IV SA/Wa 479/22

IV SA/Wa 479/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-06-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anita Wielopolska /sprawozdawca/
Anna Sękowska
Tomasz Wykowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6137 Ochrona środowiska morskiego
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 2664/22 - Wyrok NSA z 2023-09-05
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 5 stycznia 2022 r. nr GM-DGM-7.530.105.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 1 października 2021 r. nr GM-DGM-7.530.105.2021; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej S. sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu decyzją nr GM-DGM-7.530.105.2021 z dnia 5 stycznia
2022 r. Minister Infrastruktury, po rozpoznaniu wniosku S. sp. z o.o
z siedzibą w G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Ministra Infrastruktury decyzji nr GM-DGM-7.530.105.2021 z dnia 1 października
2021 r. w przedmiocie umorzenia w całości postępowania prowadzonego w sprawie wniosku o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięci pn. "M." - utrzymał ww decyzję organu I instancji w mocy.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.
Wnioskiem z dnia 22 grudnia 2018 r. S. sp. z o.o wystąpiła do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "M.".
Organ dokonał analizy powyższego wniosku i ustalił, że nie zostało ono zakończone przed dniem wejścia w życie w dniu 18 lutego 2021 r. ustawy z dnia
17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234; dalej: "ustawa offshore"). Ustalił także, że w dniu wejścia w życie ww ustawy (18 lutego 2021 r.) lokalizacja przedsięwzięcia określonego we wniosku Strony polegającego na budowie morskiej farmy pokrywa się w części z obszarem [...] oraz [...] z załącznika nr 2 do ustawy offshore - "Obszary, w granicach których mogą zostać zlokalizowane morskie farmy wiatrowe, w odniesieniu do których wytwórca energii elektrycznej w morskiej farmie wiatrowej może ubiegać się o przyznanie prawa do pokrycia ujemnego salda na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy", jednakże nie odpowiada w całości żadnemu z tych obszarów. Powyższe zdaniem Ministra oznacza, że ziściły się przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 106 ustawy offshore.
W dniu 31 października 2021 r. wpłynął do Ministra Infrastruktury wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem powyższej decyzji. We wniosku tym Skarżąca zarzuciła naruszenie przez Ministra art. 106 ustawy offshore w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania w całości w sytuacji, gdy przedsięwzięcie objęte wnioskiem strony z dnia 22 grudnia 2018 r. powinno zostać umorzone jedynie w części, tj. w zakresie w jakim lokalizacja przedsięwzięcia wskazana w ww wniosku Strony nie odpowiada obszarom określonym z załącznika nr 2 do ustawy offshore, naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa oraz naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji bez wzięcia pod uwagę ewentualnych wyjaśnień Strony. W uzasadnieniu swojego stanowiska Spółka m.in. podniosła, iż o ile Minister Infrastruktury trafnie uznał, że postępowanie rozstrzygające o wydanie przedmiotowego pozwolenia zostało wszczęte i nie zakończyło się przed dniem wejścia w życie ustawy offshore, tj. przed dniem 18 lutego 2021 r. to jednak błędnie zinterpretował i zakwalifikował jedną z przesłanek umorzenia postępowania określoną w art. 106 ustawy offshore, tj. nie odpowiadanie lokalizacji przedsięwzięcia określonego we wniosku strony z dnia 22 grudnia 2018 r. obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore. W ocenie Spółki z brzmienia art. 106 ustawy offshore nie wynika, iż umorzeniu podlegają wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy postępowania dotyczące morskiej farmy wiatrowej, której lokalizacja nie odpowiada "w całości" obszarom określonym w załączniku nr 2 do ww ustawy. Wskazała bowiem, iż w zakresie, w którym morska farma wiatrowa objęta wnioskiem o wydanie ww pozwolenia mieści się w obszarach określonych w ww załączniku nr 2, lokalizacja tej farmy niewątpliwie odpowiada tym obszarom. Interpretacja przeciwna sprzeczna byłaby z literalnym brzmieniem przepisu art. 106 ustawy offshore, a przepisu tego nie można interpretować rozszerzające lub domniemywać treści w nim niezawartych.
Spółka wyjaśniła, iż przedsięwzięcie określone we wniosku strony z dnia 22 grudnia 2018 r. pokrywa się w części z lokalizacją opisaną w załączniku nr 2 do ustawy offshore jako obszar [...] oraz [...] i w związku z powyższym w tej części, jako odpowiadającej powyższej wskazanemu obszarowi, nie podlega dyspozycji art. 106 ustawy offshore, tym samym postępowanie w tym zakresie nie powinno zostać umorzone. W konsekwencji powyższego możliwe jest wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ustawy o obszarach morskich, w odniesieniu do tej części wnioskowanego obszaru tym bardziej, że parametry farmy wiatrowej zostały określone we wniosku Strony w sposób bardzo ogólny.
