IV SA/WA 471/06

IV SA/Wa 471/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-10-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska /sprawozdawca/
Jakub Linkowski /przewodniczący/
Marta Laskowska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OZ 481/06 - Postanowienie NSA z 2006-05-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę -
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez Z. i A. M., B. L., J. L., J. J. od decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia 12 lipca 2005 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji B. oraz P. na długości ok. 4,5 km, przewidzianej do realizacji w miejscowości K. Gm. B. na terenie działek ew. nr [...], [...],[...], [...], [...],[...], [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...], [...], [...], [...],[...], [...],[...],[...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...], , w miejscowości N. wieś gm. M. na terenie działek ew. nr [...], [...],[...], [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...], [...], [...], i [...], oraz w miejscowości S. gm. N. na terenie działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 15, poz. 139 ze zm. ) utrzymał w mocy decyzję organu l instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż na wniosek W. S., działającego z upoważnienie Zakładu Energetycznego [...] S.A. z dnia 23 grudnia 2002 r. Burmistrz Gminy B. ustalił warunki zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. ) w sprawie tej zastosowanie mają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1004 r. ( Dz. U. nr 15, poz. 139 ze zm. ). Dla części terenu objętego decyzja, położonego w gminach M. i N., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego utracił moc podniu 31 grudnia 2003 r. tak więc nie jest możliwa odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji jeżeli jest ona zgodna z przepisami. Dla części terenu położonego w gminie B. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] kwietnia 1999 r. w sprawie zmiany ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy B., dotyczącej części terenu w P. ( Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] ). Stosownie do § 1 ust. 2 pkt 4 lit. b) czwarte tiret w/w uchwały ustala się zachowanie w granicach obszaru objętego niniejszym planem korytarza ponad lokalnej infrastruktury technicznej dla realizacji linii elektroenergetycznych 110 kV ( N. ). Nadto organ podniósł, iż zgoda właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości nie jest konieczna albowiem decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, nie upoważnia również do podjęcia robót budowlanych. Ocena, czy planowana inwestycja utrudni korzystanie z sąsiednich nieruchomości, czy wartość nieruchomości zmaleje oraz " zamaskowanie linii w krajobrazie osiedla mieszkaniowego " a także czy w skrajnie niekorzystnych warunkach atmosferycznych oraz w przypadku kradzieży elementów słupa istnieje prawdopodobieństwo zagrożenia dla ludzi wykracza poza granice postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu bądź też jest przedwczesna. Kolegium nie znalazło podstaw do uznania, iż realizacja planowanej inwestycji może wpłynąć negatywnie na jakość mleka pasących się w jej pobliżu krów ani też do uznania, iż przeprowadzenie linii w korytarzu wyznaczonym w decyzji nie spełni wymagań określonych przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w stosunku do zachowania walorów krajobrazowych środowiska. Wymagania dotyczące interesu osób trzecich zawarte są w punkcie 5 zaskarżonej decyzji a na stronie 8 wymieniono rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego. Stosownie do art. 46 ust. 1 a organ nie był zobowiązany do przesłania przedmiotowej decyzji J. L., osoby trzecie nie mogą ingerować w treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy a o lokalizacji inwestycji decyduje inwestor. W niniejszej sprawie została przeprowadzona rozprawa administracyjna a organ l instancji w sposób wyczerpujący zebrał i wyjaśnił cały materiał dowodowy. Organy administracji publicznej związane są wyłącznie przepisami obowiązującego prawa i nie mogą stanąć po jednej ze skonfliktowanych stron a wypracowanie kompromisu pomiędzy inwestorem a pozostałymi stronami postępowania nie okazało się możliwe. Fakt wygaśnięcia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie oznacza, iż przewidziane inwestycje- przy zachowaniu obowiązujących w tym zakresie regulacji- nie mogą być realizowane. Uzgodnienie przebiegu inwestycji liniowej i warunków realizacji miało miejsce vide przede wszystkim postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r.
W obszernej skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. L., zwany dalej skarżącym, wniósł o unieważnienie lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu podniósł między innymi zarzut zdolności administracyjnoprawnej wnioskodawcy w momencie wszczęcia postępowania albowiem upoważnienie zostało podpisane wyłącznie przez jedną osobę- członka zarządu Zakładu Energetycznego [...]. Nadto zaskarżona decyzja nie określa wymogów dotyczących ochrony osób trzecich a gmina nie rozważyła alternatywnych rozwiązań co narusza postanowienia art. 36 a ust. 2 p. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody oraz § 2 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego. Inwestycja wpłynie negatywnie na możliwość uprawy roli oraz ochronę danego obszaru i naruszy spójność systemu obszarów chronionych. Raport oddziaływania na środowisko wykonany przez mgr inż. l. K. stwierdza, że istnieje prawdopodobieństwo zagrożenia dla ludzi przebywających w budynkach lub ich sąsiedztwie. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy uważa, iż gmina nie miała obowiązku zadbania o ochronę praw i interesów społeczności lokalnej co jest niezgodne z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej: art. 32 i art. 74 oraz ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodał, iż ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody utraciła moc z dniem 1 maja 2004 r. na mocy art. 161 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz. U. nr 92, poz. 880 ze zm. ) przy czym decyzja nie naruszyła również żadnego z przepisów drugiej z powołanych ustaw. Skarżący nie sprecyzował ani też nie uzasadnił zarzutu naruszenia Konstytucji RP czy też przepisów o samorządzie gminnym. Ewentualne braki upoważnienia zostały usunięte w toku postępowania poprzez złożenie pełnomocnictwa podpisanego przez członka Zarządu oraz prokurenta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji nie naruszają prawa.
