IV SA/Wa 519/19

IV SA/Wa 519/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Sidorowska-Ciesielska
Katarzyna Golat /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Rowiński
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 119 pkt 3, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędziowie sędzia WSA Wojciech Rowiński asesor WSA Anna Sidorowska - Ciesielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2018r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] lutego 2016r., nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej z wielopoziomowym garażem i usługami w parterze na działkach nr ew. [...] cz. [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...].
Zaskarżone rozstrzygniecie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 21 stycznia 2013r. Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa "[...]" (dalej: skarżąca, Spółdzielnia) złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku wielorodzinnego mieszkalnego w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej z wielopoziomowym garażem i usługami w parterze na działkach nr ew. [...] cz. [...], [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...].
Decyzją Zarządu Dzielnicy [...] z [...] kwietnia 2013r. Nr [...] po rozpoznaniu ww. wniosku, odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Powyższa decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia [...] lutego 2014r. [...].
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Zarząd Dzielnicy [...] decyzją z [...] maja 2014r. nr [...] ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z [...] grudnia 2014r. [...]. A na skutek wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Sąd wyrokiem z 9 czerwca 2015r. sygn. akt IV SA/Wa 612/15 uchylił decyzję Kolegium i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.
Zarząd Dzielnicy [...] (dalej: organ I instancji) po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] lutego 2016r. Nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku wielorodzinnego mieszkalnego w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej z wielopoziomowym garażem i usługami w parterze na działkach nr ew. [...] cz. [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...],
Odwołanie od wskazanej decyzji wniosła Spółdzielnia. W odwołaniu podniesiono, że organ bezpodstawnie odmówił jej ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie. Zarzucono organowi I instancji, że nie wykonał zaleceń sądu administracyjnego i oparł skarżoną decyzję na poprzednich ustaleniach w sprawie. Wskazano, że organ I instancji przepisał uzasadnienie z poprzednich decyzji odmawiających ustalenia warunków zabudowy popełniając ponownie wszystkie błędy na jakie zwrócił uwagę sąd administracyjny.
Kolegium po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] grudnia 2018r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z [...] lutego 2016r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na obowiązujący w sprawie przepis art. 61 ust 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz.U. z 2018r. poz. 1945 – dalej: u.p.z.p.) oraz wskazał, że w niniejszej sprawie rozpoznając ponownie wniosek o ustalenie warunków zabudowy był zobligowany do rozpoznania sprawy z uwzględnieniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U z 2018r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.), tj. z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 9 czerwca 2015r. sygn. akt IV SA/Wa 612/15, które wiążą organ w tej sprawie. W tym zakresie Kolegium wskazało, że ww. wyroku Sąd wskazał, że spór dotyczy "nie generalnej możliwości realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażem i usługami w parterze budynku, ale poszczególnych parametrów planowanego budynku, przewidzianych przepisami rozporządzenia." Sąd wskazał również, że "nie podziela poglądu Kolegium, że wyznaczona przez organ linia zabudowy (nie równolegle do pasa drogowego) jest nieprawidłowa ( a contrario - wyznaczona przez organ I instancji linia zabudowy jest prawidłowa - dod. Kolegium). Jak wynika z załącznika graficznego do analizy działki bezpośrednio sąsiadujące po obydwu stronach terenu inwestycyjnego zabudowane są budynkami w ten sposób, że linia zabudowy przebiega na ukos w stosunku do pasa drogowego. Budynki są też odpowiednio usytuowane w głębi od tego pasa. Z tego względu wprowadzenie w tym obszarze obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej na odmiennym założeniu kompozycyjnym naruszy ład przestrzenny. Proponowana bowiem przez Kolegium linia zabudowy równolegle wyznaczona do pasa drogowego naruszy normę § 4 ust. 1 rozporządzenia przewidującą, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Nie ma natomiast w ocenie Sądu przesłanek, a przynajmniej nie wynikają z analizy, aby stosować odstępstwo przewidziane w § 4 ust. 2 rozporządzenia."
Ze względu na wskazania Sądu, zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie odmowa ustalenia warunków zabudowy jest całkowicie uzasadniona z uwagi na brak możliwości zrealizowania planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem, biorąc pod uwagę wytyczoną przez zabudowę sąsiednią linię zabudowy. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, brak spełnienia jednego warunku określonego w art. 61 ust. 1 ustawy uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy dla danej inwestycji. Z powyższych względów, Kolegium odstąpiło od argumentacji odnośnie spełnienia warunku wysokości czy wskaźnika zabudowy przez przedmiotową inwestycję.