Niezależnie od powyższego Spółka zarzuciła nie zapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu. Minister Infrastruktury zaskarżoną decyzją z dnia 5 stycznia 2022 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 1 października 2021 r. Organ, po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy oraz podniesionymi w nim zarzutami, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej i załączonych do wniosku map morskich, po dokonaniu prawnej i merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji ustalił, że nie zachodzą przesłanki uchylenia ww decyzji o umorzeniu postępowania.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Minister wskazał trzy przesłanki, które umożliwiają umorzenie postępowania na podstawie art. 106 ustawy offshore. Po pierwsze postępowanie o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich lub postępowanie rozstrzygające, o którym mowa w art. 27d ust. 1 ustawy o obszarach morskich ("UOM") winno zostać wszczęte, lecz nie powinno być zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy. Po drugie, ww. postępowanie musi dotyczyć morskiej farmy wiatrowej, a po trzecie lokalizacja określona we wniosku o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich złożonym, jako pierwszy lub wniosku złożonym w nawiązaniu do ogłoszenia o możliwości składania kolejnych wniosków o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich – nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore.
Odnosząc się do pierwszej z nich organ wyjaśnił, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z chwilą złożenia do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ustawy o obszarach morskich, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 22 grudnia 2018 r. Minister stwierdził jednocześnie, że postępowanie to nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy offshore, tj. przed dniem 18 lutego 2021 r. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie została spełniona pierwsza określona w art. 106 ustawy offshore przesłanka warunkującą umorzenie postępowania.
Odnosząc się do drugiej z przesłanek wskazujących na umorzenie postępowania, tj. rodzaju przedsięwzięcia jakiego dotyczy prowadzone postępowanie, Minister wskazał, że z akt postępowania wynika, że wniosek Spółki dotyczy realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie morskiej farmy wiatrowej w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy offshore, a więc przyjąć należy, że i druga przesłanka została spełniona.
W kontekście trzeciej z nich Minister zauważył, iż ustawodawca w art. 106 ustawy offshore użył sformułowania "odpowiada". W ocenie Ministra, ogólne rozumienie sformułowania "odpowiadać czemuś" - kształtowi, pozycji w układzie - oznacza, że coś jest takie samo, jak coś innego, zgodne z czymś, podobne do czegoś innego, równoważne temu. W związku z powyższym, opierając się wyłącznie na wykładni literalnej, użyty w art. 106 ustawy offshore zwrot "odpowiadać obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore" oznacza, że dopuszczalnym rozumieniem tego zwrotu jest uznanie, że lokalizacja morskiej farmy wiatrowej określona we wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ustawy o obszarach morskich, powinna być taka sama, jednakowa jak obszary określone w załączniku nr 2 do ustawy offshore. Tym samym, mając powyższe na uwadze, Minister przyjął, że użyty w art. 106 cyt. ustawy zwrot "odpowiadać" oznacza, że lokalizacja morskiej farmy wiatrowej określona we wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia oraz lokalizacja obszaru z załącznika nr 2 do ustawy offshore powinny być takie same, identyczne tj. powinny odpowiadać sobie w całości, albowiem tylko takie rozumienie wskazanego przepisu jest logiczne i spójne systemowo.
Finalnie, ponownie rozpoznając sprawę Minister poddał analizie wniosek Spółki, w szczególności określoną we wniosku lokalizację przedsięwzięcia wskazując iż znajduje się ona w części na trzech obszarach określonych w załączniku nr 2 do ustawy offshore, tj. na obszarze [...], [...] oraz [...], jednakże lokalizacja przedsięwzięcia nie odpowiada w całości żadnemu z tych obszarów. Lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wykracza bowiem w części poza obszary wskazane w załączniku nr 2 do ustawy offshore. Okoliczność tę potwierdza powierzchnia obszaru (akwenu) przeznaczona na realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem strony, która wynosi około [...] km2, podczas gdy powierzchnia obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy wynosi około [...] km2, powierzchnia obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy wynosi około [...] km2, natomiast powierzchnia obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy wynosi około [...] km2.
Mając zatem na uwadze powyższe organ uznał, że w przedmiotowej sprawie została spełniona także trzecia określona w art. 106 ustawy offshore przesłanka warunkująca umorzenie postępowania.
