IV SA/Wa 576/22

IV SA/Wa 576/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-05-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Katarzyna Golat
Monika Barszcz
Wojciech Rowiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6165 Nasiennictwo i ochrona roślin uprawnych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GZ 384/22 - Postanowienie NSA z 2022-10-06
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 796
art. 7 ust. 2 a
Ustawa z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na wprowadzanie do obrotu nawozu organiczno-mineralnego oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "Minister", "Organ ") decyzją znak KS.ns.8100.25.2021.2 z 11 stycznia 2022 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. póz. 735; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 7 ust 2a ustawy z 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U z 2021 r. poz. 76: dalej: "ustawa o nawozach"), po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej także: "Spółka", "Strona", "Skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z 30 sierpnia 2021 r., znak KS.ns.8100.25.2021.39, orzekającą o cofnięciu pozwolenia Ministra Nr [...] z 21 czerwca 2011 r. (znak: [...]), zmienionego decyzją Nr [...] z 10 lutego 2020 r. (znak: [...]) pozwalającego Stronie na wprowadzenie do obrotu organiczno-mineralnego nawozu "[...]", utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Decyzję wydano w następującym stanie sprawy.
Wskazaną na wstępie decyzją z nr 281/11 z 21 czerwca 2011 r. Minister udzielił Spółce pozwolenia na wprowadzenie do obrotu organiczno-mineralnego nawozu "[...]". Decyzja została wydana na wniosek Spółki, do którego załączone były opinie:
– Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa PIB w Puławach z 1 grudnia 2010 r., stwierdzająca spełnienie wymagań jakościowych oraz wymagań w zakresie dopuszczalnych zawartości zanieczyszczeń; w opinii jako surowce wykorzystywane do produkcji nawozu wskazano informację: [...];
– Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa P1B w Puławach z 30 listopada 2010 r. o przydatności nawozu "[...]" do stosowania w rolnictwie i rekultywacji gruntów; jako surowce wykorzystywane do produkcji nawozu wskazano informację: nawóz wytworzony na [...];
– Instytutu Medycyny Wsi w Lublinie z 24 lutego 2011 r. w zakresie bezpieczeństwa oddziaływania organiczno-mineralnego nawozu "[...]" na zdrowie ludzi. Opinia wydana została na podstawie przedstawionych przez wnioskodawcę wyników badań fizyko-chemicznych i mikrobiologicznych dla ww. produktu;
– Państwowego Instytutu Weterynaryjnego PIB w Puławach z 15 lutego 2011 r. w zakresie bezpieczeństwa oddziaływania nawozu organiczno-mineralnego "[...]" na zdrowie zwierząt.
– Instytutu Ochrony Środowiska PIB w Warszawie z 5 kwietnia 2011 r., zgodnie z którą skład surowcowy nawozu organiczno-mineralnego [...] to: nawóz produkowany na bazie [...]. Opinia ta zawiera ponadto klauzulę dotyczącą jej warunkowości, stwierdzającą, że może ulec zmianie po przedstawieniu dowodów, uzasadniających potrzebę zmiany dokumentu. Zaznaczono także, że opinia straci ważność w przypadku zmian składu (ilościowego i jakościowego) produktu, zmiany aplikacji definiowanej przy ubieganiu się o wydanie opinii lub nie spełnieniu warunków uzupełnienia danych w określonym czasie zapisanym w opinii.
W oparciu o powyższe opinie ustalono, że nawóz "[...]" jest produkowany na bazie [...].
Kierownik radomskiej Delegatury Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Warszawie w piśmie z 19 maja 2020 r. przedłożył informację, zgodnie z którą w 2018 i 2019 roku Spółka wykorzystała do produkcji organiczno-mineralnego nawozu "[...]", [...] pochodzące z [...]
innych, niż wskazane we wniosku o wydanie pozwolenia i w opinii Instytutu Ochrony Środowiska — Państwowego Instytutu Badawczego w Warszawie z 5 kwietnia 2011 r., a także wniósł o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w powyższej sprawie. Ministerstwo zwróciło się do ww. Delegatury o przesłanie materiału dowodowego potwierdzającego taki stan faktyczny. Przy piśmie z 1 czerwca 2020 r. przekazane zostały:
– kopia pisma Spółki do którego załączono informację o sposobie gospodarowania odpadami powstającymi w wyniku oczyszczania [...] za lata 2018-2019 oraz za okres od 1 stycznia do 20 kwietnia 2020 r., zawierającą wykaz [...], z których pochodził odpad o kodzie [...] ([...]), wykorzystany do produkcji organiczno-mineralnego nawozu "[...]";
– kopia zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów za rok 2018, sporządzonej i podpisanej przez Spółkę, do przekazania którego marszałkowi województwa jest zobligowany każdy podmiot gospodarujący odpadami na mocy art. 76 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797, z późn. zm ).