Odnosząc się natomiast do stawianego w odwołaniu zarzutu braku dostarczenie inwestorowi załączników do decyzji ( zał. 2 i 3 ) organ odwoławczy wskazał, że załączniki te są wymienione w treści decyzji ( brak możliwości potwierdzenia ich rzeczywistego braku dostarczenia do wnioskodawcy) oraz fakt, że nie uległy one zmianie od wydania pierwszej decyzji w sprawie, powoduje, że w świetle wskazań zawartych w wyroku sądu administracyjnego z dnia 9 czerwca 2015r. odnośnie linii zabudowy, ewentualne uchybienie w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy.
Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa "[...]" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę zaskarżając decyzje Kolegium z dnia [...] grudnia 2018r.w całości i zarzucając jej naruszenie:
- art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a., polegające na bezpodstawnym ich pominięciu i dopuszczeniu do wydania zaskarżonej decyzji przez osobę - członka SKO w [...], który podlegał wyłączeniu,
- § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) - polegające na niezastosowaniu i niedokonaniu przez organ żadnej własnej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu;
- art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), polegające na błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że przy realizacji planowanej inwestycji nie jest możliwe zachowanie zasady dobrego sąsiedztwa - bez dokonania przez organ własnej analizy obszaru wokół działki budowlanej, na której planowana jest inwestycja oraz polegające na błędnej wykładni pojęcia "działki sąsiedniej",
- § 4 ust. 1 oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), polegające na błędnej wykładni pojęcia "działki sąsiedniej", co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że występuje niezgodność linii zabudowy;
- art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 i § 4 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej zwanego również "k.p.a."), poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy, niepodjęcie czynności zmierzających do rozważenia możliwości zastosowania § 4 ust. 4 oraz § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;.
Podnosząc wskazane zarzuty skarżąca wniosła o:
- rozpoznanie niniejszej skargi w trybie uproszczonym - na podstawie art. 119 pkt. 1) ew. pkt. 2) p.p.s.a.;
- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z [...] lutego 2016 r.
- zasądzenie od organu na rzecz Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie podnieść należy, iż stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi ( Dz. U.z 2018r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.), zarówno Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak też organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia są związani ocena prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w podanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 czerwca 2015r. sygn. IV SA/Wa 612/15.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) z [...] grudnia 2018r. (nr wskazany na wstępie). Decyzją tą Kolegium działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] lutego 2016r. nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie [...] uzupełniającej z wielopoziomowym garażem i usługami w parterze na działkach nr ew. [...] cz. [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...].
Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu (jt. Dz. U. z 2018r. poz. 1945 – dalej: u.p.z.p.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na wniosek inwestora, który zgodnie z treścią art. 52 ust.2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. powinien zawierać: określenie granic obszaru objętego wnioskiem oraz charakterystykę planowanej inwestycji, obejmującą określenie przez inwestora zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, parametrów technicznych inwestycji, dane charakteryzujące wpływ na środowisko w przypadku braku obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.
Organ prowadząc postępowanie o ustalenie warunków zabudowy ma obowiązek zbadania zgodności złożonego wniosku z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a także z przepisami aktów wykonawczych, wydanych na podstawie tych ustaw. Oznacza to, że organ w decyzji o warunkach zabudowy konkretyzuje w ten sposób przepisy wskazanych aktów prawnych, w związku z określonym we wniosku inwestora rodzajem inwestycji i jej cechami. Organ przed wydaniem decyzji administracyjnej obowiązany jest przeprowadzić analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jej zabudowy, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji ( art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust.1 u.p.z.p.), przy czym zgodnie z brzmieniem § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588 – dalej: rozporządzenie), organ wyznacza obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (dalej: analiza). Dopiero w oparciu o sporządzoną analizę oraz o poczynione ustalenia faktyczne organ może formułować wnioski, co do dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji żądanej przez inwestora, bądź o odmowie ich ustalenia.
Z przytoczonych powyżej uregulowań prawnych wynika, iż organ ustalający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora, z tym że bezwzględnie związany jest rodzajem inwestycji wskazanej przez inwestora, natomiast nie jest bezwzględnie związany wskazanymi przez inwestora poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany ( por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 602/07). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazanego powyżej wyroku wyraził pogląd, iż granicę, do której organ jest związany wnioskiem inwestora, wyznacza przeznaczenie projektowanego obiektu budowlanego oraz funkcje jaką ma pełnić.
