...], nr [...] i nr [...], a nie 4 lokale mieszkalne: nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], jak jest ujawnione w kartotece tego budynku.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że odrębna własność czterech lokali została uregulowana w akcie notarialnym Rep. [...], a następnie w księgach wieczystych. Dane ewidencyjne w kartotece lokali są zatem zgodne z zapisami w księgach wieczystych, zaświadczeniem o samodzielności lokali, będącym w aktach tych ksiąg, wydanym przez Wydział Architektury, Nadzoru Budowlanego i Geodezji PDRN [...] z [...].03.1960 r. oraz zaświadczeniem Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...] z [...] października 2018 r.
Od powyższej decyzji odwołała się M. H. i M. D.. Skarżący wskazywali, że zapisy w operacie ewidencyjnym dotyczące liczby lokali w budynku mieszkalnym przy ul. [...] są niezgodne ze stanem faktycznym, inwentaryzacją z 1967 r. i zaświadczeniami wydanymi przez organ architektoniczno-budowlany.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2018 r. Organ podkreślił, że zgodnie z § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.), ewidencja obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali. Kwestią kluczową w tej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy lokal nr [...] w budynku przy ul. [...] powinien być wykazany w ewidencji gruntów i budynków, czy też nie. Przepisy § 15 i 25 powołanego rozporządzenia, który mówi, że każdy lokal stanowiący odrębną nieruchomość należy do odrębnej jednostki rejestrowej lokali. Rejestr lokali natomiast jest raportem sporządzonym na podstawie danych ewidencyjnych, wymienionych w § 70 ust. 1 i 2, dotyczących lokali stanowiących odrębne nieruchomości, zgrupowanych według ich przynależności do poszczególnych jednostek rejestrowych lokali. Bezsprzeczne jest zatem, że w operacie ewidencyjnym wykazuje się lokale stanowiące odrębne nieruchomości. Organ architektoniczno-budowlany wydał kilka zaświadczeń dotyczących lokali w budynku przy ul. [...] (z [...].07.1959 r., [...].03.1960 r., [...].05.1967 r., [...].06.2016 r., [...].06.2017 r., [...].09.2017 r., [...].09.2018 r.). Od tego czasu miały miejsce trzy inwentaryzacje: wykonany przed 1959 r. plan domu mieszkalnego o 3 kondygnacjach, na podstawie którego wydano zaświadczenia z [...] lipca 1959 r. i z [...] maja 1960 r., a następnie założono księgi wieczyste dla czterech odrębnych lokali nr [...], [...], [...] i [...]. W 1967 r. wykonano kolejną inwentaryzację, w której stwierdzono, że w przedmiotowym budynku znajdują się trzy samodzielne lokale mieszkalne nr [...], [...] i [...], co zostało potwierdzone w zaświadczeniu z [...] maja 1967 r. Ostatnia inwentaryzacja miała miejsce na zlecenie M. H. w czerwcu 2017 r., na podstawie której zostały wydane zaświadczenia z [...] czerwca 2017 r. i z [...] września 2017 r. stwierdzające, że w budynku znajdują się trzy lokale mieszkalne oraz lokal nr [...], który nie spełnia przepisów obowiązujących dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Żadne z tych zaświadczeń nie neguje istnienia lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...]. Wszystkie zaświadczenia wydane dla lokali w budynku przy ul. [...] po założeniu księgi wieczystej na lokal nr [...] nr [...], czyli z [...] maja 1967 r., [...] czerwca 2016 r., [...] czerwca 2017 r., [...] września 2017 r. i [...] września 2018 r. odnoszą się jedynie do jego funkcji i nie mogą przesądzać o tym, czy lokal jest odrębny, czy też nie. Lokal nr [...] został na podstawie zaświadczenia organu architektoniczno-budowlanego ujawniony jako odrębny w księdze wieczystej. Ewidencja gruntów i budynków, pełniąc jedynie funkcję rejestrową, musi, w zakresie odrębności lokalu, zachować zgodność ze stanem ujawnionym w księdze wieczystej.