Nadto, organ nie doszukał się również w niniejszej sprawie naruszenia podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przepisów postępowania, w tym art. 10 k.p.a. Minister wyjaśnił, iż przepisy k.p.a. statuują zasadę faktycznego i realnego udziału strony, nie zaś udziału teoretycznego, a organ administracji publicznej jest zobowiązany do podjęcia takich działań, aby stronie zapewnić czynne uczestnictwo w postępowaniu. W przedmiotowej sprawie Strona, działając poprzez swoich pełnomocników, kilkukrotnie przeglądała udostępnione jej przez organ akta postępowania, tj. w dniu 17 czerwca 2019 r. oraz w dniu 23 stycznia 2020 r., tym samym Spółka na każdym etapie postępowania miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy i zgromadzonymi w jego ramach dokumentami.
Nie zgadzając się z ww rozstrzygnięciem Spółka S. sp. z o.o z siedzibą w G. wystąpiła do tut. Sądu ze skargą zarzucając naruszenie:
1) art. 106 ustawy z 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych w związku z art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a."), poprzez umorzenie postępowania w całości w przypadku, gdy lokalizacja "M." objętej wnioskiem Skarżącej z dnia 22 grudnia 2018 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, odpowiada w części obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore i w konsekwencji nie zachodziła określona w tym przepisie przesłanka uprawniająca organ do umorzenia postępowania w całości;
2) art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności i wykroczenie przez organ poza granice wyznaczone ww. art. 106 ustawy offshore;
3) art. 7a § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony i rozstrzygnięcie wątpliwości organu w zakresie interpretacji art. 106 ustawy offshore na niekorzyść Skarżącego.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o:
- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 1 października 2021 r.;
- orzeczenie zwrotu kosztów postępowania, w tym również kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jako zasadna podlegała uwzględnieniu.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest interpretacja przepisu art. 106 ustawy z dnia z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234, z późn. zm.- "ustawa offshore", "ustawo o MFW") i tym samym zasadności jego zastosowania w okolicznościach faktycznych badanej sprawy.
Skarżąca w skardze zarzuciła m.in. naruszenie powyższej regulacji poprzez błędne uznanie, że lokalizacja przedsięwzięcia określonego we wniosku skarżącej, powinna w całości odpowiadać obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore, czyli zdaniem organu uznanie, że odpowiadanie obszarom z załącznika nr 2 do ustawy offshore zachodzi jedynie wtedy, gdy między obszarem przedsięwzięcia określonego we wniosku o wydaniem pozwolenia dla przedsięwzięcia polegającego na budowie morskiej farmy wiatrowej a obszarem z załącznika nr 2 do ustawy offshore zachodzi pełna zgodność.
Odnosząc się do powyższego na wstępie Sąd wskazuje, iż zgodnie z treścią ww przepisu art.106 ustawy offshore: "wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich lub postępowania rozstrzygające, o których mowa w art. 27d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 92, dotyczące morskiej farmy wiatrowej, której lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do niniejszej ustawy, umarza się".
Z akt sprawy wynika, iż wskazana we wniosku lokalizacja jedynie w części nie odpowiada obszarowi przewidzianego w powołanym załączniku.
Zdaniem Sądu, przez użyty przez ustawodawcę zwrot "lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do niniejszej ustawy", rozumieć należy dyspozycję umorzenia tylko tych postępowań, w których lokalizacja przedsięwzięcia nie znajduje się w powyższym obszarze. W kontrolowanej sprawie natomiast sytuacja jest odmienna albowiem, co bezsporne, położenie planowanej inwestycji jedynie w części wykracza poza wyznaczony w załączniku nr 2 do ww ustawy obszar, w pozostałej zaś części zawiera się w obszarze w nim wskazanym, tj. pokrywa się z obszarami oznaczonymi w załączniku nr 2 jako [...], [...] i [...].
