IV SA/Wa 50/05

IV SA/Wa 50/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jakub Linkowski
Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/
Otylia Wierzbicka
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.) Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Asesor WSA Jakub Linkowski Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi W. Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy - oddala skargę -
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad negatywnie uzgodnił możliwość budowy na działce nr [...] w obrębie gruntów wsi P. stacji tankowania gazem samochodów ze względu na brak możliwości włączenia ruchu drogowego spowodowanego w/w inwestycją do drogi krajowej nr [...] (klasy technicznej GP), które spełniałyby kryteria określone przepisami technicznymi dla zjazdów publicznych do stacji paliw dla drogi w/w klasy technicznej.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ orzekający wskazał, że droga krajowa nr [...] zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z
[...] grudnia 2000 r. została zakwalifikowana do sieci dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa techniczna GP). Na podstawie §123 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. nr 43, poz. 430) odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż: 5 km – poza terenem zabudowy i 2 km- na terenie zabudowy ze względu na warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze klasy technicznej jak wyżej. Na wysokości działki W. Z. dopuszczalna jest prędkość pojazdów 90 km/h natężenie ruchu ponad 6000poj/dobę. W przypadku działki nr [...], na której ma być zlokalizowana inwestycja, położonej poza terenem zabudowy po stronie lewej drogi krajowej odległość od zjazdów sąsiednich stacji paliw wynosiłaby:
- w stronę B. P. – od gazowej stacji paliw na wlocie do m. B. P. po stronie prawej drogi krajowej – ok. 1.75 km stacja paliw zlokalizowana jest na terenie zabudowy i obsługuje oba kierunki ruchu;
- od strony Z. – od stacji paliw na gruntach wsi H. po stronie prawej drogi krajowej ok. 3,4 km, obiekt jest zlokalizowany poza terenem zabudowy i obsługuje oba kierunki ruchu.
Ponieważ planowana inwestycja nie spełniałaby warunków zawartych w cyt. wyżej rozporządzeniu Centralny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – jako zarządca drogi negatywnie zaopiniował planowaną inwestycję wskazując jako podstawę materialno prawną rozstrzygnięcia art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
- W. Z. od powyższego rozstrzygnięcia złożył wniosek o
ponowne rozpoznanie sprawy, w którym zarzucił naruszenie przepisów prawa a to §123 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. W ocenie inwestora w/w przepis nie powinien mieć zastosowania do oceny zgodności planowanej inwestycji z wymogami ustawy o drogach publicznych albowiem przywołany § 123 rozporządzenia reguluje odległości między wyjazdami i wjazdami istniejących stacji paliw a planowana przez niego inwestycja polega na budowie stacji gazu płynnego. Rozporządzenie z dnia 20 września 2000 r. zawiera definicje zarówno pojęcia "stacji paliw płynnych" jak i "stacji gazu płynnego" i nie są one tożsame. W konsekwencji zatem -w ocenie W. Z. - przepis §123 rozporządzenia z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie – nie powinien stanowić podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z dnia 2 listopada 2004 r.- po rozpoznaniu wniosku W. Z. o ponowne rozpoznanie sprawy -Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] lipca 2004 r.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ orzekający wskazał na art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w szczególności polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.
Powołując się na §123 w/w rozporządzenia z 2 marca 1999 r. organ wskazał, że odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw poza terenem zabudowy nie powinna być mniejsza niż 5 km. Odległość między zjazdem do planowanej stacji a zjazdem do istniejącej stacji gazu płynnego zlokalizowanej w kierunku B. P. wynosiłaby zaledwie 1.75 km natomiast odległość do zjazdu istniejącej stacji paliw w kierunku Z. wynosiłaby ok. 3,4 km. Powyższe wskazuje, że lokalizacja przedmiotowej stacji gazu płynnego na działce nr [...] jest niemożliwa, gdyż naruszałaby obowiązujące przepisy.
W odniesieniu do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Centralny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał na §236 rozporządzenia z dnia 20.09.2000 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, zgodnie z którym stacje gazu płynnego powinny spełniać warunki techniczne jak dla stałych stacji paliw co wskazuje, że w stosunku do stacji gazu płynnego ma zastosowanie również przepis §123 cyt. rozrządzenia. Nie może zostać także uwzględniony zarzut, że w przyszłości w związku z planowaną budową obwodnicy B. P. droga krajowa nr [...] na przedmiotowym odcinku straci status drogi klasy GP. Zarządca drogi rozpatrując sprawę obowiązany jest brać pod uwagę istniejący stan faktyczny i prawny a na dzień wydawania decyzji droga nr [...] jest drogą klasy GP.
W. Z. złożył skargę na postanowienie Centralnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - §123 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2.3.1999 poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy rozporządzenie to nie powinno stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Wskazał na przepisy rozporządzenia z 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, które powinny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Uzasadniając skargę wskazał na takie same okoliczności jak w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.
W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uzgodnienie lokalizacji stacji gazu płynnego na działce nr [...] w P.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów
administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. ( art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).Kierując się powyższym unormowaniem Sąd ocenił, że skarga nie jest zasadna a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Jak wynika z treści art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.
Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy – uzgodnienia warunków zabudowy planowanej inwestycji polegającej na budowie stacji gazu płynnego ma zatem możliwość włączenia do drogi krajowej ruchu drogowego spowodowanego tą inwestycją.
W ocenie Sądu- organ uzgadniający warunki zabudowy planowanej inwestycji prawidłowo zastosował przepisy rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. nr 43, poz. 430).
§123 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że na drodze klasy GP odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 5 km poza terenem zabudowy. Jednoczenie rozporządzenie to nie zawiera w tzw. "słowniczku"( §3 ) definicji pojęcia "stacja paliw". W tej sytuacji definicje tego pojęcia należało zaczerpnąć z innego aktu prawnego.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaczerpnął tę definicję z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ( Dz.U. nr 98, poz. 1067 z późn. zm.).
§2 pkt 2 rozporządzenia definiuje pojęcie stacji paliw jako zespół obiektów stałych lub tymczasowych przeznaczonych do magazynowania i dystrybucji silnikowych paliw płynnych, olejów i smarów oraz gazu płynnego.
Rozporządzenie to zawiera również definicję pojęcia "stacji gazu płynnego" jako urządzeń do magazynowania i dystrybucji gazu płynnego poza stacjami paliw płynnych jako samodzielne obiekty budowlane. A zatem wg przepisów tego rozporządzenia "stacje paliw płynnych" i " stacje gazu płynnego" to różne obiekty budowlane. W konsekwencji skarżący wywodzi, że rozporządzenie z dnia 2.03.1999r. nie może mieć zastosowania w sprawie uzgadniania warunków zabudowy stacji gazu płynnego albowiem reguluje ono kwestie usytuowania wjazdów ( i wyjazdów ) pomiędzy "stacjami paliw" a nie "stacjami gazu". Stanowisko skarżącego w tym zakresie jest błędne albowiem w okolicznościach niniejszej sprawy nie można stosować językowej wykładni pojęcia " stacji paliw"
Nie może wszak ujść uwadze, że rozporządzenie z dnia 2.03..1999 r. określa warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie. Przepisy tego rozporządzenia nie używają pojęcia "stacji gazu" w żadnym zakresie. Przyjęcie zatem – za skarżącym - językowej wykładni tego pojęcia prowadziłoby do stwierdzenia, że do tego typu inwestycji w ogóle nie mają zastosowania przepisy omawianego rozporządzenia. Jest to rozumowanie błędne gdy weźmie się pod uwagę, że określenie warunków technicznych ma na celu m.in. zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania drogi publicznej. Z tego punktu widzenia unormowanie §123 ust. 2 dotyczące minimalnej odległości pomiędzy zjazdami (wjazdami ) z drogi publicznej nie rozróżnia pojęć stacji paliw i stacji gazu. Innymi słowy: z punktu widzenia bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego zwłaszcza drogi klasy GP bez znaczenia pozostaje czy zjazd z niej następuje na "stację paliw" w szerszym znaczeniu czy jedynie na "stację gazu". Natomiast rozporządzenie z dnia 20.09.2000 r. z którego zaczerpnięto definicje tak pojęcia " stacji paliw" jak i "stacji gazu" dotyczy nie kwestii bezpieczeństwa użytkowników drogi – jak wyżej- lecz warunków technicznych jakim powinny odpowiadać m.in. stacje paliw. A zatem reguluje inne zagadnienie prawne, pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że w niniejszej sprawie winny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 ( Dz.U. nr 66 poz. 666) w sprawie określenia dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o udzielenie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania, magazynowania przesyłania i dystrybucji oraz obrotu paliwami i energią. Akt ten reguluje zupełnie inne zagadnienia i w żaden sposób nie odnosi się do kwestii bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego a ten aspekt jest brany pod uwagę w orzeczeniu mającym za przedmiot uzgodnienie warunków planowanej inwestycji przez zarządcę drogi, do której przylega nieruchomość objęta planowaną inwestycją.
Prawidłowo organ orzekający w niniejszej sprawie wskazał, ze na tym etapie postępowania bez znaczenia pozostaje fakt, że w przyszłości planowana jest budowa obwodnicy B. P. co będzie skutkowało utratą, na przedmiotowym odcinku – statusu drogi klasy GP. Organ orzekający winien bowiem brać pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie orzekania a nie w przyszłości.
Reasumując - w ocenie Sądu - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad prawidłowo zastosował przepisy §123 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ustalenia dotyczące odległości od sąsiednich stacji paliw w B. P. oraz wsi H. nie były kwestionowane przez W. Z.
Nie znajdując podstaw do kwestionowania legalności zaskarżonego orzeczenia również z urzędu – skargę należało oddalić.
Z tych wszystkich względów – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd orzekł jak w sentencji.