W licznych pismach kierowanych do organu ewidencyjnego M. H. podnosiła, że lokal znajdujący się w suterenie nie spełnia wymogów technicznych umożliwiających stały pobył ludzi. W myśl § 70 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków danymi ewidencyjnymi dotyczącymi lokalu rodzaj lokalu, z wyróżnieniem lokali mieszkalnych oraz lokali niemieszkalnych. Dane te ujawnia się w operacie ewidencyjnym także na wniosek właściwych podmiotów ewidencyjnych lub osób, jednostek organizacyjnych i organów, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1, na podstawie doręczonego zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892), i dokumentów opracowanych zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy. Organ zaznaczył, że badając dopuszczalność aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w tym zakresie należy zauważyć, że architekt R. W., który wykonywał inwentaryzację w czerwcu 2017 r. nie miał dostępu do pomieszczeń znajdujących się w suterenie i nie określił funkcji tamtego lokalu. Z tego powodu przedłożone zaświadczenia i nowa inwentaryzacja nie mogą być podstawą zmian funkcji lokalu znajdującego się w suterenie. Ostatecznie Wydział Architektury i Budownictwa [...] stanął na stanowisku, że mając na uwadze inwentaryzację z 2017 r. oraz ostateczną decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2018 r. nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] znajdują się 4 lokale mieszkalne oznaczone nr [...], [...], [...] i [...]. Taki stan jest obecnie ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Poza tym sama skarżąca w piśmie z [...] sierpnia 2017 r. przyznaje, że lokal nr [...] nadal pełni funkcję mieszkalną i zamieszkują w nim "pełnomocnicy p. U.". Ilość wydanych zaświadczeń przez organ architektoniczno-budowlany, a szczególnie sprzeczność ustalonego w nich stanu faktycznego może powodować brak zrozumienia u strony postępowania co do istoty wykazania w ewidencji gruntów i budynków stanu faktycznego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził więc, że wobec zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności stanowiska [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...], organ ewidencyjny nie mógł stwierdzić, że w budynku położonym na działce nr [...] z obrębu [...] znajdują się trzy lokale mieszkalne, a nie cztery, jak pokazuje obecny stan w operacie ewidencyjnym. Zatem rozstrzygnięcie Prezydenta [...] należy uznać za prawidłowe.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli M. H. i M. D.. Zarzucili oni organowi naruszenie:
- art. 7, 7a, 8, 11, 77 § 1, 80, art. 107 §3 oraz 217 § 1 pkt. 1 wzw. zart. 218 §1 K.p.a.;
- § 10, § 15, § 25 oraz § 71 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków;
- art. 1 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2018 r., poz. 2354);
- § 28 ust. 1 - 3 i § 29 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz.U. z 2015, poz. 218 ze zm.);
poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w szczególności poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że dane w ewidencji gruntów i budynków są "wtórne" do danych wynikających z ksiąg wieczystych. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego.
Skarżący wskazali, że podjęli próbę zaktualizowania danych w ewidencji (pomimo wiedzy organów i nieprawidłowych danych w ewidencji datujących się na 1967 r.), jednakże spotyka się to z oporem organów, które wydając częstokroć kuriozalne i sprzeczne decyzje oraz inne dokumenty (np. zaświadczenia) nie dość, że nie doprowadzają do porządku w ewidencji to dodatkowo komplikują sytuację. Prezydent m. st. Warszawy (organ I instancji) odmówił zmian w ewidencji pomimo wydanych przez siebie kolejnych zaświadczeń z dnia [...] czerwca 2016 r., [...] czerwca 2017 r. oraz [...] września 2017 r. stwierdzających jednoznacznie, że wyłącznie trzy lokale (na parterze, 1-szym i 2-gim piętrze) są samodzielnymi lokalami spełniającymi wymogi ustawy o własności lokali, zaś pomieszczenie w piwnicy nie tylko nie spełnia, ale też nigdy nie spełniało wymogów pozwalających na przeznaczenie tych pomieszczeń na stały pobyt ludzi.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wskazane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Podstawą aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków są: przepisy prawa, dokumenty, o których mowa w art. 23 ust. 1-4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, materiały zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 24 ust. 2a Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Aktualizacja operatu ewidencyjnego ma na celu: zastąpienie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi, odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, ujawnienie nowych danych ewidencyjnych lub wyeliminowanie danych błędnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.).