Stosownie do treści art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. ) do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed wejściem w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe a więc przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 15, poz. 139 ze zm. ). W myśl art. 40 w/w ustawy w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w przypadku jego braku, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. W takiej sytuacji decyzję przygotowuje osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne a wydaje ją wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi.
Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego przy czym wniosek ten musi odpowiadać wymogom określonym w art. 41 pkt 2. O treści decyzji stanowi art. 42. W świetle art. 43 organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie zgodne jest z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Procedurę ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidział ustawodawca w art. 44 cyt. ustawy.
W rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji B. oraz P. na długości ok. 4,5 km w miejscowości K. w gminie B., w miejscowości N. w gminie M. oraz w miejscowości S. w gminie N. na działkach o numerach ewidencyjnych wskazanych w decyzji wystąpił W. S., reprezentujący Zakład Energetyczny [...] S.A.. Stosownie do art. 33 § 1 kpa pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnictwo złożone przez wnioskodawcę podpisane zostało przez jedną osobę-członka zarządu Zakładu Energetycznego [...] S.A. A. D. Jednakże jak wynika z akt sprawy pełnomocnictwo zostało uzupełnione przed wydaniem decyzji ([...] listopada 2004 r. ) i należy stwierdzić, iż organ administracji orzekający w sprawie dysponował pełnomocnictwem prawidłowym. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, iż wniosek złożyła osoba nie będąca należycie umocowana do działania w imieniu inwestora.
Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1995 r. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2003 r. Jak stanowi ust. 1 a wymienionego artykułu, ważność tych planów mogła być przedłużona o jeden rok o ile w terminie do 1 stycznia 2003 r. rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany.
Jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy dla części terenu położonego w gminach M. i N. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego utracił moc po dniu 31 grudnia 2003 r. natomiast dla części terenu położonego w granicach gminy B. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] kwietnia 1999 r. w sprawie zmiany ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy B., dotyczącej części terenu w P. ( Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] ).
Rozstrzygające znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji odnośnie miejscowości K. w gm. B. mają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania w sprawie. Stosownie do § 1 ust. 2 pkt 4 lit. b w/w uchwały " ustala się zachowanie w granicach obszaru objętego niniejszym planem korytarza ponad lokalnej infrastruktury technicznej dla realizacji linii elektroenergetycznych 110 kV ( N. ) ". Stosownie do regulacji wskazanych wyżej przepisów tj. art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Jeśli zatem zamierzenie inwestycyjne nie narusza ustaleń obowiązującego planu to organy zobowiązane były do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora.
Odnośnie nieruchomości położonych w miejscowości N. gm. M. i miejscowości S. gm. N. dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wygasł zastosowanie miały wymienione wyżej przepisy przedmiotowej ustawy tj. art. 40 ust. 2 oraz art. 44. Należy wskazać, iż w dniu 1 października 2004 r. odbyła się rozprawa administracyjna z udziałem m.in. inwestora, współautora analiz wpływu planowanej inwestycji na środowisko oraz właścicieli nieruchomości gruntowych na których ma zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja. Organ prowadzący postępowanie uzyskał wszelkie wymagane prawem uzgodnienia wymienione szczegółowo w uzasadnieniu decyzji. Analiza urbanistyczna została wykonana przez osobę uprawnioną, posiadającą wiedzę specjalną w zakresie urbanistyki. Skarżący nie kwestionował posiadanych przez nią uprawnień do sporządzania opinii określonych w art. 40 ustawy. Ustalone warunki zostały przedstawione Wojewodzie [...] który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. stwierdził ich zgodność z prawem. Jak już wskazano, taką procedurę ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidział ustawodawca w art. 44 ustawy.
Ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mają charakter promesy wiążącej organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jedynie w tym sensie, iż przesądzają o możliwości realizacji na danym terenie inwestycji. Oznacza to, iż wszelkie zarzuty skarżącego związane z zagrożeniem jakie wywoła sporna inwestycja będą mogły być podnoszone na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Nie jest trafny w ocenie Sądu zarzut nie określenia wymogów dotyczących ochrony osób trzecich. Należy wskazać, iż mająca zastosowanie w sprawie ustawa nieco inaczej odnosiła się do tej klauzuli niż ustawa obecnie obowiązująca. Zawarte w punkcie 5 decyzji zastrzeżenia spełniają wymagania dotyczące ochrony osób trzecich w stopniu wystarczającym.
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszenia art. 32 -zasady równości wobec prawa, oraz art. 74 Konstytucji, jak też ustawy o samorządzie gminnym.
Sąd zauważa, iż podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 36 a ust.2, p 2 ustawy z dnia 16 października 1991 o ochronie przyrody oraz § 2 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] w sprawie zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] ( Dz. Urz. Woj. [...] nr [...]. poz. [...]), był przedmiotem kontroli Sądu i prawomocnym wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2005 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 416/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. L. i J. L. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2004 r. w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
O ocenie Sądu organ orzekający w sprawie zasadnie uznał, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym na etapie legalizacji przedsięwzięcia kończącego się wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Art. 42 ust. 1 zawiera zamknięty katalog kwestii podlegających ustaleniu przez organ administracji.
Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał za nietrafne zarzuty podniesione w skardze, nie stwierdził także z urzędu naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 53, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.