Z materiałów tych wynikało, że w okresie od 2018 r. do 20 kwietnia 2020 r. Spółka wykorzystywała jako surowiec do produkcji nawozu "[...]" [...] z [...] innych, niż wskazane w opinii Instytutu Ochrony Środowiska – Państwowego Instytutu Badawczego w Warszawie, na podstawie których wydano pozwolenie na wprowadzenie nawozu do obrotu. Jednocześnie nie używano do jego produkcji wskazywanych wcześniej jako źródło surowca do produkcji [...] z [...] w [...].
Wobec powyższych ustaleń Minister wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia decyzji Nr 280/11. Spółka w piśmie z 17 lipca 2020 r. przestawiła swoje uwagi oraz wniosła o umorzenie postępowania. Następnie 30 sierpnia 2021 r. Minister wydał decyzję cofającą decyzję Nr 280/11. Strona wnioskiem z 28 września 2021 r., w trybie art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 127 § I k.p.a. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Po rozpoznaniu tego wniosku, Minister wydał wskazaną na wstępie decyzję z 11 stycznia 2022 r., którą utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie z 30 sierpnia 2021 r. Uzasadniając decyzję, Organ podkreślił, że przyczyną cofnięcia udzielonego pozwolenia jest ustalenie, że Spółka korzystała w produkcji nawozu "[...]" z surowców pochodzących z innego źródła niż to, które było wskazane w toku postępowania dotyczącego udzielenia zgody. Powyższa zmiana została ustalona w trakcie kontroli przeprowadzonej przez Inspekcję Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w dniach od 19 do 27 maja 2020 r., gdzie Strona przyznała, że [...] wykorzystane do produkcji objętego kontrolą nawozu pochodziły z [...] w [...] S.A. Ponadto z wykazu [...] dołączonej informacji o sposobie gospodarowania odpadami powstającymi w wyniku oczyszczania [...] za lata 2018-2019 oraz za okres od 1 stycznia do 20 kwietnia 2020 r. wynikło, że spółka w okresie od 2018 r. do 20 kwietnia 2020 r. wykorzystała jako surowiec ustabilizowany [...] pochodzący z [...] innych niż [...] w [...].
Fakt ten w ocenie Ministra był o tyle istotny, że przedstawiona w toku postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na wprowadzenie nawozu do obrotu, Strona przedstawiła m.in. opinię Instytutu Ochrony Środowiska PIB w Warszawie, która odnosiła się do produktu wytworzonego z [...] pochodzących wyłącznie z [...] w [...]. Jednocześnie opinia ta zawierała klauzulę warunkowości wskazującą, że traci ona ważność w przypadku zmian składu (ilościowego i jakościowego) produktu.
Z protokołu kontroli przeprowadzonej przez Inspekcję Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wynikało ponadto, że skład surowcowy badanej przez nią partii nawozu różnił się od tego przedstawionego do opiniowania Instytutu Ochrony Środowiska PIB w Warszawie, i brakuje w nim niektórych zawartych pierwotnie składników – [...] oraz [...].
Całość powyższych okoliczności – zmiana źródła pozyskania [...], proporcji poszczególnych składników nawozu "[...]" oraz brak w składzie gotowego produktu nawozu niektórych z nich, zdaniem Ministra potwierdza, że zmieniono skład ilościowy i jakościowy produktu. W jego ocenie oznaczało to, że dla rzeczywiście wprowadzanego do obrotu nawozu "[...]" nie ma ważnej opinii potwierdzającej, że nawóz ten nie stanowi zagrożenia zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska, co uzasadnia cofnięcie udzielonego pozwolenia.
Odnosząc się do argumentów Strony dotyczących parametrów fizyko-chemicznych i mikrobiologicznych odpadu o kodzie [...] – ustabilizowanych [...] – Minister wskazał, że wbrew jej stanowisku mogą się one różnić od siebie, a istotne znaczenie ma w tym względzie pochodzenie osadów. Podkreślono przy tym, że osady pochodzące z [...], położonej przy [...], mogą się znacznie różnić od parametrów fizyko-chemicznych i mikrobiologicznych osadów pozyskanych z [...] w [...]. Ta okoliczność stwarza ryzyko dla zdrowia ludzi, zwierząt i bezpieczeństwa środowiska.