Zgodnie z § 10 w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ewidencja obejmuje: 1) dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali; 2) dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa. Każdy lokal stanowiący odrębną nieruchomość należy do odrębnej jednostki rejestrowej lokali (§ 15 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Rejestr lokali jest raportem sporządzonym na podstawie określonych danych ewidencyjnych (w tym rodzaj lokalu, z wyróżnieniem lokali mieszkalnych oraz lokali niemieszkalnych) dotyczących lokali stanowiących odrębne nieruchomości, zgrupowanych według ich przynależności do poszczególnych jednostek rejestrowych lokali (§ 25 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków).
Stosownie do § 71 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków dane ewidencyjne dotyczące lokali, w tym rodzaj lokalu, ujawnia się w ewidencji: z urzędu lub na wniosek właściwych podmiotów ewidencyjnych lub osób, jednostek organizacyjnych i organów, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1, na podstawie doręczonego zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r. poz. 716, 1496 i 1506), i dokumentów opracowanych zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy.
Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że nie było wystarczających podstaw do aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie dotyczącym zmiany liczby lokali mieszkalnych w kartotece budynku położonego przy ul. [...], polegającej na wpisaniu, że w przedmiotowym budynku znajdują się 3 lokale mieszkalne: nr [...], [...] i [...], a nie 4 lokale mieszkalne: nr [...], [...], [...], [...] jak jest ujawnione w kartotece tego budynku. Skarżąca co prawda wraz z wnioskiem o dokonanie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków przedłożyła zaświadczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali (zaświadczenie ) oraz inwentaryzację. Jednak w okolicznościach tej sprawy przedłożone dokumenty nie były wystarczające do dokonania aktualizacji.
Organy obu instancji ustaliły, że budynek przy ul. [...] stanowi odrębną od gruntu nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta Nr [...]. Odrębna własność 4 lokali znajdujących się w budynku: lokalu nr [...], lokalu nr [...], lokalu nr [...] i nr lokalu nr [...] została ustanowiona na mocy aktu notarialnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 1960 r., (k.13-15). W akcie notarialnym opisano, że samodzielność czterech lokali potwierdzało, okazane przy akcie, zaświadczenie PDRN [...] Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] marca 1960 r. (k.86). Do aktu notarialnego załączone były też plany poszczególnych lokali poświadczone przez ten Wydział. Dla tych czterech lokali zostały założone księgi wieczyste: w tym KW nr [...] - dla lokalu mieszkalnego nr [...] o pow. użytkowej 47,30 m2 położonego w podziemiu budynku, składającego się z 2 pokoi, łazienki, WC i przedpokoju. Do lokalu przynależą: garaż i dwie piwnice. Bezsprzecznie zatem sporny lokal nr [...] w budynku przy ul. [...] stanowi odrębną nieruchomość (KW nr [...]) stanowiącą własność. Dane dotyczące lokali w budynku przy ul. [...] zostały ujawnione w rejestrze lokali prawidłowo na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego - aktu notarialnego z 1960 r., zaświadczenia o samodzielności lokali PDRN [...] Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 1960 r (k.86) oraz zapisów w księgach wieczystych prowadzonych dla lokali. Zgodnie z tymi dokumentami, w budynku przy ul. [...] znajdują się 4 lokale mieszkalne, a nie 3.
Skarżąca wystąpiła o aktualizację operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie dotyczącym zmiany liczby lokali mieszkalnych w kartotece budynku położonego przy ul. [...], przedkładając zaświadczenie z [...] czerwca 2016 r., z którego wynika, że budynku tym znajdują się trzy lokale mieszkalne oraz lokal nr [...], który nie spełnia przepisów obowiązujących dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz wykonaną na jej zlecenie inwentaryzacja z czerwca 2017 r.