Jeżeli chodzi o parametry techniczne obiektów budowlanych takie jak, np. linia zabudowy, wysokość budynku, ilość kondygnacji, linię architektoniczną, geometrię dachu, to mogą być ustalone w decyzji o warunkach zabudowy w sposób odmienny od wskazanego we wniosku inwestora. Dopiero bowiem sporządzona analiza w myśl art. 61 ust.1 pkt 1- 5 oraz przepisów cytowanego wyżej rozporządzenia daje podstawę do określenia wymagań dotyczących planowanej zabudowy, które w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę będą precyzowane.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wydając zaskarżone orzeczenie, Kolegium odwołało się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 czerwca 2015r. sygn. akt IV SA/Wa 612/15, który zapadł w niniejszej sprawie, uznając że skoro w cytowanym w części historycznej niniejszego uzasadnienia wyroku z dnia 9 czerwca 2015r. Sąd wskazał, że nie podziela poglądu Kolegium, iż wyznaczona przez organ I instancji linia zabudowy (nie równolegle do pasa drogowego) jest nieprawidłowa, to odmowa ustalenia warunków zabudowy jest całkowicie uzasadniona z uwagi na brak możliwości zrealizowania planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem (inwestor założył budowę budynku w zadłuż linii rozgraniczenia ul. [...]), biorąc pod uwagę wytyczoną przez zabudowę sąsiednią linię zabudowy (linia zabudowy określona na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia). Jednocześnie, co należy podkreślić, organ ten odstąpił od "argumentacji spełnienia warunku" wysokości czy wskaźnika zabudowy przez przedmiotową inwestycję.
Takie działanie Kolegium należy uznać za nieprawidłowe naruszające zasadę wyrażoną w art. 15 k.p.a. Organ II instancji jest bowiem powołany do ponownego zbadania sprawy w jej całokształcie a nie tylko w zakresie wybiórczych elementów. Nadto taki sposób działania organu niewątpliwie narusza wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania obywateli do organów państwa i nie pozwala na przyjęcie, że sprawa została wyjaśniona i zbadana przez ten organ w jej całokształcie. Nadto narusza ona również wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania, bowiem strona została pozbawiona możliwości poznania argumentacji organu w pełnym zakresie.
Sąd wskazuje również, że choć Kolegium prawidłowo zacytowało i przyjęło stanowisko Sądu zawarte ww. wyroku z dnia 9 czerwca 2015r. To jednak przedwcześnie organ przyjął, że w sprawie winna być wydana decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy, bowiem brak jest możliwości zrealizowania planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem, biorąc pod uwagę wytyczoną przez zabudowę sąsiednią linię zabudowy. Przedwczesność wydania w niniejszej sprawie orzeczenia o odmowie ustalenia warunków zabudowy wynika z faktu, iż organ ustalający warunki zabudowy choć jest niewątpliwie związany wnioskiem inwestora co do rodzaju wskazanej przez niego inwestycji, to jednak nie jest związany wskazanymi przez inwestora poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany. Poszczególne parametry, jak wskazano powyżej, mogą być bowiem dokładnie ustalone dla danej inwestycji dopiero w decyzji o warunkach zabudowy i po przeprowadzeniu analizy. Dopiero bowiem sporządzona analiza zasad i warunków zabudowy i zagospodarowania terenu według warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia, na co Sąd wskazał powyżej, daje podstawę do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy.
A zatem jeżeli przeprowadzona analiza, tak jak w niniejszej sprawie, wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy ale o odmiennych parametrach niż te które wynikają z wniosku, to organ winien wskazać inwestorowi te parametry wynikające z analizy. Jeżeli inwestor parametry techniczne wynikające z analizy zaakceptuje i wyrazi na nie zgodę, to nie można mówić o niezgodności z wnioskiem (por. np. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 602/06, z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 214/10, oraz z dnia 10 czerwca 2016r., sygn. akt II OSK 2433/14, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 137/07, z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 777/08, z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1381/07, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie: www.nsa.gov.pl/orzeczenia). Natomiast jeżeli inwestor, nie zaakceptuje parametrów, które wynikają z przeprowadzonej analizy to dopiero wówczas organ będzie mógł wydać decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy ze względu na brak możliwości zrealizowania planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem.
Sąd podziela przy tym stanowisko skarżącej, że zarówno zaskarżona decyzja jak również orzeczenie organu I instancji i sporządzona przez organ analiza nie zawierają analizy pod kontem ewentualnej zasadności zastosowania w niniejszej sprawie § 4 ust.3, § 5 ust.2, § 7 ust.4 rozporządzenia.
