IV SA/Wa 408/06

IV SA/Wa 408/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Opyrchał
Marian Wolanin
Wanda Zielińska-Baran /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 1667/06 - Wyrok NSA z 2007-02-06
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność uchwały w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi D. S. i P. S. na uchwałę Rada Miasta W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Gminy W. na rzecz skarżących D. S. i P. S. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Rada miasta W. odrzuciła zarzut D. i P. S. wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów N., dotyczący planowanej ulicy dojazdowej w obszarze działek nr ew. [...] z obrębu [...] prowadzącej do terenów prowadzących w głąb kwartału. W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że działki o których mowa są położone na terenie oznaczonym w projekcie planu miejscowego symbolem MN1, na którym przewidziana jest zabudowa w formie wolnostojących budynków jednorodzinnych lub bliźniaczych, a dotychczasowa zabudowa rejonu N. przebiegała w substandardzie przestrzennym, bez planu miejscowego, bez zachowania podstawowej struktury przestrzennej i wymogów dla infrastruktury technicznej. W projekcie planu przewiduje się realizację dojazdu, który ma obsługiwać zabudowę istniejącą i projektowaną. Organ podniósł, że szerokość obecnej drogi jest niewystarczająca i istnieje konieczność jej poszerzenia do szerokości 6 m, z uwagi na konieczność zapewnienia niezbędnej obsługi komunikacyjnej w związku z przewidywaną budową sieci m.in. wodociągowej, kanalizacyjnej a wymagane zgodnie z przepisami odległości między poszczególnymi sieciami powodują konieczność rezerwacji pasa terenu o szerokości min 6 m.
Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli D. i P. S. podnosząc zarzut naruszenia:
- przepisów prawa postępowania – art. 7 Kpa, polegającym na błędnym przyjęciu że konieczność poszerzeni drogi do szerokości 6 m wynika z potrzeby zapewnienie niezbędnej obsługi komunikacyjnej, gdy wszystkie sieci, które wymienia organ, już istnieją i są eksploatowane, ponadto droga gruntowa którą planowano poszerzyć kosztem gruntów stanowiących własność skarżących, ma w najwęższym miejscu szerokość 3,7 m.
- obrazy prawa materialnego – art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, przez przyjęcie, że można na podstawie tego przepisu dokonać odjęcia prawa własności do części nieruchomości w celu realizacji celów wspólnoty gminnej, w sytuacji gdy cele te mieszkańcy zrealizowali już na własny rachunek.
W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podnosząc, iż zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z prawem, a Rada odniosła się szczegółowo do wszystkich kwestii podniesionych w zarzucie. W drodze dojazdowej znajduje się jedynie gazociąg i kanalizacja, brak jest natomiast wodociągu, a zaopatrzenie w energię elektryczną i łączność telekomunikacyjną odbywa się linią napowietrzną. Obecna szerokość drogi, zgodnie z § 14 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie, jest niewystarczająca i powinna wynosić 6 m. Skarżący mając dostęp do wymienionych mediów od innej ulicy nie są zmianami zainteresowani osobiście, a porównując warunki pozwolenie na budowę oraz fragmenty mapy na której naniesiony jest zrealizowany budynek można zauważyć, że budynek skarżących postawiono ok. 1 m bliżej ulicy, niż w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 Kpa organ stwierdził, że postępowanie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem legislacyjnym, a nie administracyjnym i przepisy Kpa nie mają do niego zastosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r, Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 27 ust.1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( jedn. tekst z 1994r. Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) , ale mającej zastosowanie w sprawie niniejszej na mocy art. 85 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) zakres sądowej kontroli uchwały rady w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem, przy czym celowość i trafność przyjętych w planie rozwiązań nie należy do zakresu badania sądu administracyjnego. Należy nadto zaznaczyć, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną .
Przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż uchwała rady gminy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu ma zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi kierowała się, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, wskazać powody, dla których nie mógł być on uwzględniony.
W przekazanych Sądowi aktach niniejszej sprawy znajduje się zaskarżona uchwała Rady miasta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. odrzucająca zarzut D. i P. S., podpisana przez Wiceprzewodniczącego Rady W. M. S., z tym że na dołączonym do niej uzasadnieniu, brak jest podpisu Wiceprzewodniczącego.
Zobowiązany przez Sąd pełnomocnik Rady nie przedłożył podpisanego uzasadnienia zaskarżonej uchwały.
Podkreślić należy, że rada gminy jako organ kolegialny swoją wolę wyraża w formie uchwały, przy czym zasady podpisywania uchwały określa regulamin rady gminy. Zasadą jest, iż uchwałę podpisuje przewodniczący rady gminy lub wiceprzewodniczący. Częścią integralną uchwały jest sporządzone do niej uzasadnienie, wyjaśniające powody podjętej uchwały przez kolegialny organ gminy.
Zatem jeżeli w uzasadnieniu uchwały mamy do czynienia z wyrażeniem woli rady gminy w formie pisemnej, to tak samo jak sama uchwała wymaga podpisania
przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego organu. W przeciwnym razie brak podpisu na uzasadnieniu do uchwały, jako integralnej jej części sprawia, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż jest ono wyrazem woli organu, a to powoduje, że nie ma ono waloru uzasadnienia stanowiska rady gminy. Inaczej rzecz ujmując, brak podpisu osoby uprawnionej do reprezentowania rady gminy na uzasadnieniu do uchwały tego organu sprawia, iż uzasadnienie to musi być uznane za nie istniejące.
W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie ma podpisu wiceprzewodniczącego Rady W. M. S. i z tego względu, w ocenie Sądu, uzasadnienie to nie ma bytu prawnego. W tych warunkach nie można uznać, iż zaskarżona uchwała stosownie do wymogu art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiera uzasadnienie faktyczny i prawne. To zaś powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Z przyczyn wyżej wymienionych Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.