Wbrew zatem twierdzeniu Ministra, zasadne jest umorzenie niniejszego postępowania odnośnie tej części wniosku, która obejmuje lokalizację inwestycji wykraczającą poza obszar wskazany w załączniku nr 2, na ogólnej podstawie art. 105 k.p.a. w pozostałej zaś części postępowanie winno być prowadzone co do meritum. Biorąc bowiem pod uwagę całościową treść ww. art. 106 ustawy offshore oraz wielość synonimów zwrotu "odpowiadać", które zostały także przytoczone przez organ w treści zaskarżonej decyzji, nie można zgodzić się z Ministrem, że zwrot ten należy rozumieć w ten sposób, że lokalizacja morskiej farmy wiatrowej określona we wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ustawy o obszarach morskich oraz lokalizacja obszaru z załącznika nr 2 do ustawy offshore powinny być takie same, tj. powinny odpowiadać sobie w całości, albowiem tylko takie rozumienie wskazanego przepisu jest logiczne i spójne systemowo. W żadnej bowiem części przywołany wyżej przepis art. 106 nie odnosi się "do całości" obszarów określonych w ww załączniku nr 2. Przepis ten dotyczy morskiej farmy wiatrowej, której lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do ww ustawy, bez jakiegokolwiek precyzyjnego określenia, iż chodzi tu o lokalizację odpowiadającą w całości (lub w pełni) obszarom w nim określonym. Interpretacja użytego w art. 106 ustawy offshore zwrotu "której lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy" powinna zatem wskazywać na konieczność umorzenia postępowania we wskazanym powyższą ustawą trybie jedynie w sytuacji nie odpowiadania lokalizacji przedsięwzięcia w ogóle obszarowi przewidzianemu w powyższym załączniku. Czyli, kiedy w żadnym punkcie lokalizacja planowanej inwestycji nie pokrywa się ze współrzędnymi w nim wskazanymi. Zaproponowana przez Ministra Infrastruktury wykładnia słowa "odpowiadać" jest zatem błędna. Należy wskazać, iż słownikowa definicja słowa "odpowiadać" to nie tylko "być takim samym jak coś innego", ale również "być podobnym" i "być zgodnym". Przyjęcie zawężającej wykładni zaproponowanej przez organ, de facto wykluczającej morskie farmy wiatrowe o powierzchni wykraczającej poza powierzchnię akwenu wynikającą z załącznika nr 2 do ww ustawy (por. art. 27a ust. 1 pkt 1 UOM), stanowiłoby nieuzasadnioną ingerencję w proces inwestycyjny.
W kontekście powyższego podkreślenia też wymaga, iż z literalnego brzmienia art. 106 cyt. ustawy w żadnym razie nie wynika, iż dyspozycją tego przepisu objęte są morskie farmy wiatrowe, których lokalizacja tylko w całości odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy. W zakresie bowiem, w którym morska farma wiatrowa objęta wnioskiem o wydanie ww pozwolenia mieści się w obszarach określonych w powołanym załączniku nr 2, lokalizacja tej farmy niewątpliwie odpowiada tym obszarom. Interpretacja przeciwna sprzeczna byłaby, w ocenie Sądu, z literalnym brzmieniem przepisu art. 106 ustawy offshore, który jak wyżej już wskazano, nie posługuje się pojęciem "pełnego" lub "w całości" odpowiadania lokalizacji morskiej farmy wiatrowej obszarom określonym w załączniku nr 2 do tej ustawy. Przepisu tego z pewnością nie można interpretować rozszerzająco lub domniemywać treści w nim niezawartych, tak jak dokonał tego organ w zaskarżonym i utrzymanym w nim w mocy rozstrzygnięciu.
Ponownie Sąd podkreśla, iż intencją ustawodawcy, w świetle art. 106 ustawy offshore, jest umorzenie postępowania wyłącznie w sytuacji nie odpowiadania w całości lokalizacji inwestycji obszarom określonym w jej załączniku nr 2, tj. w sytuacji, jeżeli wniosek o wydanie pozwolenia dotyczy innych współrzędnych niż współrzędne akwenów wskazanych w załączniku nr 2. Nie oznacza to jednak, jak wskazuje organ, pełnej zgodności pomiędzy lokalizacją wskazaną we wniosku a danym akwenem z załącznika nr 2, czyli zajęciem przez inwestycję danego akwenu w całości w wyznaczonych granicach zgodnie ze wskazanymi współrzędnymi, lecz oznacza to umiejscowienie inwestycji w sposób nie przekraczający wyznaczonych współrzędnymi granic. A zatem obszar przedsięwzięcia nie może "wychodzić" poza granice, może mieć jednak inną powierzchnię, niż przewidzianą w powyższym załączniku.
Organ, odnośnie powyższego, odwołując się do przywołanego w decyzji fragmentu uzasadnienia projektu do ustawy offshore nie podjął próby analizy czy eksploatacja farmy wiatrowej na obszarach wskazanych we wniosku Skarżącej, który pokrywa się z obszarami oznaczonymi jako [...], [...] i [...] w załączniku nr 2 do ww ustawy, prowadziłaby do nieefektywnego i nieracjonalnego wykorzystania tych obszarów, przyjmując z góry założenie, że taka sytuacja miałaby miejsce w przypadku tego konkretnego wniosku. Natomiast właśnie z uzasadnienia projektu ustawy offshore wywieść należy, iż ustawa ta wprowadza do polskiego porządku prawnego system wsparcia dla morskiej energetyki wiatrowej, który co do zasady nie jest obowiązkowy i inwestor może podjąć się realizacji morskiej farmy wiatrowej bez korzystania ze wsparcia określonego przepisami tej ustawy.