Sąd zauważa również, że w cytowanym wyżej wyroku z 9 czerwca 2015r. Sąd wskazał, że "w analizowanym obszarze występuje różnorodność form i gabarytów architektonicznych zabudowy, co należało uwzględnić przy ocenie spełnienia się wymogów dobrego sąsiedztwa. Przyjąć bowiem należy, że przy niejednorodności zabudowy znajdującej się w bliższym i dalszym sąsiedztwie planowanej inwestycji, za zbyt daleko idące należałoby uznać stosowanie zasady dobrego sąsiedztwa wyłącznie poprzez egzekwowanie od potencjalnego inwestora mechanicznego odtwarzania (w ramach planowanej inwestycji) zabudowy znajdującej się na działkach bezpośrednio przylegających do terenu inwestycji, bez wyjaśnienia, czy nowa inwestycja mogłaby nawiązywać w uzasadnionym zakresie (nie naruszającym wymogów ładu przestrzennego) do innych koncepcji zagospodarowania terenu, reprezentowanych w obszarze analizowanym (w tym w szczególności w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji). (...) W ocenie Sądu analiza wskazanego wyżej aspektu sprawy nie została w wyczerpujący sposób przeprowadzona przez organy obu instancji w odniesieniu do planowanej przez skarżącą wysokości inwestycji. Orzekające w sprawie organy przyjęły, że co do zasady nie jest możliwe wyznaczenie dla planowanej inwestycji wysokości niższej, niż wysokość punktowców składających się na założenie architektoniczne z lat 60. i 70. Powyższe stanowisko zostało jednakże sformułowane bez jednoznacznego wykazania, że nawiązanie przez planowaną inwestycje do wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w nawiązaniu do zabudowy znajdującej się po drugiej stronie ul. [...], naprzeciwko terenu inwestycyjnego, stwarza ryzyko naruszenia ładu przestrzennego w aspekcie wysokości zabudowy istniejącej i planowanej, uniemożliwiające pozytywne rozpatrzenie wniosku". To stanowisko Sądu zawarte w wiążącym organy wyroku nie zostało uwzględnione przez organ I instancji co nie zostało również zauważone przez Kolegium, które jak wynika z treści uzasadnienia w ogóle nie dokonało analizy tej kwestii. Należy bowiem zauważyć, że organ I instancji w decyzji z [...] lutego 2016r. (str. 7) zawarł w tym zakresie identyczne uzasadnienie jak te które było zawarte w uchylonej decyzji z [...] maja 2014r. nr [...] (str. 3-4 decyzji). Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają również przepis art. 153 p.p.s.a.
Sąd nie podzielił jednak zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 k.p.a.. Zdaniem Sądu, choć K. K. – członek Kolegium i sprawozdawca w tej sprawie faktycznie już uprzednio była w składzie orzekającym, który rozpoznawał odwołanie od decyzji organu I instancji tym niemniej należy podkreślić, że decyzja ta wyrokiem Sądu została uchylona jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji a sprawa wróciła do organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. A zatem zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją Kolegium utrzymało w mocy inną decyzję organu I instancji choć niewątpliwie rozpoznającą ten sam wniosek inwestora. Należy zatem zauważyć, podzielając w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku NSA z 11 kwietnia 2019r. sygn. II OSK 1346/17, że obowiązek wyłączenia pracownika wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli (weryfikacji) - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), czy nadzwyczajnym (zwłaszcza w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Nie odnosi się natomiast do sytuacji, gdy w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (tak też wyraźnie: R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2010, art. 24, Nb 12; por. też wyrok NSA z 26 maja 1998 r., I SA 1911/97, LEX nr 44502). Podobnie rzecz się ma gdy w wyniku wyroku Sądu wydane w sprawie orzeczenia administracyjne, tak jak w niniejszej sprawie, zostaną uchylone i sprawa wraca do organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uchylenie decyzji nie może powodować - gdy sprawa ponownie wróci do organu decyzyjnego - zakazu wykonywania czynności w toczącym się postępowaniu przez tych pracowników, co poprzednio, skoro w takiej sytuacji nie kontrolują oni prawidłowości własnej decyzji. Ponownie toczące się postępowanie nie dotyczy, literalnie rzecz biorąc, "zaskarżonej decyzji" w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., bo ta została już uprzednio wyeliminowana przez organ odwoławczy bądź sąd administracyjny. W takim przypadku pracownik organu nie występuje więc w pozycji "sędziego we własnej sprawie" ("iudex in causa sua"). A to właśnie konieczność respektowania klasycznej zasady, że "nikt nie może być sędzią we własnej sprawie" ("nemo iudex in causa sua") - także w postępowaniu administracyjnym (por. A. Krawczyk, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2013 r., II GPS 4/12, OSP 2013, nr 11, s. 776) - legła u podstaw unormowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto w analizowanym przypadku pracownicy zyskują - zgodnie z art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a. bądź art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. - określone wskazania co do sposobu dalszego procedowania (po wyroku sądu administracyjnego - wręcz wskazania wiążące co wynika z art. 153 p.p.s.a.). W tej sytuacji potencjalne ryzyko braku bezstronności pracownika organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie wydaje się istotnie wyższe, niż w razie rozpoznawania sprawy po raz pierwszy (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2016 6., sygn akt I OSK 2469/15, CBOSA). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nie zachodziły przesłanki do wyłączenia członka SKO K. K. od orzekania w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, tym samym nie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a.
Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji uwzględnią wskazaną wyżej ocenę prawną.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, jak również utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, jako wydane z naruszeniem art. 145 §1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku.