IV SA/Wa 586/04

IV SA/Wa 586/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Szymańska /sprawozdawca/
Otylia Wierzbicka /przewodniczący/
Wanda Zielińska - Baran
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska Asesor WSA Anna Szymańska (spr.) Asesor WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Andrzej Malinowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w E. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w G. z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego Stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji.
Uzasadnienie
IV SA/Wa 586/04
U Z A S A D N I E N I E
Postanowieniem z dnia [...].12.2003 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w G. na podstawie art. 106 k.p.a. i art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717) odmówił zajęcia stanowiska w sprawie uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W uzasadnieniu podniesiono, że organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli przewidywana lokalizacja obejmuje grunty objęte ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, celem uzyskania uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winien zwrócić się do organu wymienionego w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organy te, bowiem są właściwe rzeczowo w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych w rozumieniu, art.. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Wskutek zażalenia wniesionego przez inwestora E. w E. sp. z o.o., Dyrektor Generalny Lasów Państwowych postanowieniem z dnia [...].05.2004 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu podniesiono, że lokalizacja inwestycji celu publicznego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 03.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, winna być uzgodniona z Wojewodą [...] jako organem właściwym.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniosło E. w E. sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie. Skarżący podniósł, iż przy wydaniu postanowienia naruszono art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 03.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego nie zastosowanie oraz art. 53 ust.4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych nie jest organem właściwym w sprawie uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji. Skarżący podnosi, że na skutek sporów kompetencyjnych pomiędzy Wojewodą, a Dyrektorem Regionalnym Dyrekcji Lasów Państwowych zostało wstrzymane postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sytuacja taka wpływa niekorzystnie na życie mieszkańców E. i powinna być rozstrzygnięta jak najszybciej w sposób niebudzący wątpliwości. Skarżący, zatem bez względu na rozstrzygnięcie sądu wnosi skargę celem rozstrzygnięcia tego sporu i podjęcie działań przez organy właściwe w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wnosi o jej oddalenie popierając swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżone postanowienia dotknięte są wadą nieważności, co skutkuje stwierdzeniem, iż ich nieważności, nie zaś uchyleniem – jak wnosił pełnomocnik skarżącego.
W pełni należy podzielić stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi, iż organy w istocie prowadziły ze sobą negatywny spór kompetencyjny, który został załatwiony nie w drodze przewidzianej przez przepisy k.p.a., lecz poprzez wydanie przez jednego z nich postanowienia, które nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach. Otóż jak wynika z akt administracyjnych, organ właściwy do wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, pierwotnie o uzgodnienie tej decyzji wystąpił do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, która dwukrotnie odesłała ten wniosek, stwierdzając, iż nie jest organem rzeczowo właściwym do wydania postanowienia.
W tej sytuacji Prezydent Miasta E. wystąpił z wnioskiem o uzgodnienie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do Wojewody, który to organ w trybie art. 65 k.p.a. przekazał wniosek Prezydenta E. Dyrektorowi Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych.
Wojewoda wskazał, iż organem właściwym rzeczowo w sprawie uzgodnienia inwestycji, jako, że dotyczy ona gruntów leśnych jest dyrektor regionalnej dyrekcji lasów państwowych.
Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych uznając, iż nie jest organem właściwym do dokonania uzgodnienia wszczął w istocie negatywny spór kompetencyjny, który winien zostać załatwiony w trybie art. 22 § 1 k.p.a.
W takim wypadku Dyrektor Lasów Państwowych jako organ pozostający w sporze powinien wystąpić o rozstrzygnięcie sporu o właściwość do organu wskazanego w odpowiednim postanowieniu art. 22 § 1 k.p.a.. Postępowanie takie tj. w sprawie rozstrzygnięcia sporu nie jest postępowaniem administracyjnym, lecz czynnością wewnętrzną organów administracyjnych i nie kończy się wydaniem decyzji lub postanowienia, które to akty mogłyby stanowić następnie przedmiot kontroli sądowej.
Organ natomiast wydał postanowienie, które w rzeczywistości stanowi rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.
Ani zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego, do czego nie był uprawniony. Jako organ właściwy do uzgodnienia był władny jedynie wydać postanowienie uzgadniające lub odmawiające uzgodnienia. Zaś jego kognicją objęte byłyby jedynie kwestie dotyczące realizacji tego określonego zamierzenia inwestycyjnego na gruntach leśnych.
Tymczasem Dyrektor wydał postanowienie o odmowie zajęcia stanowiska w tej sprawie. Rozstrzygnięcie takie nie znajduje oparcia w regulacji zawartej w art. 106 k.p.a., który przewiduje współdziałanie przy wydaniu decyzji polegające na zajęciu stanowiska przez organ współdziałający.
Wobec powyższego należy uznać, iż wydane w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej, co czyni je niemożliwe
Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak na wstępie.
Sąd odstąpił od zamieszczenia w wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania wobec braku stosownego wniosku od uprawnionego podmiotu.