Ponadto Organ zaznaczył, że pozwolenie na wprowadzenie do obrotu nawozu organiczno-mineralnego zostaje udzielone na podstawie dokumentacji, w tym opinii upoważnionych jednostek organizacyjnych, wydanych na podstawie przeprowadzonych badań, złożonej przez producenta i analizowanej następnie przez ministra właściwego do spraw rolnictwa. Reguluje to art. 4 ustawy o nawozach. Skoro załączona do wniosku opinia dotyczyła produktu sporządzonego z osadów pochodzących z konkretnego miejsca i zaznaczono w niej, że dotyczy jedynie takiej jego formy, nie można przejść do porządku dziennego nad faktem istotnej zmiany jego składu. Pozwolenie obejmuje bowiem jedynie nawóz wytworzony z [...] objętych tym konkretnym badaniem.
Całość ustalonych okoliczności doprowadziła Ministra do wniosku, że koniecznym jest cofnięcie pozwolenia udzielonego decyzją nr 281/11 z 21 czerwca 2011 r., przez co utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie.
Strona złożyła na powyższą decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:
1. art. 7 ust. 2a z ustawy o nawozach i nawożeniu przez jego błędną wykładnię,
2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie;
W uzasadnieniu skargi Spółka podkreśliła, że Minister dwukrotnie wyprowadził nieprawidłowy wniosek, że doszło do zmiany surowca wykorzystywanego do produkcji nawozu [...] zadeklarowanych w dokumentacji dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na wprowadzenie go do obrotu. Zaznaczono, że spośród kilku opinii załączonych do wniosku o wydanie pozwolenia, jedynie opinia Instytutu Ochrony Środowiska PIB w Warszawie odnosiła się w jakikolwiek sposób do kwestii źródła pochodzenia [...], stanowiących surowiec do produkcji. Natomiast zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 czerwca 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o nawozach i nawożeniu (Dz.U. 2008 nr 119 poz. 765 ze zm.) wymagane opinie jednostek organizacyjnych upoważnionych do wydawania opinii o nawozach zawierają informację o surowcach, z których został wyprodukowany nawóz. Rozszerzenie wymogu prawodawcy o wskazanie źródła pochodzenia surowca nie znajduje podstawy w przepisach, zatem informacja ta nie jest prawnie relewantna. Stanowisko takie zdawał się podzielać sam Minister, udzielając wpierw pozwolenia, a potem podejmując zmianę decyzji go udzielającej. Nie kwestionował on bowiem wtedy przedstawianych przez Skarżącą dokumentów, w których nie wskazywano źródła pochodzenia surowca przeznaczonego do wytwarzania nawozu. Także pozwolenie wydane przez Ministra nie określa źródła pochodzenia surowców.
Podzielając stanowisko Organu dotyczące różnic w parametrach [...] pochodzących z różnych oczyszczalni, Spółka wskazała, że rozporządzenie Ministra Środowiska z 6 lutego 2015 r. w sprawie komunalnych osadów ściekowych (Dz.U. 2015 poz. 257 ze zm.) określa normy, których spełnienie umożliwia stosowanie [...] na gruntach. Z uregulowań tego rozporządzenia wynika, że [...] z [...] – z uwagi na liczbę mieszkańców miasta – są badane dwukrotnie częściej niż te z [...], a jednocześnie nie wykazano w postępowaniu w żaden sposób, że Spółka wykorzystywała surowiec, który nie spełniał norm określonych w przepisach. Zaznaczono, że o ile protokół kontroli Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych może stanowić dowód w sprawie, Minister powinien potraktować go jak każdy inny środek dowodowy w sprawie i ocenić w sposób swobodny, ale nie dowolny, w szczególności prowadzący do najsurowszego rezultatu jakim jest cofnięcie pozwolenia.
Odnosząc się do kwestii opinii Instytutu Ochrony Środowiska PIB w Warszawie, Skarżąca zaznaczyła, że Minister niesłusznie przyjął, że wygasła ona, albowiem w sprawie zaszła – o ile w ogóle, z czym Spółka się nie zgadza – jedynie zmiana surowca, a nie zmiana składu nawozu.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021, poz. 137 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2022, poz. 329 t.j. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga była niezasadna.