Odnosząc się do lokalizacji planowanej inwestycji pn. "M." wskazać też należy, iż jej większa część oraz obszary [...], [...] i [...]określone w załączniku nr 2 do ustawy offshore, znajdują się w obrębie akwenu [...], określonego w załączniku nr 2 do PZPPOM. Zgodnie z kartą akwenu [...] (§ 15 załącznika nr 2 do PZPPOM), jego funkcją podstawową jest pozyskiwanie energii odnawialnej. Ponadto, w karcie akwenu [...] w punkcie 8 (inwestycje celu publicznego) w ppkt 1 znajduje się zapis dotyczący wyznaczenia podakwenu [...] przeznaczonego na układanie i utrzymywanie elementów liniowych infrastruktury technicznej - drugi i trzeci wariant przebiegu [...] Położenie tego podakwenu [...], złożonego z dwóch korytarzy morskich, zobrazowane jest także w części graficznej PZPPOM, tj. w załączniku nr 4 do PZPPOM. Przebieg korytarzy morskich przewidzianych dla budowy [...] determinował lokalizację wnioskowanej "M", której części są od siebie oddzielone korytarzami morskimi odpowiadającymi właśnie planowanej lokalizacji [...]. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji przedstawiona jest w załącznikach graficznych nr 1 i nr 2 do decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 1 października 2021 r., gdzie korytarze morskie oddzielające od siebie części "M" odpowiadają lokalizacji obszaru przeznaczonego dla budowy [...]. Skarżąca w treści wniosku (str. 14 wniosku) wskazała, iż proponowana lokalizacja "M." składa się z trzech akwenów oddzielonych od siebie obszarem zarezerwowanym dla realizacji [...], dla którego obowiązują prawomocne decyzje Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej uzgadniające lokalizację i sposoby utrzymania rurociągu w wyłącznej strefie ekonomicznej [...] z dnia [...] maja 2018 r. oraz [...] z dnia [...]maja 2018 r. Jak wynika z informacji zamieszczonych na geoportalu www.sipam.gov.pl, ww. decyzje Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej dotyczące realizacji [...], są obecnie ważne i obowiązujące. Planowana lokalizacja przewiduje realizację [...], którego przebieg przecina obszary [...] i [...] określone w załączniku nr 2 do ustawy offshore i przechodzi przez wyznaczony w PZPPOM podakwen [...] I. Z uwagi na fakt, iż z oczywistych względów niemożliwa jest zabudowa - infrastrukturą farmy wiatrowej - korytarzy morskich przeznaczonych na realizację [...], z technicznego oraz praktycznego punktu widzenia, na co słusznie wskazała skarżąca, obszar zajęty pod te korytarze jest de facto bezużyteczny na cele budowy morskiej farmy wiatrowej i w odniesieniu do tego obszaru nie można postawić zarzutu niezgodności wniosku z obszarami określonymi w załączniku nr 2 Ustawy Offshore, czy też nieefektywnego i nieracjonalnego wykorzystania tych obszarów.
A zatem reasumując Sąd wskazuje, iż ponownie rozpoznając przedmiotowy wniosek Minister Infrastruktury winien wziąć powyższe stanowisko pod uwagę i poddać analizie okoliczności sprawy w przedstawionym przez Sąd zakresie. W tym, umorzyć postępowanie co do powołanej wyżej części, tj. w zakresie, w jakim lokalizacja "M." objętej wnioskiem Skarżącej nie odpowiada obszarom [...], [...] oraz [...] określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore (wykracza poza te obszary). W części tej bowiem, w której "M." mieści się w obszarach [...], [...] oraz [...] określonych w powyższym załączniku nr 2, postępowanie nie posiada przymiotu bezprzedmiotowości i z tego względu nie zachodzą przesłanki do jego umorzenia w tej części w oparciu o przepis art. 106 ustawy offshore. Dlatego też w tym zakresie, w toku prowadzonego postępowania ustalić czy przedmiotowy wniosek (w pozostałej części), spełnia wszelkie warunki prawem określone oraz czy nie sprzeciwia się celom związanym z efektywnym wykorzystaniem morskich obszarów w kontekście ograniczenia ich zasobów, czy realizacja inwestycji w mniejszym zakresie nie spowoduje braku możliwości zagospodarowania pozostałej części akwenu przez ten sam lub inny podmiot i wydać rozstrzygnięcie co do meritum.
W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 tej ustawy zgodnie z punktem drugim sentencji wyroku.