Należy zwrócić uwagę, że organy architektoniczno-budowalne wydawały liczne zaświadczenia dotyczące lokali w budynku przy ul. [...] (w tym z: [...].07.1959 r., [...] marca 1960 r., [...].05.1967 r., [...] czerwca 2016 r., [...] czerwca 2017 r., [...] września 2017 r., [...].09.2018 r.), które znajdują się w aktach sprawy, a które zawierały sprzeczne lub niejednoznaczne informacje odnośnie do funkcji użytkowej lokalu nr [...]. Zaświadczenia: Wydziału Architektury, Nadzoru Budowlanego i Geodezji PDRN [...] z [...] maja 1967 r. (k. 51a) oraz Wydziału Architektury Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu [...] z dnia [...] października 1975 r. (k. 34) stwierdzały, na podstawie planu inwentaryzacyjnego poświadczonego w dniu [...] maja 1967 r. oraz ponownie w dniu [...] października 1975 r., że lokale: nr [...], nr [...] i nr [...], znajdujące się w przedmiotowym budynku są lokalami mieszkalnymi, natomiast lokal nr [...] znajdujący się w suterenie, jakkolwiek użytkowany na cele mieszkalne, to z uwagi na fakt, że poziom podłogi tego lokalu znajduje się poniżej poziomu otaczającego terenu, jak również ze względu na niedostateczne oświetlenie światłem dziennym jednej z izb, nie nadaje się na stały pobyt ludzi. Natomiast z zaświadczenia z [...] czerwca 2017r. (k.51b), wydanego na podstawie dokumentów archiwalnych budynku oraz inwentaryzacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] sporządzonej w czerwcu 2017 r. wynika, że w przedmiotowym budynku znajdują się 3 lokale mieszkalne: nr [...], nr [...] i nr [...], natomiast pomieszczenia znajdujące się na kondygnacji podziemnej, z uwagi na położenie podłogi kondygnacji piwnic poniżej poziomu gruntu, nie mogą być przeznaczone na cele mieszkalne. W kolejnym zaświadczeniu z [...] września 2017 r. (k.51c), będącym uzupełnieniem zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2017 r. stwierdzono m. in., że pomieszczenia lokalu nr [...], znajdujące się na kondygnacji piwnic, nie spełniają i nie spełniały przepisów obowiązujących dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, zatem nie mogą być przeznaczone na stały pobyt ludzi.
Z tych względów organ pierwszej instancji zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...] o wydanie zaświadczenia stwierdzającego jednoznacznie, ile wszystkich lokali znajduje się w spornym budynku i o jakim przeznaczeniu, a w szczególności jakie przeznaczenie ma lokal nr [...] (mieszkalne czy niemieszkalne), dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...], znajdujący się na poziomie piwnicznym budynku. Wydział Architektury i Budownictwa dla [...] poinformował, że żądane przez organ zaświadczenie zostanie wydane po zakończeniu prowadzonego przez [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] postępowania administracyjnego w sprawie legalności sposobu użytkowania lokalu nr [...]. Decyzją z [...] stycznia 2018 r. Nr [...], która stała się ostateczna w dniu [...] września 2018 r. [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] umorzył postępowanie w sprawie legalności sposobu użytkowania lokalu nr [...] i stwierdził, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, że budynek mieszkalny wielorodzinny, który uzyskał w 1946 r. pozwolenie na użytkowanie, posiada 4 lokale mieszkalne, w tym jeden dwuizbowy zlokalizowany w suterenie. PINB ustalił też w prowadzonym postępowaniu, że od czasu uzyskania pozwolenia na użytkowanie lokale mieszczące się w tym budynku są legalnie zamieszkiwane. W takich okolicznościach sprawy Wydział Architektury i Budownictwa dla [...] wydał zaświadczenie z [...] października 2018 r. (k. 130), które potwierdza, że w budynku przy ul. [...] w [...] znajdują się 4 lokale mieszkalne: nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...].