Podstawą prawną podjętej decyzji był art. 7 ust. 2a ustawy o nawozach i nawożeniu, który stanowi, że minister właściwy do spraw rolnictwa może cofnąć, w drodze decyzji, pozwolenie na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin, o którym mowa w art. 4 ust. 1, jeżeli zostało ujawnione, że zmieniono skład lub surowce wykorzystywane do produkcji nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin zadeklarowane w dokumentacji dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin. Decyzja podjęta na podstawie tego przepisu ma charakter uznaniowy. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno też zawierać odniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów strony w celu realizacji zasady przekonywania (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 8360/16). Decyzja uznaniowa, która wymaga niezwykle starannego i wnikliwego rozważenia wszelkich okoliczności, nie tylko w postępowaniu wyjaśniającym, lecz także w uzasadnieniu pisemnym rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 1234/16, LEX nr 2279427 i przywołane tam orzecznictwo).
W przedmiotowej sprawie decyzja Ministra została należycie, w sposób przekonujący uzasadniona i nie jest arbitralna. W sposób należyty wyważa racje społeczne i interes skarżącej spółki, słusznie przy tym przedkładając pierwszeństwo bezpieczeństwa ludzi, zwierząt i środowiska nad interes ekonomiczny skarżącej. Z prawidłowo ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego wynika, że w okresie od 2018 r. do 20 kwietnia 2020 r. do produkcji nawozu organiczno-mineralnego "[...]", wykorzystywano składniki inne, niż te, które zostały wskazane w dokumentacji dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Skarżący wykorzystywał [...] pochodzących z [...] w niż ta, która została zadeklarowana na etapie wydawania pozwolenia. Mianowicie, ubiegając się o zezwolenie Skarżący przedłożył m. in. opinię Instytutu Ochrony Środowiska PIB w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2011 r. (znak: OZ/074/9/203/2011/bg) z uzupełnieniem z dnia 3 czerwca 2011 r. (znak: 074/33/201/2011/bg), zgodnie z którą skład surowcowy nawozu organiczno-mineralnego [...] to: nawóz produkowany na bazie [...]. Opinia zawiera klauzulę dotycząca jej warunkowości i stwierdza, że: "Powyższa opinia może ulec zmianie po przedstawieniu dowodów przez którąkolwiek ze stron, uzasadniających potrzebę zmiany dokumentu. Opinia traci ważność w przypadku zmian składu (ilościowego i jakościowego) produktu, zmiany aplikacji definiowanej przy ubieganiu się o wydanie opinii lub nie spełnieniu warunków uzupełnienia danych w określonym czasie zapisanym w opinii".
Z prawidłowego ustalonego przez organ, bezspornego stanu faktycznego wynika, że w okresie od 2018 r. do 20 kwietnia 2020 r., skarżąca spółka nie używała do produkcji nawozu [...] osadów [...] z [...] w [...], lecz z [...] S.A. Nadto kontrolowana próbka nawozu miała odmienny skład od zadeklarowanego objętego pozwoleniem – w składzie nie było [...], którego ilość w składzie powinna wynosić [...] oraz [...], które powinny być stosowane w ilości [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że doszło do zamiany ilościowego i jakościowego nawozu, który był przedmiotem zezwolenia. Trafnie Minister uznał, że zmiana źródła [...] ma istotne znaczenie, skoro opinia Instytutu Ochrony Środowiska PIB w Warszawie dotyczyła określonego skład surowcowy nawozu organiczno-mineralnego [...].
Zgodnie z art. 4 ust 1 ustawy o nawozach i nawożeniu nawozy są wprowadzane do obrotu na podstawie uzyskanego pozwolenia. W myśl art. 4 ust 4 tej ustawy do wniosku o wydanie pozwolenia dołącza się m.in. :1) wyniki badań nawozu 2) opinie, o których mowa w ust. 6; 3) projekt instrukcji stosowania i przechowywania - dla nawozu albo środka poprawiającego właściwości gleby, albo stymulatora wzrostu. W art. 4 ust. 6 ustawy o nawozach i nawożeniu wskazano, że Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu po uzyskaniu: 1) opinii upoważnionych jednostek organizacyjnych, wydanych na podstawie przeprowadzonych badań, potwierdzających, że: a) nawóz: –jest przydatny do nawożenia roślin lub gleb lub rekultywacji gleb, w tym dostarcza roślinom składników pokarmowych, wpływając na wzrost plonu lub na stan odżywienia roślin w sposób istotny lub na poprawę jakości plonu lub cech użytkowych roślin, lub zwiększa żyzność gleb lub stawów rybnych,– spełnia minimalne wymagania jakościowe, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 10 pkt 6, oraz deklarowane wymagania jakościowe,– nie zawiera zanieczyszczeń w ilości przekraczającej ich dopuszczalne wartości określone w przepisach wydanych na podstawie art. 10 pkt 5,– nie stanowi zagrożenia zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska po zastosowaniu zgodnie z instrukcją stosowania i przechowywania. Dalej art. 4 ust. 9 ustawy stanowi, że Minister właściwy do spraw rolnictwa odmawia, w drodze decyzji, wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin, o których mowa w art. 3 ust. 2, jeżeli z dołączonych do wniosku dokumentów nie wynika, że nawóz albo środek wspomagający uprawę roślin spełniają wymagania określone w ust. 6. Z powyższych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że warunkiem otrzymania pozwolenia jest przedłożenie opinii upoważnionych jednostek organizacyjnych, wydanych na podstawie przeprowadzonych badań, potwierdzających, że: nawóz: jest przydatny do nawożenia roślin lub gleb lub rekultywacji gleb, spełnia minimalne wymagania jakościowe i deklarowane wymagania jakościowe, nie zawiera zanieczyszczeń w ilości przekraczającej ich dopuszczalne wartości określone w przepisach i nie stanowi zagrożenia zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska po zastosowaniu zgodnie z instrukcją stosowania i przechowywania. Pozyskiwanie [...] z innego źródła niż zostało przebadane narusza warunki, na których zostało udzielone pozwolenie. Z tego względu Minister zasadnie cofnął pozwolenie na wprowadzenie do obrotu nawozu [...]. Bez wątpienia z ustalanego stanu faktycznego wynika, że zmieniono skład i surowce wykorzystywane do produkcji nawozu zadeklarowane w dokumentacji dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu. Trafnie Minister podniósł, że do wniosku o wydanie pozwolenia na wprowadzanie do obrotu organiczno-mineralnego nawozu "[...]" nie załączono badań fizyko-chemicznych [...] z [...] S.A., a możliwość wykorzystania tych osadów do produkcji organiczno-mineralnego nawozu "[...]" nie była w ogóle oceniana podczas rozpatrywania wniosku o pozwolenie.
Zarzut naruszenia prawa materialnego w art. 7 ust. 2a ustawy o nawozach i nawożeniu przez błędną wykładnię był chybiony. Skarżący upatruje naruszenia wykładni tego przepisu w treści § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o nawozach i nawożeniu (Dz.U. 2008 nr 119 poz. 765 ze zm., dalej "Rozporządzenie" ), argumentując, że informacja o źródle pochodzenia surowca nie jest prawnie relewantna. W ocenie Skarżącego taką ocenę podzielał także Minister, skoro po otrzymaniu wniosku Spółki wraz z wszystkimi wymaganymi opiniami, które w większości pozbawione były wskazania źródła pochodzenia [...], wydał pozwolenie na wprowadzanie do obrotu nawozu organiczno- mineralnego [...]. Gdyby Minister nie podzielał tej oceny wówczas winien zakwestionować kompletność wniosku Spółki w części zawierającej opinie, które nie wskazują źródła pochodzenia [...]. Stanowisko to nie jest słusznie. W świetle dokumentacji dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia komponentem do produkcji nawozu były [...] z [...] w [...]). Taki składnik miał być wykorzystywany do produkcji nawozu i taki tylko został przebadany pod kątem spełnienia przesłanek z art. 4 ust. 6 ustawy o nawozach i nawożeniu (czy stwarza ryzyko dla zdrowia ludzi, zwierząt i bezpieczeństwa środowiska). Pozwolenie zostało wydane na podstawie całości dokumentacji, w tym również opinii Instytutu Ochrony Środowiska PIB w Warszawie. Jednym ze składników nawozu, którego dotyczył wniosek o pozwolenie, był [...] pochodzący z [...] w [...], a nie dowolny [...], jak zdaje się sugerować w skardze skarżący.
Dywagacje skarżącej spółki na temat częstotliwości badań [...] pochodzących z dużych aglomeracji i z mniejszych ośrodków nie mają znaczenia w sprawie. Trafnie skarżący, podobnie jak organ, zauważył, że istnieją różnice w parametrach [...] pochodzących z różnych oczyszczalni, ale wyciągnął z tego faktu błędne wnioski. Nie chodzi o to, że [...] S.A. nie spełniał norm z Rozporządzenia, ale o to, że nie był w ogóle badany pod kątem użycia go do produkcji konkretnego nawozu objętego pozwoleniem.
Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Organ zebrał cały niezbędny materiał dowodowy, dokonał jego swobodnej, ale nie dowolnej oceny i prawidłowo ustalił stan faktyczny. Nie był on przy tym właściwie kwestionowany. Zarzuty skarżącego sprowadzają się w istocie do nieprawidłowego w ocenie skarżącego zastosowania sankcji z art. 7 ust. 2a ustawy o nawozach i nawożeniu, co zostało już omówione powyżej.
Z uwagi na powyższe skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.