Mając na uwadze, że sporny lokal nr [...] w budynku przy ul. [...] stanowi odrębną nieruchomość (KW nr [...]) stanowiącą własność, która została ustanowiona na mocy aktu notarialnego z [...] kwietnia 1960 r., a w akcie tym opisano, że samodzielność czterech lokali potwierdzało, zaświadczenie PDRN [...] Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego z [...] marca 1960 r. oraz treść aktualnego zaświadczenia z [...] października 2018 r., należało uznać, że organ prawidłowo odmówił aktualizacji ewidencji w zakresie dotyczącym zmiany liczby lokali mieszkalnych w kartotece budynku, albowiem nie zachodziły do tego podstawy, ponieważ nie zostało wykazane stosownymi dokumentami, aby została zmieniona funkcja/przeznaczenie lokalu nr [...] z mieszkalnego na niemieszkalny. Brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, że dane ewidencyjne dotyczące nieruchomości przy ul. [...] ujawnione w rejestrze budynków nie są zgodne ze stanem faktycznym. W konsekwencji nie mogą odnieść skutku zarzuty naruszenia § 10, § 15, § 25 oraz § 71 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Przepisy art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 K.p.a.) Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Warunki te zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego prawidłowo zgromadził obszerny materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny sprawy, w oparciu o analizę i ocenę zaświadczeń dotyczące lokali w budynku przy ul. [...] z: [...] lipca 1959 r., [...] marca 1960 r., [...] maja 1967 r., [...] czerwca 2016 r., [...] czerwca 2017 r., [...] września 2017 r. oraz [...] września 2018 r., inwentaryzacji tego budynku, aktu notarialnego, decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] stycznia 2018 r. oraz innych dokumentów zgormadzonych w sprawie. Uzasadnienie tej oceny znalazło się w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy odniósł się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów. Okoliczność, że organ odwoławczy nie podzielił jej stanowiska, nie oznacza, że doszło do naruszenia przepisów postępowania. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 217 § 2 pkt 1 (błędnie w skardze wskazano art. 217 § 1 pkt 1) w zw. z art. 218 § 1 K.p.a. Organy obu instancji wyjaśniły, że zaświadczenia wydawane przez Wydział Architektury i Budownictwa dla [...] były niejednoznacznie sformułowane oraz wywoływały wątpliwości co do funkcji lokalu nr 1 i z tych względów konieczne było ich doprecyzowanie. Ostatecznie oparły się na jednoznacznym w swej treści zaświadczeniu Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...] z [...] października 2018 r. (k. 130), które potwierdza, że w budynku przy ul. [...] w [...] znajdują się 4 lokale mieszkalne: nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Nie doszło, zdaniem Sądu, w toczącym się postępowaniu do naruszenia zasad prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasady wyjaśniania przesłanek (art. 11 K.p.a.), albowiem organy obu instancji wyjaśniły okoliczności sprawy, zwłaszcza w odniesieniu do niejednoznacznego brzmienia zaświadczeń i wątpliwości dotyczący funkcji lokalu nr [...].
Niezasadne są także zarzuty art. 1 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2018 r., poz. 2354), jak również § 28 ust. 1 - 3 i § 29 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz.U. z 2015, poz. 218 ze zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece Księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości (art. 26 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Przez ujawnienie w księdze wieczystej prawo osobiste lub roszczenie uzyskuje skuteczność względem praw nabytych przez czynność prawną po jego ujawnieniu, z wyjątkiem służebności drogi koniecznej, służebności przesyłu albo służebności ustanowionej w związku z przekroczeniem granicy przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia (art. 17 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Dane dotyczące nieruchomości gruntowych i budynkowych wpisuje się w księdze wieczystej na podstawie wyrysu z mapy ewidencyjnej oraz wypisu z rejestru gruntów lub innego dokumentu sporządzonego na podstawie przepisów o ewidencji gruntów i budynków, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Jeżeli zmiana oznaczenia nieruchomości, o których mowa w ust. 1, dotyczy wyłącznie zmiany położenia nieruchomości, numeracji działek ewidencyjnych, obrębu ewidencyjnego lub sposobu korzystania z nieruchomości, podstawę wpisu w księdze wieczystej stanowi wypis z rejestru gruntów (§ 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów). Lokal, będący przedmiotem odrębnej własności oznacza się na podstawie aktu notarialnego lub orzeczenia sądu, a także wypisu z rejestru gruntów, wypisu z rejestru lokali lub wypisu z kartoteki lokali, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej (§ 29 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów). Organy administracji nie naruszyły powołanych przepisów. Przede wszystkim należy wskazać, że organy mają podstawę opierać się na danych zawartych w księgach wieczystych, co wprost wynika z przytoczonego art. 1 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, zwłaszcza w zakresie oznaczenia właściciela nieruchomości i jej statusu jako lokalu stanowiącego odrębną własność. Organy, ustalając stan faktyczny w tej sprawie, nie opierały się na funkcji lokalu określonej w księdze wieczystej, lecz jak zostało wskazane na szeregu dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym przede wszystkim zaświadczeniach wydawanych odnośnie tego lokalu, inwentaryzacjach, a także decyzji organu nadzoru budowlanego. Tym samym, nie można mówić o naruszeniu przepisów powołanego w rozporządzenia, zwłaszcza, że dotyczy ono sposobu prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, a nie ewidencji gruntów i budynków.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) oddalił skargę.